Η ρομαντική κομεντί “Ο έρωτας γράφεται” που παίζεται αυτές τις μέρες στις κυπριακές αίθουσες είναι μια φιλόδοξη εμπορική ελληνική παραγωγή, την οποία υπογράφει ο βραβευμένος με Όσκαρ και BAFTA Βρετανός παραγωγός Gareth Ellis-Unwin γνωστός κυρίως για το The King's Speech.
Τον Ιούλιο του 2023, όταν το Κακουργιοδικείο Πάφου άφηνε τον 76χρονο τότε Ντέιβιντ Χάντερ να περπατήσει ξανά στον ήλιο μετά από 19 μήνες προφυλάκισης, είχα ξεκινήσει το άρθρο μου με μία και μόνο λέξη: «Ελεύθερος».
Την προηγούμενη φορά που ο Ευθύμιος Δίπλαρος βγήκε να υποστηρίξει ανοιχτά τη μαλακία του κουμπάρου του Νίκου Αναστασιάδη οδήγησε στο περίφημο “μπράβο” του για την απόφαση του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας να δώσει προεδρική χάρη σε παιδοβιαστή (“γιατί έτσι θα διορθωθεί το λάθος” η δικαιολογία του αλλά κανείς δεν άκουγε γιατί βρισκόμασταν ακόμα σε κατάσταση σοκ).
Μέχρι τώρα βρίσκαμε τη ρηχότητα της κυπριακής νοοτροπίας, αν μη τι άλλο, διασκεδαστική, εσχάτως μας προέκυψε και θανάσιμη. Στα ρηχά νερά της Ορόκλινης δύο νέες γυναίκες έχασαν τη ζωή τους τόσο αδόκητα, άδικα και με τρόπο που θα μπορούσε να αποφευχθεί αν φυσικά λειτουργούσε κάτι σωστά σ’ αυτόν τον τόπο. Η ειρωνεία; Πολύ πιθανό να λειτουργήσει από δω και πέρα, όχι όμως πριν δύο νέοι άνθρωποι χαθούν για πάντα.
Θυμάστε στις παλιές ελληνικές κωμωδίες του ‘60 το αρκετά συνηθισμένο στερεότυπο του αυστηρού πατέρα που καθόταν μπάστακας στο σαλόνι την ώρα που βρισκόταν η κόρη του με τον φίλο/αρραβωνιαστικό της, δήθεν nonchalant και “κάντε πως δεν είμαι εδώ”, αλλά με το γερακίσιο μάτι καρφωμένο στο ζευγάρι και τον χαρακτηριστικό ξερόβηχα να αποτρέπει τυχόν ανάρμοστα φιλιά και αγγίγματα;
Δεν ξέρω εάν εκείνο το βράδυ που ο τέως Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης και ο Γενικός Εισαγγελέας Γιώργος Σαββίδης τα έπιναν στη Νατάσα Θεοδωρίδου, η τελευταία τραγούδησε και το “Καταζητείται καταζητείται / Δεν είναι σπίτι που να τον βρω” – αν το είπε, σίγουρα, δύο χρόνια και ένα πόρισμα μετά από εκείνη τη θρυλική έξοδο, το γνωστό άσμα αποκτά μια ολοκαίνουργια σημειολογική έννοια. Ή και όχι.
Ο Bora Markovic ήρθε στην Κύπρο το 1996 σε ηλικία 10 ετών όταν οι γονείς του εγκατέλειψαν τη μετεμφυλιακή Σερβία για μια καλύτερη ζωή.
Το να ζεις σε μια πόλη που χρειάζεται τσιμεντένια τείχη ύψους δέκα μέτρων για να μην αλληλοσκοτωθούν οι γείτονες, και να ακούς οργισμένα πλήθη να ουρλιάζουν “θέλουμε τη χώρα μας πίσω” μοιάζει με τρολιά στην καλύτερη περίπτωση, με κακόγουστο, ιστορικό αστείο στη χειρότερη.
Χρειάστηκαν μόλις λίγα 24ωρα μετά τις εκλογές για να δείξει η Άμεση Δημοκρατία αυτό που οποιοσδήποτε με διψήφιο έστω IQ μπορούσε εύκολα να διακρίνει από την αρχή, εκτός φυσικά από τα brainwashed θύματα αίρεσης που αποκαλούν ψηφοφόρους τους: ότι το δημιούργημα του Φειδία Παναγιώτου έχει τόση σχέση με την πολιτική όσο η Μονή Αββακούμ με την πνευματικότητα.
All you need is love; Βλέποντας τις -κάθε χρόνο και λιγότερες- pink-washing διαφημίσεις γνωστών brands που εστιάζουν στην αγάπη, αναρωτιέμαι μήπως τελικά στην προσπάθειά τους για awareness και υπεράσπιση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων πέφτουν κι αυτά στην παγίδα της τυποποίησης και της αναπαραγωγής των ίδιων ακριβώς στερεοτύπων που υποτίθεται μάχονται να καταργήσουν;
Το πώς τα κατάφερε ο Νίκος Χριστοδουλίδης και υπέστη οδυνηρή ήττα σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις που υποτίθεται δεν τον αφορούν, ίσως θα πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι θα πρέπει να διαλέγει καλύτερα τους συμμάχους του. Και φυσικά τις μάχες του.
Κάνω ένα (απαραίτητο) διάλειμμα από τον Κυπριακό Υπερρεαλισμό και τις κωλοτούμπες διαβουλεύσεις για την εκλογή Προέδρου της Βουλής για να σας παρουσιάσω ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα που όμως ξέφυγε της προσοχής μας, πνιγμένο ανάμεσα στις κραυγές, τα σκάνδαλα και τις μικροπολιτικές διαμάχες.
TRENDING NOW
27ºc
