Του Ανδρέα Πογιατζή
Και όχι μόνο το πετύχαμε αλλά καταφέραμε να φέρουμε στο σήμερα πολλούς δεινόσαυρους, τόσους πολλούς που εύκολα κάποιος μπορεί να χαρακτηρίσει την κυπριακή πολιτική σκηνή ως ένα «πάρκο δεινοσαύρων».
Αυτές λοιπόν, οι παμπάλαιες φυσιογνωμίες απευθύνονται στην κοινωνία των πολιτών ως «Απόφαση Ειρήνης».
Γράφει η Ξένια Κωνσταντίνου «η απόφαση ειρήνης δεν τρέφει αυταπάτες και δεν φλερτάρει με λογικές τύπου λύση να’ ναι και ότι να’ ναι», ωστόσο συνεχίζει «συστάθηκε με βασική έγνοια και ευθύνη να διασφαλίσει ότι η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία θα αποτελέσει την βάση λύσης του Κυπριακού».
Καταλάβατε τώρα πως η «απόφαση αλήθειας» δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για την έκβαση του προβλήματος αρκεί η λύση να είναι αυτή που επιδιώκουμε εδώ και τέσσερις δεκαετίες, αρκεί δηλαδή να συνεχίσουμε για όσα χρόνια και αν χρειαστεί να επιδιώκουμε μια λύση, η οποία παρεμπίπτοντος δεν είναι καν δοκιμασμένη.
Το πιο εξοργιστικό όμως δεν είναι αυτό. Η ομάδα αυτή, η οποία στηρίζεται ανοιχτά από άτομα που ήταν εμπλεκόμενα και συνυπεύθυνα για την μέχρι τώρα πορεία του Κυπριακού, παρουσιάζει ένα πλαίσιο στο οποίο πρέπει να βασιστεί η νέα προσπάθεια.
Πρώτος στόχος φυσικά είναι η «στοχοπροσήλωση στην ΔΔΟ», μπας και δοκιμάσουμε κάτι νέο και απεγκλωβιστούμε από τις αέναες συνομιλίες, δεύτερο, η αξιοποίηση του πλαισίου Γκουτέρες που δεν αναφέρει καμία τουρκική υπαναχώρηση σε θέματα εδαφικού εγγυήσεων και ασφάλειας. Τρίτος στόχος είναι η εποικοδομητική συμμετοχή στις διαπραγματεύσεις και τούμπαλιν και τέταρτο… «Αποφυγή έντασης και αντιπαράθεσης ανεξάρτητος των προκλήσεων που παρουσιάζονται και κλιμακώνονται».
Και απευθύνονται και στους δύο ηγέτες γιατί ως γνωστών πέραν του ότι «εκάμαμε τζαι εμείς πολλά», η ε/κ πλευρά τα τελευταία χρόνια διέπραξε σωρεία προκλήσεων όπως για παράδειγμα οι μαθητές που κτύπησαν αυτοκίνητο με τ/κ πινακίδες, οι ασυνείδητοι που έσκισαν, αν έχουν το Θεό τους, λάστιχα αυτοκινήτων πάλι με τ/κ πινακίδες αλλά και το περιστατικό που απεκάλυψε ο Ακκιντζί στο αεροδρόμιο Λάρνακας όπου κάποιος προπηλάκισε ένα λεωφορείο με Τουρκοκύπριους.
«Πάταξον μεν, άκουσον δε» λέει η αγαπητή Ξένια και κάνει επίκληση σε σοβαρούς βετεράνους πολιτικούς, ξεχασμένη μάλλον πως μιλά στον Κύπριο αναγνώστη και όχι σε Σουηδούς πολίτες.
Και φυσικά αυτή η «πρωτόγνωρη» προσπάθεια θα συνοδευτεί από πολλές ωραίες, χρωματιστές, δικοινοτικές συγκεντρώσεις, μπορεί και να σφυρίζουν ξανά στην Λήδρας, μπορεί επίσης να κανονίσουν ένα νέο «αυθόρμητο» συναπάντημα των ηγετών για ζιβανία και μπούκωμα συνοδευόμενο από τσιατιστά και γαϊτανάκια. Το μόνο σίγουρο όμως πως αυτό θα συμβαίνει και τις επόμενες δεκαετίες. Άλλωστε ανακαλύψαμε το ταξίδι στον χρόνο.
