Σεξ, ψέματα και videogate

Σεξ, ψέματα και videogate

Σε ερώτηση εάν η ισραηλινή εταιρεία πίσω από το Videogate παρέδωσε ολόκληρο το υλικό στις κυπριακές αρχές με αντίτιμο ή αντάλλαγμα την έκδοση του μεγαλοσφετεριστή Σιμόν Αϊκούτ στο Ισραήλ, καθώς συμπίπτουν χρονικά, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απέρριψε κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, λέγοντας πως «σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να γίνει οποιαδήποτε συναλλαγή» και ότι η απόφαση για την έκδοση λήφθηκε «πολύ προηγουμένως».

Και το κερασάκι: Ο κ. Λετυμπιώτης ισχυρίζεται πως για το ότι η συγκεκριμένη εταιρεία έχει δώσει οπτικοακουστικό υλικό, ενημερώθηκε ο ίδιος από το σχετικό δημοσίευμα του «Πολίτη». Μάλιστα. Δηλαδή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θέλει να μας πείσει ότι το Προεδρικό δεν γνώριζε ότι ο ποινικός ανακριτής που ερευνά υπόθεση στην οποία εμπλέκονται ο στενότερος συνεργάτης του Προέδρου και πρόσωπα που μπαινοβγαίνουν στο Προεδρικό για μπίζνες, είχε στην κατοχή του το ΠΛΗΡΕΣ οπτικοακουστικό υλικό του διαβόητου Videogate (αυτό που οι ίδιοι «μονταρισμένο» ανέβαζαν και ως «ρωσική υβριδική απειλή» κατέβαζαν); Ότι, και καλά, η εταιρεία πίσω από το Videogate βγήκε μόνη της μπροστά και περήφανη δήλωσε «εγώ το έκανα!» και «ορίστε και οι 30 ώρες για να πάθετε overdose Λακκοτρύπη και Χρυσοχού» και ότι το Προεδρικό —ο άμεσα ενδιαφερόμενος— δεν είχε ιδέα;

Μετά, αν μιλάω για σανοφάγα, είμαι εγκάθετος και ισοπεδωτικός.

ΟΚ, λοιπόν, η κυβέρνηση δεν έκανε καμία συναλλαγή με το Ισραήλ πίσω από τις πλάτες μας. Και πώς το ξέρουμε αυτό; Επειδή το απέρριψε κατηγορηματικά ο εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης που δεν λέει ποτέ ψέματα, σωστά; Της κυβέρνησης που μας είχε ζαλίσει τον έρωτα με τις υβριδικές παπαριές, ενώ γνώριζαν από την πρώτη μέρα πως ήταν παπαριές αλλά συνέχιζαν το παραμύθι μαζί με τα παπαγαλάκια τους (ποιος μπορεί να ξεχάσει την επική μαλακία με το... τουρκικό πληκτρολόγιο;).

Ο 75χρονος Σιμόν Αϊκούτ, ιδρυτής της Afik Group, συνελήφθη τον Ιούνιο του 2024 και τον Οκτώβριο του 2025 καταδικάστηκε από το Κακουργιοδικείο Λευκωσίας σε 5 χρόνια φυλάκιση για σφετερισμό ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα. Αν θυμάστε, τότε η κυβέρνηση κόντεψε να πάθει πριαπισμό από τη μόνιμη στύση που είχε για την «τεράστια αυτή επιτυχία της Κυπριακής Δημοκρατίας σε διεθνές επίπεδο που στέλνει ηχηρό μήνυμα στους κάθε λογής σφετεριστές». Αυτό που ίσως δεν θυμάστε είναι να ανακοινώνεται με τον ίδιο ζήλο, τυμπανοκρουσίες και πανηγυρικά πρωτοσέλιδα φίλα προσκείμενων «πατριωτικών» media η... μάλλον ξαφνική (και φανερά απρόθυμη) απόφαση της κυβέρνησης για έκδοση του καταδικασμένου σφετεριστή στη γενέτειρά του, το Ισραήλ, ώστε να εκτίσει εκεί την 5χρονη ποινή του. Κι αυτό γιατί πολύ απλά η κυβέρνηση έκανε ό,τι μπορούσε για να υποβαθμίσει και να κρατήσει εκτός πρώτης γραμμής της επικαιρότητας αυτή την τελείως αψυχολόγητη, σκανδαλώδη, υποτιμητική για την εθνική μας κυριαρχία και δυσανάλογη με τα πανηγύρια της καταδίκης απόφαση, που ουσιαστικά απαλλάσσει τον Αϊκούτ, ο οποίος, λόγω της προχωρημένης ηλικίας και της ισραηλινής νομοθεσίας, πολύ πιθανόν να είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος σε λίγους μήνες. Η κυβέρνηση ψέλλισε κάτι ανοησίες περί «διακρατικών συμφωνιών» και «δέσμευσης του Ισραήλ για εξέτιση της ποινής», δίνοντας την εντύπωση πως περισσότερο προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της παρά όσους πολίτες δεν συγκαταλέγονται στα σανοφάγα ή στο payroll της.

Γιατί πολύ απλά, ανάμεσα στις σαμπάνιες για την καταδίκη και την «με-την-ουρά-στα-σκέλια» απόφαση για έκδοση του Αϊκούτ, μεσολάβησε η δημοσιοποίηση ενός πολύ συγκεκριμένου βίντεο που μας επιβεβαίωσε πως, σε ό,τι αφορά τις μπίζνες μεταξύ Προεδρικού και «φιλάνθρωπων» επιχειρηματιών, ο Νίκος Χριστοδουλίδης υπήρξε όντως ο καλύτερος protégé του Νίκαρου. Μόνο που η συνέχεια έγινε ακόμα πιο αλλόκοτη.

Για πρώτη φορά στα χρονικά της «υβριδικής επίθεσης», ο δράστης όχι μόνο αποκαλύπτεται και αναλαμβάνει με υπερηφάνεια την ευθύνη για τη βιντεοσκόπηση —ισχυριζόμενος ότι έδρασε για την αποκάλυψη διαφθοράς— αλλά επιπλέον παραδίδει στον ανεξάρτητο ποινικό ανακριτή που ερευνά την υπόθεση ΟΛΟΚΛΗΡΟ το σχεδόν 30ωρο υλικό από το πολυετές grooming του Λακκοτρύπη και των λοιπών πρωταγωνιστών του Videogate, που φέρεται να περιλαμβάνει πολύ πιο σοβαρές συνομιλίες που αγγίζουν τον πυρήνα της εξουσίας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά σε ένα ακόμα twist of fate, ο δράστης δεν είναι το Κρεμλίνο ή το... τουρκικό πληκτρολόγιο, αλλά μια ιδιωτική εταιρεία του good ol’ γείτονα και στενού συμμάχου μας Ισραήλ! Αρχές Απριλίου, λοιπόν, η ισραηλινή Black Cube εμφανίζεται στο προσκήνιο ξεβρακώνοντας το —ούτως ή άλλως— «πιο-απελπισμένο-πεθαίνεις» αφήγημα της κυβέρνησης με «κακούς» που βγήκαν από το Rambo III. Στις 17 Απριλίου, ο Σιμόν Αϊκούτ μεταφέρεται εσπευσμένα στο Ισραήλ για να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής του, μετά από επίσημο αίτημα των ισραηλινών αρχών.

Do the math.

Όταν έσκασε το Videogate η κυβέρνηση, μεταξύ άλλων, πιπίλιζε την καραμέλα του μονταρισμένου υλικού που δείχνει επιλεκτικά αποσπάσματα που στοχοποιούν συγκεκριμένα πρόσωπα. Τώρα που έχει στα χέρια της ΟΛΟ το υλικό, γιατί δεν μας λένε τι περιέχει; Γιατί δεν έχει ήδη «διαρρεύσει» σε φίλα προσκείμενα ΜΜΕ ότι το πλήρες υλικό αθωώνει πανηγυρικά τους εμπλεκόμενους και ότι κατέρρευσε η σκευωρία σε βάρος τους; Γιατί δεν δίνουν στη δημοσιότητα τα αποσπάσματα όπου ο Χαραλάμπους λέει στον υποτιθέμενο «επενδυτή» να πάει να γαμηθεί γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν είναι διεφθαρμένη σαν τις άλλες και δεν εμπλέκεται σε αδιαφανείς και παράνομες δραστηριότητες; Μήπως γιατί... δεν υπάρχουν; Μήπως γιατί μεσολάβησε το Ισραήλ και έδωσε διαβεβαιώσεις πως δεν θα διαρρεύσει το 30ωρο υλικό εάν ο Αϊκούτ μεταφερθεί στην πατρίδα του για να εκτίσει την ποινή του στο Carmel Forest Spa;

Η κυβέρνηση αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε σύνδεση του Αϊκούτ με το Videogate και την Black Cube, χαρακτηρίζοντας τις καταγγελίες «σενάρια επιστημονικής φαντασίας». Του είδους δηλαδή που περιλαμβάνει υβριδικές επιθέσεις, Ρώσους πράκτορες και... τουρκικά πληκτρολόγια.

 

 

Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

 

 

 

 

 

Πρόεδρος Χριστοδουλίδης: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το κοινό μας σπίτι και η πολιτική μας οικογένεια»

Πρόεδρος Χριστοδουλίδης: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το κοινό μας σπίτι και η πολιτική μας οικογένεια»

Ως την «πιο σημαντική πολιτική εξέλιξη» στη σύγχρονη Ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, και ως ορθή στρατηγική επιλογή, χαρακτηρίζει ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση την 1η Μαΐου του 2004.