logo
ΑΡΧΙΚΗ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
LIFESTYLE
ΑΘΛΗΤΙΚΑ
ΕΛΛΑΔΑ
ΚΟΣΜΟΣ
ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΥΠΡΟΣ LIFESTYLE ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΟΥΜΕ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΑΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΦΑΝΗΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΡΑ-ΤΗΕΜΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΦΙΛΟΖΩΟΙ ΦΟΙΤΗ-TEXT

Όταν υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται και σε εμπνέουν…

Η σημερινή στήλη θα έχει διαφορετικό χαρακτήρα. Κι αυτό γιατί ο γράφων δεν πρόκειται να καταπιαστεί με την επικαιρότητα…

Του Φάνη Μακρίδη

Αφορμή, λοιπόν, για τα σημερινά μας σημειώματα, αποτελεί μια συνάντηση με ξεχωριστό χαρακτήρα, με τη δική της ιδιαιτερότητα. Ο λόγος για την επανασύνδεση (reunion) της τάξης του ’89, του Γ΄ Δημοτικού Σχολείου Αγίου Δομετίου.

Μετά από τρεις δεκαετίες οι παλιοί συμμαθητές είχαν την ευκαιρία να τα πουν και να θυμηθούν τα παλιά.

Όσο για τα συναισθήματα; Ευχάριστα και μάλλον δύσκολο να τα αποδώσεις με λέξεις. Δεν ήταν μόνο ο ενθουσιασμός που βλέπεις συμμαθητές και φίλους μαζεμένους στον ίδιο χώρο μετά από 30 ολόκληρα χρόνια. Για τον γράφοντα υπήρχε και κάτι άλλο πολύ σημαντικό.

Ήταν η διαπίστωση ότι δίπλα μου είχα ανθρώπους, οι οποίοι προόδευσαν και καθημερινά δίνουν τον δικό τους αγώνα. Ανθρώπους οι οποίοι εργάζονται σε διαφορετικούς κλάδους, αλλά έχουν ένα κοινό. Αναφέρομαι στην αξιέπαινη προσπάθειά τους να προσφέρουν στις οικογένειές τους και στην κοινωνία. Με αρχές και με περηφάνια.

Αλλά υπήρχε κι ένα άλλο κοινό μεταξύ συμμαθητριών και συμμαθητών. Ο λόγος για τον δάσκαλο της έκτης τάξης. Ο οποίος μας έκανε την τιμή να παραστεί και μοιραία εξελίχθηκε στο τιμώμενο πρόσωπο της βραδιάς. Κι όχι άδικα. Επρόκειτο για τον καθοδηγητή μας, τον εμψυχωτή μας, τον άνθρωπο που μας ενέπνευσε και σημάδεψε τη μαθητική μας ζωή.

Ο κ. Ανδρέας Τήλλυρος θα μας μείνει αξέχαστος. Πολλοί θυμηθήκαμε την αγωνία του για να μας προετοιμάσει όσο καλύτερα μπορούσε για το γυμνάσιο. Αλλά δεν περιορίστηκε σ΄ αυτό. Φορτώθηκε από μόνος του το δυσβάσταχτο βάρος να καλύψει ό,τι κενά είχαμε. Κενά για τα οποία, ασφαλώς, δεν ευθυνόταν. Και τα έδωσε όλα. «Έμπαινα μες την τάξη και παρ΄ όλο που υπήρχαν ιδιαιτερότητες (σ.σ. η αλήθεια είναι πως ήμασταν αρκετά ζωηροί), το μάθημα κυλούσε…» μας είχε πει σε μια στιγμή της βραδιάς.

Δεν περιορίστηκε όμως μόνο στο να μας προσφέρει τα ακαδημαϊκά εφόδια. Ήταν Παιδαγωγός (ναι, με το «π» κεφαλαίο). Μας συμβούλευε και μας καθοδηγούσε. Νοιαζόταν για μας. Στεκόταν δίπλα μας σαν δεύτερός μας πατέρας. Δεν θα ξεχάσω την αγωνία με την οποία μας κοίταζε στα διαλείμματα. Δεν μας άφηνε από τα μάτια του και ήταν έτοιμος να επέμβει για να μας επαναφέρει σε τάξη. Τρώγαμε και καμιά (στοργική) σφαλιάρα όταν κρινόταν απαραίτητο, αλλά ακούγαμε και το ‘μπράβο’ εκεί που έπρεπε.

Μια συμμαθήτριά μας του ανέφερε ότι χάρη σε εκείνον σήμερα ασχολείται με τη ζωγραφική. Ένα σχόλιό του, την απογείωσε. Της έδωσε τα φτερά για να κάνει αυτό που αγαπά. Κι ασφαλώς, πολλοί άλλοι είχαν πανομοιότυπες ιστορίες να πουν.

Δεν χρειάζεται να πω αν πέτυχε στο έργο του. Νομίζω φαίνεται από τις πιο πάνω αράδες.

Πριν κλείσω θα καταθέσω και τον προβληματισμό μου. Είναι φανερό πως στις μέρες μας εκλείπουν αυτοί που θα εμπνεύσουν τους νεαρούς, που θα εξελιχθούν σε ινδάλματα. Το σύστημα και το κατεστημένο δεν ευνοεί την ανάδειξή τους. Αξίζει όμως να το αποτολμήσουν. Όχι μόνο θα προσφέρουν πολλά στην κοινωνία, αλλά θα καταξιωθούν στη συνείδηση εκατοντάδων ανθρώπων. Ο κ. Ανδρέας, καλή ώρα, το πέτυχε και με το παραπάνω. Και νομίζω η ευγνωμοσύνη μας και η αγάπη μας, του ζεσταίνει την καρδιά.

Δάσκαλε, ένα μεγάλο ευχαριστώ μέσα από τη ψυχή μας!