Ο επίλογος μιας από τις πιο οδυνηρές υποθέσεις που απασχόλησαν την κοινή γνώμη γράφτηκε προχθές στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου.
Ο επίλογος μιας από τις πιο οδυνηρές υποθέσεις που απασχόλησαν την κοινή γνώμη γράφτηκε προχθές στο Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου.
Τις τελευταίες μέρες συνέβησαν και ΔΕΝ συνέβησαν κάποια πράγματα που μπορείς να τα πεις και όμορφα (ναι, ακόμα κι αν δεν συνέβησαν). Δεν συνδέονται άμεσα αλλά αμφότερα σχετίζονται με το ιντερνετικό τρολάρισμα.
Χρειάστηκαν τρεις ολόκληρες δεκαετίες, μια στρατιά γραφειοκρατών, αλλεπάλληλες απορρίψεις, μια viral κατακραυγή και μια κοινοβουλευτική ερώτηση για να ανακαλύψει το κυπριακό κράτος αυτό που όλοι οι υπόλοιποι γνωρίζαμε εδώ και χρόνια: ότι ο Μπόρα Μάρκοβιτς είναι Κύπριος. Η περίεργη αλλεργία του κράτους μας στην κοινή λογική επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά.
Κατά την προεκλογική περίοδο μία από τις μόνιμες επωδούς της ηγεσίας και των υποψηφίων του Δημοκρατικού Συναγερμού ήταν ότι το κόμμα τους «παράγει υψηλή πολιτική» κόντρα στον «λαϊκισμό, την τοξικότητα και τους τακτικισμούς των υπολοίπων». Τέσσερις μήνες μετά το παγκύπριο μένει άφωνο από την... παραγωγή αυτής της «υψηλής πολιτικής». Και τι παραγωγή. Υπερπαραγωγή!
Ας μιλήσουμε για τη δωρεά οργάνων (και όχι, το «πάρτ’ αρχ***α μου» δεν μετράει ως τέτοια). Αυτή την ύψιστη πράξη αλτρουισμού, φιλαλληλίας και αγάπης που δεν μπορείς να κατανοήσεις το μεγαλείο της παρά μόνο αν βρεθείς στη θέση του δότη ή του παραλήπτη.
Το ότι έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα ρατσισμού και ξενοφοβίας στο νησί, δεν θέλουμε και παπά να μας το πει (ειδικά αν είναι ο Μόρφου) – ρίξτε μόνο μια ματιά στον βόθρο που ξεχειλίζει κάθε φορά κάτω από οποιαδήποτε είδηση που να αφορά αλλοδαπούς. Γεγονός είναι επίσης και οι ρατσιστικές επιθέσεις σε βάρος αλλοδαπών ντελιβεράδων, που συνδυάζουν το τερπνόν μετά του ωφελίμου αφού τους ληστεύουν κιόλας, ενώ είναι εμφανής η απροθυμία των Αρχών να κάνουν κάτι γι’ αυτό, πέρα από τις μάλλον αστείες συστάσεις προς τα θύματα να... προσέχουν.
Πριν προχωρήσω στο κυρίως άρθρο θέλω να εκφράσω ευθαρσώς, ειλικρινά και ανερυθρίαστα τις ευχαριστίες μου στον Δημοκρατικό Συναγερμό, καθώς τις δύο τελευταίες εβδομάδες ανακηρύχθηκε στον Νο1 παροχέα υλικού για ολόκληρο το περιεχόμενό μου (άρθρα, ράδιο, podcast, ποστ) εκθρονίζοντας ακόμα και τον μόνιμο πρωταθλητή, την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Και μάλιστα εντελώς δωρεάν και χωρίς καν να χρειαστεί κάποιο τραπέζωμα σε ψαροταβέρνα (άλλωστε είναι γνωστό πως προτιμώ τα κρεατικά της «Μπέμπας»).
Τις τελευταίες δύο εβδομάδες ο Αβέρωφ Νεοφύτου βλέπει τον εαυτό του κάπως έτσι:
Ξέρεις ότι ζεις σε ευλογημένο τόπο όταν η Αστυνομία Κύπρου ξοδεύει κόπο και χρήμα όχι εξαρθρώνοντας εγκληματικές φατρίες ή κάνοντας καμιά έρευνα της προκοπής για διαφθορά (που δεν θα πεταχτεί απ’ το παράθυρο κάποιας δικαστικής αίθουσας) αλλά ξεψαχνίζοντας αν η... Θεανώ Καλαβανά έγραψε στο Facebook «πήγαινε να ψηφίσεις Volt» τη μέρα των εκλογών! Είναι πραγματικά αναζωογονητικό να ξέρεις ότι πιάνουν τόπο οι φόροι σου...
Το σύνθημα «Ο Αβέρωφ μπορεί» της προεκλογικής του 2023 θεωρήθηκε από πολλούς δυνατό και ενδεικτικό της ισχύος του τότε υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας, ασχέτως εάν στην πορεία το «μπορεί» από ρήμα μετατράπηκε σε πιθανότητα: Μπορεί να εκλεγεί, μπορεί και όχι. Αυτό που ίσως δεν προέβλεψαν οι εμπνευστές του είναι ότι τρία χρόνια αργότερα η φράση θα απαντούσε στο ερώτημα «γιατί ο Αβέρωφ βάλθηκε να πηδήξει χωρίς σάλιο το κόμμα του;». Γιατί «ο Αβέρωφ μπορεί». Τόσο απλό.
Πώς καταφέρνεις να μετατρέψεις μια βράβευση για την «Ειρήνη και τη Δημοκρατία» σε πεδίο διαμάχης, διχασμού και πόλωσης; Πολύ απλά πατώντας την μπανανόφλουδα που πετάει το ΕΛΑΜ μπροστά σου, όχι στα μουλωχτά, αλλά φωνάζοντας ότι θα σου την πετάξει.
TRENDING NOW
29ºc
29ºc
