Google Play Store Apple Store
World News Media Themasports Socialista lifenewscy ARJ Radio

Όσο υπάρχουν οι γυναίκες που τις χτυπάνε τότε δεν γιορτάζει καμία – Κύπριες για χρόνια στη σιωπή: «Ο παπάς δέρνει τη μάμα μου»

08.03.2021
14:46
Κοινωνία

Όχι δεν μπορούμε να γιορτάσουμε και δεν μπορούμε να είμαστε ευχαριστημένες για κανένα λόγο. Τα περί προόδου στα ίσα δικαιώματα γυναικών και ανδρών ακούγονται γελοία εν έτη 2021, όπου αυτές οι φράσεις θα έπρεπε να μην συμπεριλαμβάνονται καν στο λεξιλόγιο μας. Δεν θέλουμε ίσα δικαιώματα και μπαρούφες, είμαστε όλοι άνθρωποι και περπατάμε πλάι-πλάι.

Της Γεωργίας Παππούτα

Ακούγοντας διάφορους (που αυτοαποκαλούνται ειδικοί) στις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές να λένε ότι έχουμε εξελιχθεί σε διάφορους τομείς που αφορούν τις γυναίκες (εξ’ αφορμής της Παγκόσμιας Ημέρας Γυναικών) απορώ γιατί αυτό πρέπει να είναι θέμα συζήτησης και για ποιο λόγο το αυτονόητο είναι εξεζητημένο. Με το μεγαλύτερο πρόβλημα στην κοινωνία να είναι η βία που ασκείται στις γυναίκες και το θράσος που έχουν οι «άνδρες» να απλώνουν το χέρι τους για να κτυπήσουν μια γυναίκα να βαραίνει τη ψυχή μας και να υπάρχει το αιώνιο "γιατί;". Ερωτήματα να διαδέχονται το ένα το άλλο και η απάντηση μια σιωπή που δεν μας αφήνει να γιορτάσουμε, πως να το κάνουμε άλλωστε όταν στα μάτια μιας γυναίκας αντικρίζεις τη θλίψη και ξέρεις πως πίσω από αυτή υπάρχουν χτυπήματα, βρισιές, σπρωξιές, υποτίμηση και εξευτελισμός. 

Σημαντική συμβολή στην εξάλειψη βίας κατά των γυναικών στην Κύπρο είναι η λειτουργία του Σπιτιού της Γυναίκας, για παραχώρηση άμεσης βοήθειας και στήριξης των θυμάτων. Σε επικοινωνία που είχαμε με τη Διευθύντρια, Δρ. Άντρη Ανδρονίκου μας ανάφερε ότι από την ημέρα λειτουργίας τους (1η Δεκεμβρίου) έχουν σημειωθεί 106 περιπτώσεις βίας κατά γυναικών, οι οποίες ζήτησαν βοήθεια και στήριξη ή ακόμη και κάποια συμβουλή.

Κάθε περιστατικό που φθάνει στην Υπηρεσία χρήζει διαφορετικής αντιμετώπισης μας εξηγεί η Δρ. Ανδρονίκου, αξιολογώντας πρώτα από όλα την επικινδυνότητα της περίπτωσης, δηλαδή κατά πόσο είναι περιπτώσεις που υπάρχουν μικρά παιδιά ή ο δράστης έχει προχωρήσει σε ακραίες επικίνδυνες πράξεις, αλλά πολύ βασικό είναι και η ετοιμότητα που έχουν οι ίδιες οι γυναίκες για να αντιμετωπίσουν την κατάσταση. Όπως μας έχει λεχθεί σε πολλές περιπτώσεις χρειάστηκε γυναίκες να καλέσουν αρκετές φορές και να συνομιλήσουν με ειδικούς μέχρι να αισθανθούν έτοιμες να προχωρήσουν σε περαιτέρω διαδικασίες. Ωστόσο, σε περιπτώσεις που οι ειδικοί θα αντιληφθούν ότι μια κατάσταση είναι επικίνδυνη για τη σωματική ακεραιότητα προσώπων, τότε προχωρούν στην αναφορά του περιστατικού στο ειδικό κλιμάκιο της Αστυνομίας Κύπρου.

Σημαντική είναι η υποστήριξη στα θύματα με κάθε τρόπο, αφού με ένα τηλεφώνημα στο 1440 επικοινωνούν κατευθείαν με ειδικούς εκπαιδευμένους κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους οι οποίοι περνάνε από μια βασική εκπαίδευση στην οποία συμπεριλαμβάνονται βασικές κατευθυντήριες οδηγίες για στιγμές κρίσης, για παράδειγμα μια κλήση από θύμα που έχει βιώσει εκείνη τη στιγμή βία βοηθώντας το θύμα με άμεσες συμβουλές και ακολουθώντας πρωτόκολλα με διεθνείς προδιαγραφές.

Να σημειώσουμε ότι τα περισσότερα περιστατικά αφορούν γυναίκες κυπριακής υπηκοότητας με το ποσοστό οικογενειών με παιδιά να τρομάζει ξεπερνώντας το 60 τοις εκατό. Συγκλονίστηκες είναι και οι περιπτώσεις που στη γραμμή 1440 έχουν δεχθεί κλήσεις από τα ίδια τα παιδιά, τα οποία αναφέρουν ότι ο πατέρας τους κτυπάει τη μητέρα τους ή και τα ίδια. Η κακοποίηση μπροστά σε παιδιά ή και στα ίδια είναι από τις περιπτώσεις υψηλής επικινδυνότητας και απαιτούν άμεσης αντιμετώπισης και διερεύνησης, αφού διαμένουν με το δράστη και βρίσκονται σε συνεχή κίνδυνο. Σε αυτές τα περιστατικά οι ειδικοί συνομιλούν με άλλες υπηρεσίας για συνεργασία και περεταίρω έρευνα.

Όπως αναφέραμε στο Σπίτι της Γυναίκας, έχουν σημειωθεί 106 περιστατικά σε διάστημα περίπου τριών μηνών με τον αριθμό αυτό να μην είναι καθόλου ενδεικτικός, ενώ οι 6 καταγγελίες που διερευνώνται κάθε μέρα είναι ελάχιστες μπροστά στην πραγματικότητα με χιλιάδες γυναίκες να μένουν στη σιωπή από φόβο, εκβιασμό, οικονομική εξάρτηση ή ακόμη και έλλειψη στέγης. Ωστόσο, όλα αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν με ένα μόνο τηλεφώνημα, όπου οι ειδικοί βρίσκονται από τη πρώτη στιγμή δίπλα στα θύματα παρέχοντας τους όλα όσα χρειάζονται οι ίδιες αλλά και τα παιδιά τους ή ακόμη και για απλή συμβουλευτική υποστήριξη. Στόχος είναι το θύμα να αναπτύξει σχέση εμπιστοσύνης και να αντιληφθεί την καταπάτηση των δικαιωμάτων του με βασικό μέλημα τους την πλήρη εχεμύθεια και φυσικά την παροχή όλων αυτών δωρεάν χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση ακόμη και στις περιπτώσεις στέγασης.

Προβληματισμό φέρνει στους ειδικούς το κοινό χαρακτηριστικό των δραστών, οι οποίοι με συγκεκριμένη στρατηγική αρχίζουν να δημιουργούν σχέση εξάρτησης με το θύμα, αποκόπτοντας το από κοινωνικές δραστηριότητες, περιορίζοντας το και έχοντας αντιλήψεις ότι οι γυναίκες είναι κτήμα τους. Όχι λοιπόν, οι γυναίκες δεν είναι κτήμα κανενός και καμία ανθρώπινη ζωή δεν ανήκει σε κάποιον άλλο. Ακόμη και τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν, ο κάθε ένας ανήκει στον δικό του εαυτό και μόνο και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να ακουμπάει τον άλλο χωρίς τη δική του συγκατάθεση.

Η λέξη θλίψη είναι μικρή για να περιγράψει το γεγονός ότι πολλές φορές γυναίκες θεωρούν τον εαυτό τους υπαίτιο για όσα βιώνουν, αφού ο δράστης τους περνάει αυτό το μήνυμα, ότι δηλαδή χτύπησε τη γυναίκα του επειδή πιθανόν δεν άκουσε τα όσα της επέβαλε. Μάλιστα, στις πλείστες περιπτώσεις  οι γυναίκες ζούνε σε αυτές τις συνθήκες για 7 – 10 χρόνια πριν βρουν το θάρρος να μιλήσουν και αν το βρουν ποτέ…Αυτό όμως που πρέπει να αντιληφθούν όλες οι γυναίκες είναι ότι είναι υποχρέωση τους προς τους εαυτούς τους, προς τα παιδιά τους και προς όλες τις γυναίκες να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους με τόλμη και να δουν καθαρά πως δίπλα τους υπάρχουν αληθινοί σύμμαχοι.

Πλέον όλοι μας έχουμε την ευθύνη να δώσουμε τέλος σε αυτούς τους ανθρώπους που εγκληματούν ανενόχλητοι, να τους αποδείξουμε πως δεν υπάρχει χώρος για αυτούς στην κοινωνία και πως αυτό που κάνουν δεν αφορά μόνο αυτούς και την «οικογένεια» τους, αλλά όλους μας. Μιλήστε και δείξετε ότι είστε στο πλευρό όλων των γυναικών, σε κάθε περίπτωση που αντιληφθείτε βία απλά κάντε ένα τηλεφώνημα που σίγουρα θα σώσει ζωές, μην το αφήσετε και μην πείτε «πρόβλημα τους» γιατί είναι πρόβλημα μας και μόνο τότε μπορούμε να γιορτάζουμε πραγματικά όλες οι γυναίκες.