Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, λίγο πολύ τα έχετε ακούσει/δει/διαβάσει όλα. Συνθήματα, υποσχέσεις, εξαγγελίες, προτάσεις, λύσεις, δεσμεύσεις, οράματα αλλά και εκφοβισμούς, εκβιαστικά διλήμματα, μεσσιανικά σύνδρομα, δημαγωγικές μεγαλοστομίες, προφητείες για επερχόμενες καταστροφές.
Η ανάρτηση του ΕΛΑΜίτη υποψήφιου βουλευτή που ανακοινώνει σε περίπτωση εκλογής την ψήφιση νόμου για την παρακολούθηση ανθρώπων και κομμάτων (συγκεκριμένα αναφέρει ΑΚΕΛ, VOLT και Άμεση Δημοκρατία) υπόπτων για αντεθνική, ανθελληνική και προδοτική δράση και κατ’ επέκταση την απαγόρευσή τους, δεν είναι “μεμονωμένο γεγονός”, ούτε “παρεξήγηση”, ούτε φυσικά “προσωπικές απόψεις που δεν εκφράζουν το κόμμα” όπως έσπευσε μέσα στον πανικό του ο Χρίστος Χρίστου να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Καθώς διανύουμε την τελική ευθεία των ίσως πιο πολωτικών εκλογών της σύγχρονης ιστορίας, η νέα καραμέλα που πιπιλίζουν αυτοί που έχουν μακρά παράδοση στο να χωρίζουν τους πολίτες σε διάφορες κατηγορίες, είναι η περιβόητη “τοξικότητα”. Ο νέος μπαμπούλας που κρύβεται κάτω από το κρεβάτι “φιλήσυχων και νούσιμων” πολιτικών έτοιμος να τους αρπάξει το πόδι έτσι και προεξέχει από τα σκεπάσματα.
Ξέρω ότι το αξίωμα του τίτλου ακούγεται σαν κάτι μεταξύ προφητείας του Παϊσίου και μιας σχεδόν ειρωνικής ταυτολογίας, όμως είναι ίσως η μοναδική διαχρονική αλήθεια για ένα επάγγελμα που έχει υποστεί κοσμογονικές αλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες - και όχι πάντα προς το καλύτερο.
Θυμάστε την ιστορία με τον μαθητή σε τροχοκάθισμα που έχει αποκλειστεί από κάθε εκδήλωση του σχολείου του, του Γυμνασίου Αγίου Αθανασίου, επειδή το κτήριο δεν διαθέτει ασανσέρ ή έστω μια ράμπα διέλευσης ώστε να έχει πρόσβαση στην αίθουσα εκδηλώσεων; Έγραψα σχετικά εδώ, το θέμα πήρε δημοσιότητα, δόθηκαν ξανά υποσχέσεις και όπως συμβαίνει συνήθως στη Νήσο των Υποτιθέμενων Αγίων... δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα, για να είμαι δίκαιος.
Τον περασμένο μήνα συμπληρώθηκαν επτά χρόνια από τη μέρα που το πτώμα της 38χρονης Mary Rose Tiburcio από τις Φιλιππίνες βγήκε στην επιφάνεια του πλημμυρισμένου φρεατίου του εγκαταλελειμμένου μεταλλείου του Μιτσερού, μαζί του και όλη η σήψη ενός συστήματος που επέτρεψε στον Νίκο Μεταξά να δολοφονήσει πέντε γυναίκες και δύο μικρά κοριτσάκια κάτω από τη μύτη των Αρχών και μιας κοινωνίας που συνηθίζει να αναφωνεί “εγώ εν τζιαι” ανασηκώνοντας τους ώμους.
Πέρα από τις ανθοδέσμες, τα σοκολατάκια και τις cheesy κάρτες ας δούμε τι πραγματικά σημαίνει να είσαι μάνα στη “σύγχρονη και ευρωπαϊκή Κύπρο” του σήμερα.
Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να αναρτήσω τεράστια billboards σε όλες τις μεγάλες πόλεις που να αναγράφουν “Λέμε ΟΧΙ στην τεκνοποίηση φασιστοειδών - Σταματήστε ΤΩΡΑ την αναπαραγωγή τους” και “Γεμίσαμε αδέσποτα φασιστόμουτρα - Στείρωση και τσιπάκι Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ”. Πώς θα σας φαινόταν;
Ένα από τα πρώτα πράγματα που καθιέρωσε ο Θεμιστός Αρναούτης όταν ανέλαβε Αρχηγός της Αστυνομίας Κύπρου ήταν το φίμωτρο στην ενημέρωση των δημοσιογράφων, ειδικά για τις high profile υποθέσεις, είτε δια της επίσημης οδού των ανακοινώσεων, είτε της ανεπίσημης μέσω επιλεκτικών διαρροών.
Υπάρχει λόγος που δεν καλώ τον Φειδία Παναγιώτου στο podcast ή τη ραδιοφωνική μου εκπομπή κι έχει καθαρά να κάνει με το γεγονός ότι δεν εμπιστεύομαι εμένα ότι θα φέρω εις πέρας ένα αποτέλεσμα για το οποίο θα νιώθω, αν όχι υπερήφανος, τουλάχιστον καλά. Κι αυτό γιατί έχω ως βασική αρχή να μην έρχομαι σε αντιπαράθεση με ανθρώπους για τους οποίους τρέφω από ελάχιστο έως καθόλου σεβασμό.
Σε ερώτηση εάν η ισραηλινή εταιρεία πίσω από το Videogate παρέδωσε ολόκληρο το υλικό στις κυπριακές αρχές με αντίτιμο ή αντάλλαγμα την έκδοση του μεγαλοσφετεριστή Σιμόν Αϊκούτ στο Ισραήλ, καθώς συμπίπτουν χρονικά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέρριψε κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, λέγοντας πως «σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να γίνει οποιαδήποτε συναλλαγή» και ότι η απόφαση για την έκδοση λήφθηκε «πολύ προηγουμένως».
Πόσο καλύτερη θα γινόταν άραγε η ζωή όλων εμάς των αρτιμελών, “κανονικών” ανθρώπων αν μια μέρα εξαφανίζονταν με κάποιο τρόπο όλοι οι ανάπηροι; Για σκεφτείτε, όλες αυτές οι θέσεις πάρκινγκ που χάσκουν άδειες ενώ εμείς είμαστε αναγκασμένοι να παρκάρουμε χιλιόμετρα μακριά, γίνονται και πάλι δικές μας. Όλα εκείνα τα επιδόματα που στερούν από σκληρά εργαζόμενους πατριώτες, επιστρέφουν στους νόμιμους δικαιούχους. Καμία ανάγκη πια για ενοχλητικές και κοστοβόρες μετατροπές σε δρόμους, κτήρια, οχήματα, επιχειρήσεις - τέρμα οι ράμπες, τα ασανσέρ, οι ισόγειες ξεχωριστές τουαλέτες. Και το κυριότερο: ησυχάζουμε επιτέλους από τη συνεχή, μόνιμη γκρίνια τους για “ίσα δικαιώματα”, “υποδομές”, “κρατικές υποχρεώσεις”, “επιδόματα”, “βοηθήματα” και άλλες τέτοιες woke μαλακίες - χώρια ότι γλιτώνουμε και μια φάουσα λεφτά από τις ελεημοσύνες προς αυτούς.
TRENDING NOW
24ºc
26ºc
