Ώρες ώρες μου δίνεται η εντύπωση πως η Κύπρος δεν ζει στο παρόν αλλά έχουμε παγιδευτεί σε μια χρονοκάψουλα των late 60s απ’ όπου αρνούμαστε πεισματικά να ξεμυτίσουμε από φόβο μη τυχόν και αντιμετωπίσουμε έναν κόσμο που δεν ανταποκρίνεται στην ψευδαίσθηση μεγαλείου που βιώνουμε. Δεν ζούμε απλά στην καρακοσμάρα μας (ή ορθότερα τελευταία στην υποκοσμάρα μας) αλλά στο Matrix, τη σπηλιά του Πλάτωνα και το στούντιο του Truman Show μαζί.
Λένε πως όταν έχεις πιάσει πάτο ο μόνος δρόμος είναι προς τα πάνω. Βέβαια, αυτή η ρήση στην Κύπρο πίνει αρκετό νερό όταν α) ο πάτος είναι πηγαδιού και β) έχοντας το κακό συνήθειο να ανακαλύπτουμε διαρκώς νέα βάθη!
Μιλώντας σήμερα σε μια τάξη φοιτητών δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κύπρου, διαπίστωσα πως ενώ σχεδόν κανένας από τους 20άρηδες φοιτητές δεν παρακολουθεί συστηματικά τα συμβατικά ΜΜΕ, γνωρίζουν ελάχιστα απ’ αυτά και ακόμα λιγότερους δημοσιογράφους, οι περισσότεροι ήταν εξοικειωμένοι με την Annie Alexui και τις αποκαλύψεις της. “Βλέπετε, αυτό ακριβώς” τους είπα “είναι σημείο των καιρών αλλά και ταυτόχρονα η κατάσταση της δημοσιογραφίας σήμερα”. Ή ορθότερα η κατάντια της.
Το αν η εμφάνιση του Χρίστου Χρίστου στο Sunday Night της Χριστιάνας Αριστοτέλους αποτελεί ή όχι κανονικοποίηση της ακροδεξιάς, εξαρτάται καθαρά από α) τι θεωρείτε “κανονικοποίηση” και β) τι πιστεύετε ότι είναι η ακροδεξιά.
Αχ ρε Κώστα. Κάποιοι άνθρωποι είναι προορισμένοι να κάνουν τη διαφορά χωρίς να τους κάνει καμία διαφορά. Ο Κώστας Γαβριηλίδης, που χάθηκε τόσο πρόωρα και άδικα βυθίζοντας στο πένθος τουλάχιστον το υγιές κομμάτι μιας κοινωνίας που δεν τον άξιζε (για του λόγου το αληθές διαβάστε τους εμετούς κάτω από την είδηση του θανάτου του), δεν ήθελε να κάνει τη διαφορά, ήθελε απλά να είναι ο εαυτός του σε μια χώρα όπου το να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι είναι μέρος της παράδοσης όπως το χαλούμι και η σαγιά.
Όταν πρωτοβγήκε το original Star Wars (1977), αυτό που σήμερα ξέρουμε ως A New Hope, ήταν η Νο1 ταινία στο box office κάθε χώρας όπου προβλήθηκε - εκτός της Ιαπωνίας. Στη χώρα του ανατέλλοντος ήλιου προβλήθηκε το καλοκαίρι του 1978 όπου κονταροχτυπήθηκε και έχασε την πρωτιά από ένα σχετικά άγνωστο mondo movie ονόματι Faces of Death όπου κάποιος Dr. Gross (ναι, ξέρω) υποτίθεται πως εξερευνά τις διάφορες εκφάνσεις του θανάτου ανά τον κόσμο. Βασικά ο Han Solo και ο Luke Skywalker κατατροπώθηκαν από πρακτικά μια συρραφή από αληθινές νεκροψίες, αυτοκτονίες, εκτελέσεις, εγκλήματα πολέμου, αλλόκοτες τριτοκοσμικές τελετουργίες, σφαγές ζώων και άλλες παρόμοιες φρικαλεότητες!
Αν βγήκε έστω και ένα καλό από τη σκατοθύελλα που μαίνεται τις τελευταίες εβδομάδες με το videogate, τον Φαίδωνα και τα βιντεάκια της Annie Alexui, είναι η αναζωογονητική αλλαγή πλεύσης του Προεδρικού. Δεν ξέρω ποιον να ευχαριστήσω (ή μάλλον ξέρω, Annie μου σε ευχαριστώ) αλλά πλέον κόπηκε μαχαίρι, τουλάχιστον επίσημα, το αφήγημα του Νίκου Χριστοδουλίδη ότι και καλά “δεν είναι σαν τους άλλους”.
Με δεδομένη τη μοίρα μας και σύμφωνα με τον νόμο των πιθανοτήτων ήταν πρακτικά αδύνατον μέσα στο όλο clusterfuck που ζούμε το τελευταίο δεκαήμερο με οργανωμένο έγκλημα, Annie Alexui, Σύκα, videogate και εσχάτως Don’t Do It Fedon (που είπε και ο Γιούρι Γκέλερ) να μην σκάσει μύτη και ο Φειδίας. Είναι λες και διαθέτει ειδική, εκπαιδευμένη όσφρηση που μυρίζεται ορυμαγδό από μακριά και σου λέει ας προσθέσω κι εγώ το (η)λιθαράκι μου. Κάτι σαν cadaver dog αλλά αντί για πτώματα εντοπίζει μαλακίες.
Τώρα που το καλοσκέφτομαι, εγώ έπρεπε να πω τη -διαβόητη πλέον- φράση “αν δεν υπήρχε ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα έπρεπε να τον εφεύρουμε”.
Το 1987 ο Michael Jackson τραγουδούσε So, Annie, are you okay? Are you okay, Annie? 40 χρόνια μετά έχουμε την ολόδική μας Smooth Criminal.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα ανοίγω το προφίλ μου στο Facebook ώστε να μπορούν οι φίλοι να γράψουν τις ευχές τους, τις οποίες διαβάζω, αντιδρώ και εκτιμώ βαθύτατα. Μία προς μία. Όμως την ίδια μέρα ανοίγω πολλά περισσότερα από ένα προφίλ.
Ο πανικός είναι απελπιστικά κακός σύμβουλος. Το σωστό timing αντίθετα είναι όπως τον Ανεξάρτητο Φορέα, δηλαδή όλα τα λεφτά. Και όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο και μάλιστα ένα που ασκεί παρασκηνιακή πολιτική, διαθέτει εξουσία και διαχειρίζεται εκατομμύρια χωρίς διαφάνεια, οφείλεις να δείχνεις μεγαλύτερη ανοχή στην κριτική.
TRENDING NOW
16ºc
17ºc
