Το ότι κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και Νομική Υπηρεσία (αμφότερα κληρονομιά του Νίκου Αναστασιάδη που γελάει με την καρδιά του στον δρόμο προς την τράπεζα) μάς περνούν πλέον ανοιχτά και απροκάλυπτα για μαλάκες δεν θέλουμε και παπά να μας το πει - αν και είμαι σίγουρος πως Νεόφυτος και Τυχικός θα ήταν κάτι περισσότερο από πρόθυμοι να μας το τρίψουν στη μούρη.
Σε οποιαδήποτε κανονική χώρα, αν ένας εν ενεργεία αστυνομικός πήγαινε νωρίτερα στην υπηρεσία του, χρεωνόταν κανονικά το όπλο του, στη συνέχεια έφευγε(!) μ’ αυτό χωρίς να δώσει εξηγήσεις παρά μόνο πετώντας ένα “επιστρέφω σε πέντε λεπτά” και κατέληγε ουσιαστικά να στήσει ενέδρα στη γυναίκα του, να την πιάσει απ’ το λαιμό και να την πυροβολήσει τέσσερις φορές με το εν λόγω πιστόλι πριν αυτοκτονήσει, θα σήμαινε άμεσες παραιτήσεις, ΕΔΕ, πειθαρχικά, καρατομήσεις και ξηλώματα.
“Φύγε από δω, είναι η γυναίκα μου”. Με αυτά τα λόγια ο 55χρονος αστυνομικός έδιωξε τον άνθρωπο που πήγε να τους χωρίσει καθώς ο δράστης είχε πιάσει τη γυναίκα απ’ τον λαιμό στη μέση του δρόμου, έξω από ένα σχολείο στο Ζακάκι. Λίγα λεπτά αργότερα έβγαλε το υπηρεσιακό του περίστροφο και μπροστά στον αυτόπτη μάρτυρα πυροβολεί τέσσερις φορές τη γυναίκα του.
Η ρομαντική κομεντί “Ο έρωτας γράφεται” που παίζεται αυτές τις μέρες στις κυπριακές αίθουσες είναι μια φιλόδοξη εμπορική ελληνική παραγωγή, την οποία υπογράφει ο βραβευμένος με Όσκαρ και BAFTA Βρετανός παραγωγός Gareth Ellis-Unwin γνωστός κυρίως για το The King's Speech.
Τον Ιούλιο του 2023, όταν το Κακουργιοδικείο Πάφου άφηνε τον 76χρονο τότε Ντέιβιντ Χάντερ να περπατήσει ξανά στον ήλιο μετά από 19 μήνες προφυλάκισης, είχα ξεκινήσει το άρθρο μου με μία και μόνο λέξη: «Ελεύθερος».
Την προηγούμενη φορά που ο Ευθύμιος Δίπλαρος βγήκε να υποστηρίξει ανοιχτά τη μαλακία του κουμπάρου του Νίκου Αναστασιάδη οδήγησε στο περίφημο “μπράβο” του για την απόφαση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας να δώσει προεδρική χάρη σε παιδοβιαστή (“γιατί έτσι θα διορθωθεί το λάθος” η δικαιολογία του αλλά κανείς δεν άκουγε γιατί βρισκόμασταν ακόμα σε κατάσταση σοκ).
Μέχρι τώρα βρίσκαμε τη ρηχότητα της κυπριακής νοοτροπίας, αν μη τι άλλο, διασκεδαστική, εσχάτως μας προέκυψε και θανάσιμη. Στα ρηχά νερά της Ορόκλινης δύο νέες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους τόσο αδόκητα, άδικα και με τρόπο που θα μπορούσε να αποφευχθεί αν φυσικά λειτουργούσε κάτι σωστά σ’ αυτόν τον τόπο. Η ειρωνεία; Πολύ πιθανό να λειτουργήσει από δω και πέρα, όχι όμως πριν δύο νέοι άνθρωποι χαθούν για πάντα.
Θυμάστε στις παλιές ελληνικές κωμωδίες του ‘60 το αρκετά συνηθισμένο στερεότυπο του αυστηρού πατέρα που καθόταν μπάστακας στο σαλόνι την ώρα που βρισκόταν η κόρη του με τον φίλο/αρραβωνιαστικό της, δήθεν nonchalant και “κάντε πως δεν είμαι εδώ”, αλλά με το γερακίσιο μάτι καρφωμένο στο ζευγάρι και τον χαρακτηριστικό ξερόβηχα να αποτρέπει τυχόν ανάρμοστα φιλιά και αγγίγματα;
Δεν ξέρω εάν εκείνο το βράδυ που ο τέως Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης και ο Γενικός Εισαγγελέας Γιώργος Σαββίδης τα έπιναν στη Νατάσα Θεοδωρίδου, η τελευταία τραγούδησε και το “Καταζητείται καταζητείται / Δεν είναι σπίτι που να τον βρω” – αν το είπε, σίγουρα, δύο χρόνια και ένα πόρισμα μετά από εκείνη τη θρυλική έξοδο, το γνωστό άσμα αποκτά μια ολοκαίνουργια σημειολογική έννοια. Ή και όχι.
Ο Bora Markovic ήρθε στην Κύπρο το 1996 σε ηλικία 10 ετών όταν οι γονείς του εγκατέλειψαν τη μετεμφυλιακή Σερβία για μια καλύτερη ζωή.
Το να ζεις σε μια πόλη που χρειάζεται τσιμεντένια τείχη ύψους δέκα μέτρων για να μην αλληλοσκοτωθούν οι γείτονες, και να ακούς οργισμένα πλήθη να ουρλιάζουν “θέλουμε τη χώρα μας πίσω” μοιάζει με τρολιά στην καλύτερη περίπτωση, με κακόγουστο, ιστορικό αστείο στη χειρότερη.
Χρειάστηκαν μόλις λίγα 24ωρα μετά τις εκλογές για να δείξει η Άμεση Δημοκρατία αυτό που οποιοσδήποτε με διψήφιο έστω IQ μπορούσε εύκολα να διακρίνει από την αρχή, εκτός φυσικά από τα brainwashed θύματα αίρεσης που αποκαλούν ψηφοφόρους τους: ότι το δημιούργημα του Φειδία Παναγιώτου έχει τόση σχέση με την πολιτική όσο η Μονή Αββακούμ με την πνευματικότητα.
TRENDING NOW
27ºc
