Το να ζεις σε μια πόλη που χρειάζεται τσιμεντένια τείχη ύψους δέκα μέτρων για να μην αλληλοσκοτωθούν οι γείτονες, και να ακούς οργισμένα πλήθη να ουρλιάζουν “θέλουμε τη χώρα μας πίσω” μοιάζει με τρολιά στην καλύτερη περίπτωση, με κακόγουστο, ιστορικό αστείο στη χειρότερη.
Χρειάστηκαν μόλις λίγα 24ωρα μετά τις εκλογές για να δείξει η Άμεση Δημοκρατία αυτό που οποιοσδήποτε με διψήφιο έστω IQ μπορούσε εύκολα να διακρίνει από την αρχή, εκτός φυσικά από τα brainwashed θύματα αίρεσης που αποκαλούν ψηφοφόρους τους: ότι το δημιούργημα του Φειδία Παναγιώτου έχει τόση σχέση με την πολιτική όσο η Μονή Αββακούμ με την πνευματικότητα.
All you need is love; Βλέποντας τις -κάθε χρόνο και λιγότερες- pink-washing διαφημίσεις γνωστών brands που εστιάζουν στην αγάπη, αναρωτιέμαι μήπως τελικά στην προσπάθειά τους για awareness και υπεράσπιση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων πέφτουν κι αυτά στην παγίδα της τυποποίησης και της αναπαραγωγής των ίδιων ακριβώς στερεοτύπων που υποτίθεται μάχονται να καταργήσουν;
Το πώς τα κατάφερε ο Νίκος Χριστοδουλίδης και υπέστη οδυνηρή ήττα σε δύο συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις που υποτίθεται δεν τον αφορούν, ίσως θα πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι θα πρέπει να διαλέγει καλύτερα τους συμμάχους του. Και φυσικά τις μάχες του.
Κάνω ένα (απαραίτητο) διάλειμμα από τον Κυπριακό Υπερρεαλισμό και τις κωλοτούμπες διαβουλεύσεις για την εκλογή Προέδρου της Βουλής για να σας παρουσιάσω ένα πολύ σημαντικό επίτευγμα που όμως ξέφυγε της προσοχής μας, πνιγμένο ανάμεσα στις κραυγές, τα σκάνδαλα και τις μικροπολιτικές διαμάχες.
Τρέφω απεριόριστο σεβασμό στη Μαρία Καρυστιανού. Όπως και η Αντριάνα Νικολάου, είναι μάνες που δεν αποδέχτηκαν ποτέ ότι ο θάνατος του παιδιού τους ήταν οτιδήποτε άλλο από καθαρή δολοφονία. Ούτε αυτοκτονία, ούτε σιδηροδρομικό δυστύχημα, αλλά καθαρή εγκληματική ενέργεια. Κυριολεκτικά στην περίπτωση του Θανάση, αλλά και στην περίπτωση της 19χρονης Μάρθης, όπου ένα εγκληματικά ανεπαρκές κράτος προκάλεσε τη σιδηροδρομική τραγωδία των Τεμπών, σκοτώνοντας μαζί της άλλους 56 ανθρώπους.
Ας μιλήσουμε λίγο για τον ελέφαντα στο δωμάτιο της Ολομέλειας. Ο Πρόεδρος της Βουλής, η δεύτερη τη τάξει πολιτειακή θέση της χώρας, αυτός ή αυτή που αναπληρώνει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που εκπροσωπεί το νομοθετικό μας σώμα διεθνώς, που κρατάει την μπαγκέτα στη νομοθετική ορχήστρα δεν επιλέγεται από τον λαό ή έστω από τους συναδέλφους του στη βάση της πραγματικής του αξίας αλλά από ένα ψυχρό, κυνικό, απροκάλυπτο πολιτικό αλισβερίσι.
Τελικά ο κόσμος ψήφισε τον διάβολο που ξέρει. Μια πρώτη ανάγνωση του εκλογικού αποτελέσματος δείχνει ότι η... καταστροφή αποφεύχθηκε, η αναδόμηση του κράτους αναβλήθηκε επ’ αόριστον, η τιμωρία και γελοιοποίηση του πολιτικού συστήματος ματαιώθηκαν, η ακροδεξιά έπιασε ταβάνι (ή πάτωμα, ανάλογα πού στέκεστε), τα παραδοσιακά κόμματα πρέπει να κάνουν εικόνισμα τον Μακάριο Δρουσιώτη και να το ασπάζονται τρεις φορές την ημέρα ενώ ο Νίκος Χριστοδουλίδης έγινε ο πρώτος πρόεδρος στην ιστορία που βγαίνει ο μεγάλος ηττημένος σε άσχετες με την προεδρία εκλογές! Εν ολίγοις άλλο πράγμα ο ψόφος που ρίχνεις στα σόσιαλ κι άλλο η ψήφος που ρίχνεις στην κάλπη. Τεράστια η διαφορά και σπάνια κάνουν overlap.
Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, λίγο πολύ τα έχετε ακούσει/δει/διαβάσει όλα. Συνθήματα, υποσχέσεις, εξαγγελίες, προτάσεις, λύσεις, δεσμεύσεις, οράματα αλλά και εκφοβισμούς, εκβιαστικά διλήμματα, μεσσιανικά σύνδρομα, δημαγωγικές μεγαλοστομίες, προφητείες για επερχόμενες καταστροφές.
Η ανάρτηση του ΕΛΑΜίτη υποψήφιου βουλευτή που ανακοινώνει σε περίπτωση εκλογής την ψήφιση νόμου για την παρακολούθηση ανθρώπων και κομμάτων (συγκεκριμένα αναφέρει ΑΚΕΛ, VOLT και Άμεση Δημοκρατία) υπόπτων για αντεθνική, ανθελληνική και προδοτική δράση και κατ’ επέκταση την απαγόρευσή τους, δεν είναι “μεμονωμένο γεγονός”, ούτε “παρεξήγηση”, ούτε φυσικά “προσωπικές απόψεις που δεν εκφράζουν το κόμμα” όπως έσπευσε μέσα στον πανικό του ο Χρίστος Χρίστου να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα.
Καθώς διανύουμε την τελική ευθεία των ίσως πιο πολωτικών εκλογών της σύγχρονης ιστορίας, η νέα καραμέλα που πιπιλίζουν αυτοί που έχουν μακρά παράδοση στο να χωρίζουν τους πολίτες σε διάφορες κατηγορίες, είναι η περιβόητη “τοξικότητα”. Ο νέος μπαμπούλας που κρύβεται κάτω από το κρεβάτι “φιλήσυχων και νούσιμων” πολιτικών έτοιμος να τους αρπάξει το πόδι έτσι και προεξέχει από τα σκεπάσματα.
Ξέρω ότι το αξίωμα του τίτλου ακούγεται σαν κάτι μεταξύ προφητείας του Παϊσίου και μιας σχεδόν ειρωνικής ταυτολογίας, όμως είναι ίσως η μοναδική διαχρονική αλήθεια για ένα επάγγελμα που έχει υποστεί κοσμογονικές αλλαγές τις τελευταίες δεκαετίες - και όχι πάντα προς το καλύτερο.
TRENDING NOW
27ºc
