Όταν οι bullies καταδικάζουν το bullying 
Όταν οι bullies καταδικάζουν το bullying 

Η κυπριακή κοινωνία παρακολουθεί σοκαρισμένη(;) τις αποκαλύψεις για τον άγριο ξυλοδαρμό 11χρονης μαθήτριας δημοτικού σχολείου στη Λευκωσία. Όπως κατήγγειλε δημόσια η μητέρα της, η 11χρονη δέχθηκε απρόκλητη και βίαιη επίθεση εντός του σχολικού χώρου κατά τη διάρκεια διαλείμματος, όταν πανηγύρισε για ένα γκολ που σημείωσε. Τέσσερις ή πέντε συμμαθητές της την ακινητοποίησαν και την χτυπούσαν ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα τη διακομιδή της στις Πρώτες Βοήθειες όπου διαπιστώθηκε ότι το κορίτσι υπέστη διάσειση ενώ έφερε εκχυμώσεις σε όλο το σώμα και αίμα στα ούρα. 

Ραδιομαραθώνιος: Το τΡΙΚ της φιλανθρωπίας 
Ραδιομαραθώνιος: Το τΡΙΚ της φιλανθρωπίας 

Γράφω ξανά. Όπως έγραψα το 2022, το 2023, το 2024, το 2025. Όπως έγραψα μόλις το περασμένο Σάββατο στo TV Μανία , επισημαίνοντας για πολλοστή φορά ότι ο Ραδιομαραθώνιος του ΡΙΚ έχει μετατραπεί σε μια απαρχαιωμένη, γραφειοκρατική τηλεοπτική αυταπάτη. Και κάθε φορά, η πρώτη αντίδραση του αρθρογράφου είναι η αυτοκριτική: «Μήπως καταντάς γραφικός; Μήπως επαναλαμβάνεσαι; Μήπως έχεις ΕΣΥ λάθος; Μήπως να αφήσεις το θέμα στην ησυχία του;»

Σημαία της, ο εαυτός της 
Σημαία της, ο εαυτός της 

Στη σημερινή γιορτή του Λυκείου Κύκκου Α’ για την 28η Οκτωβρίου άκουσα δύο φορές το όνομά μου. Και τις δύο ένιωσα ταυτόχρονα υπερηφάνεια και ντροπή. Σαν να μου πιστώθηκε κάτι που δεν μου αξίζει. Απλά και μόνο επειδή είμαι άντρας. Να λοιπόν που μια απολιθωμένη, παρωχημένη και τέρμα σεξιστική νοοτροπία, μπορεί να σου χαλάσει μία από τις ομορφότερες στιγμές της ζωής σου. Αν βέβαια σε νοιάζει και δεν εμπίπτεις στην κατηγορία των «έλα μωρέ πως κάνεις έτσι» ισαποστάκηδων - μόνο όταν δεν αγγίζουμε τις δικές τους ιερές αγελάδες. 

Έχουμε το αλισβερίσι στο αίμα μας
Έχουμε το αλισβερίσι στο αίμα μας

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο διακρινόμαστε ως λαός -πέρα ίσως από το δυσανάλογα τεράστιο εγώ σε σχέση με το μέγεθός μας- είναι η μοναδική μας ικανότητα να μετατρέπουμε ακόμα και μια -υποτίθεται- ανιδιοτελή πράξη σε εμπορική διαπραγμάτευση. Δεν το λένε ανατολίτικο παζάρι για το τίποτα, σωστά;

Είμαστε όλοι μια (ΔΗΣΥλειτουργική) οικογένεια
Είμαστε όλοι μια (ΔΗΣΥλειτουργική) οικογένεια

Αν μπορώ να πιστώσω κάτι στον Πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη είναι η σχεδόν μακιαβελική του ικανότητα να κάνει τους πάντες γύρω του να σφάζονται για πάρτη του... χωρίς ο ίδιος να χρειαστεί να κουνήσει το μικρό του δαχτυλάκι. Για την ακρίβεια σ’ αυτό το δαχτυλάκι τους έχει δέσει όλους και τους σέρνει όπως ο Ταμτάκος την αρκούδα στα πανηγύρια. Και σαν αυτή την αρκούδα χορεύουν στους ρυθμούς που τους παίζει ο Νίκος βαρώντας το ντέφι. Νομίζω σχηματίσατε μια αρκετά γραφική εικόνα για το τι συμβαίνει στο πολιτικό μας σκηνικό τα τελευταία χρόνια.

Λόμπινγκ με οδηγίες Χρύσης 
Λόμπινγκ με οδηγίες Χρύσης 

Πριν από λίγες μέρες, το κυπριακό κοινοβούλιο απέκτησε επίσημα το δικό του ισραηλινό λόμπι όταν έξι βουλευτές από τον ΔΗΣΥ, το ΔΗΚΟ και το ΕΛΑΜ ενώθηκαν με πρωτοβουλία του Χρύση Παντελίδη για να ιδρύσουν το κυπριακό παράρτημα του διεθνούς δικτύου Israel Allies Foundation (IAF) ενός αμφιλεγόμενου οργανισμό με παρουσία σε 68 κοινοβούλια ανά το παγκόσμιο που προωθεί τη λεγόμενη «διπλωματία βασισμένη στην πίστη» , συσπειρώνοντας πολιτικούς ανά τον κόσμο για την προάσπιση των ισραηλινών συμφερόντων με επίκληση σε ιουδαιοχριστιανικές(!) αξίες - ό,τι κι αν στ’ ανάθεμα σημαίνει αυτό.

Η δυστυχία του να είσαι τρολ 
Η δυστυχία του να είσαι τρολ 

Τις τελευταίες μέρες συνέβησαν και ΔΕΝ συνέβησαν κάποια πράγματα που μπορείς να τα πεις και όμορφα (ναι, ακόμα κι αν δεν συνέβησαν). Δεν συνδέονται άμεσα αλλά αμφότερα σχετίζονται με το ιντερνετικό τρολάρισμα.