Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, κάθομαι μπροστά από ένα κενό Google Doc πασχίζοντας γι’ αυτό που κάθε χρόνο μοιάζει ακατόρθωτο: να γράψω ένα (σχεδόν ψυχαναγκαστικό) κείμενο για τη μαύρη επέτειο της 20ης Ιουλίου χωρίς εκείνη τη γαμημένη αίσθηση του deja vu. Χωρίς να νιώθω ότι ανακυκλώνω την ίδια οργή, την ίδια αγανάκτηση, τις ίδιες προειδοποιήσεις περί «τελευταίας ευκαιρίας» και «κρίσιμων καμπών», τις ίδιες νουθεσίες προς την ηγεσία περί «ιστορικής ευθύνης» και «να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων», ή με την ίδια -πικρή- διαπίστωση ότι κάθε χρόνο όλο και λιγότεροι επιθυμούν πραγματικά λύση.
Ξεχάστε ό,τι ξέρατε για το κινηματογραφικό έπος. Ο Christopher Nolan δεν γύρισε μια ταινία εποχής, ούτε ένα συμβατικό action blockbuster τύπου Troy (αν και ένα άδειο, ανεγκέφαλο action/fantasy θα καθόταν καλύτερα με τον ακροδεξιό όχλο που έσπευσε να ακυρώσει την ταινία χωρίς καν να την έχει δει).
Δεν υπάρχει επιστροφή από το να χάνεις το παιδί σου. Ρώτησε οποιονδήποτε γονέα έζησε το χειρότερο πράγμα που θα μπορούσε να του συμβεί και θα πάρεις την ίδια ακριβώς απάντηση, όσο χρονών κι αν είναι, όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει: ο χρόνος σταματά, ο αέρας αδειάζει από τους πνεύμονες και η ύπαρξη τερματίζεται, ακόμα και αν η καρδιά συνεχίζει μηχανικά να χτυπά. Ανθρώπινες γάτες του Schrödinger, ζωντανοί και νεκροί ταυτόχρονα, απλά συνεχίζουν – είτε γιατί έχουν άλλα παιδιά, είτε γιατί βρήκαν κάποιον σκοπό, είτε απλά επειδή δεν έχουν τη δύναμη να το τελειώσουν.
«Το Μαρί έπρεπε να είναι ο δικός μας Μάης του ‘68 όμως κατάντησε σαν τον Ραδιομαραθώνιο. Δηλαδή μια ευκαιρία για το κράτος να δείξει ότι στηρίζει την προσπάθεια των πολιτών να καλύψουν τη δική του ανεπάρκεια».
Μιλώντας με τον ευρωβουλευτή μας Λουκά Φουρλά για το πολύ σημαντικό ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου –μετά από δική του πρωτοβουλία και εισήγηση της Ελεονώρας Μελέτη– σχετικά με τον αντίκτυπο της τουρκικής εισβολής στις γυναίκες και τα κορίτσια της Κύπρου, μου μετέφερε ένα περιστατικό που με σόκαρε μεν αλλά δεν με εξέπληξε.
Ζούμε στη χώρα όπου η λέξη «πρόληψη» προκαλεί αναφυλαξία, στον τόπο όπου είμαστε εξαιρετικοί στο να διαχειριζόμαστε τη ζημιά αφού γίνει, αλλά πάσχουμε δραματικά στο να την προλαβαίνουμε. Λες και δεν αξίζει τον κόπο ή το χρήμα, λες και μπορούμε μόνο να διαχειριστούμε κάτι χειροπιαστό όπως η ζημιά, η τραγωδία, η καταστροφή παρά κάτι θεωρητικό και αόριστο όπως η προστασία, η πρόληψη και η αποφυγή.
Το ότι κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και Νομική Υπηρεσία (αμφότερα κληρονομιά του Νίκου Αναστασιάδη που γελάει με την καρδιά του στον δρόμο προς την τράπεζα) μάς περνούν πλέον ανοιχτά και απροκάλυπτα για μαλάκες δεν θέλουμε και παπά να μας το πει - αν και είμαι σίγουρος πως Νεόφυτος και Τυχικός θα ήταν κάτι περισσότερο από πρόθυμοι να μας το τρίψουν στη μούρη.
Σε οποιαδήποτε κανονική χώρα, αν ένας εν ενεργεία αστυνομικός πήγαινε νωρίτερα στην υπηρεσία του, χρεωνόταν κανονικά το όπλο του, στη συνέχεια έφευγε(!) μ’ αυτό χωρίς να δώσει εξηγήσεις παρά μόνο πετώντας ένα “επιστρέφω σε πέντε λεπτά” και κατέληγε ουσιαστικά να στήσει ενέδρα στη γυναίκα του, να την πιάσει απ’ το λαιμό και να την πυροβολήσει τέσσερις φορές με το εν λόγω πιστόλι πριν αυτοκτονήσει, θα σήμαινε άμεσες παραιτήσεις, ΕΔΕ, πειθαρχικά, καρατομήσεις και ξηλώματα.
“Φύγε από δω, είναι η γυναίκα μου”. Με αυτά τα λόγια ο 55χρονος αστυνομικός έδιωξε τον άνθρωπο που πήγε να τους χωρίσει καθώς ο δράστης είχε πιάσει τη γυναίκα απ’ τον λαιμό στη μέση του δρόμου, έξω από ένα σχολείο στο Ζακάκι. Λίγα λεπτά αργότερα έβγαλε το υπηρεσιακό του περίστροφο και μπροστά στον αυτόπτη μάρτυρα πυροβολεί τέσσερις φορές τη γυναίκα του.
Η ρομαντική κομεντί “Ο έρωτας γράφεται” που παίζεται αυτές τις μέρες στις κυπριακές αίθουσες είναι μια φιλόδοξη εμπορική ελληνική παραγωγή, την οποία υπογράφει ο βραβευμένος με Όσκαρ και BAFTA Βρετανός παραγωγός Gareth Ellis-Unwin γνωστός κυρίως για το The King's Speech.
Τον Ιούλιο του 2023, όταν το Κακουργιοδικείο Πάφου άφηνε τον 76χρονο τότε Ντέιβιντ Χάντερ να περπατήσει ξανά στον ήλιο μετά από 19 μήνες προφυλάκισης, είχα ξεκινήσει το άρθρο μου με μία και μόνο λέξη: «Ελεύθερος».
Την προηγούμενη φορά που ο Ευθύμιος Δίπλαρος βγήκε να υποστηρίξει ανοιχτά τη μαλακία του κουμπάρου του Νίκου Αναστασιάδη οδήγησε στο περίφημο “μπράβο” του για την απόφαση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας να δώσει προεδρική χάρη σε παιδοβιαστή (“γιατί έτσι θα διορθωθεί το λάθος” η δικαιολογία του αλλά κανείς δεν άκουγε γιατί βρισκόμασταν ακόμα σε κατάσταση σοκ).
TRENDING NOW
27ºc
