Ζω πλέον 23 χρόνια στη Λευκωσία και κάθε, μα κάθε φορά, που περπατάω στην παλιά πόλη, παρκάρω στο πάρκινγκ-φυλάκιο του “Πολίτη” με τον κατατρυπημένο τοίχο ή περνάω μπροστά από τα τσουβάλια κάποιου οδοφράγματος, συνειδητοποιώ ότι μόλις βγω από τα τείχη της, ξεχνάω το ασήκωτο βάρος που σηκώνει αυτή η πόλη στις πλάτες της.
“Η Black Cube εν τη ουσία παραδέχεται ότι έστησε αυτό το κακόβουλο σκηνικό για να πλήξει την κυβέρνηση και τη φήμη της χώρας” είπε ο Βίκτωρας Παπαδόπουλος στην Ηλιάδη λες και αποκάλυψε την απάτη του αιώνα. Φυσικά αυτό που ΔΕΝ μας είπε, είναι... από πότε αυτό είναι κάτι το μεμπτό;
Μπροστά από τα ερείπια της μοιραίας τρώγλης της Γερμασόγειας πέντε από τους πρώην πια ενοίκους της -όλοι αλλοδαποί- στέκονται με πρόχειρα πλακάτ που αναγράφουν εκκλήσεις βοήθειας. “Χάσαμε τα πάντα, βοηθήστε μας”. Και η ειρωνεία είναι πως έσπευσε να βοηθήσει το κράτος.
"Οι ευθύνες που προκύπτουν είναι βαριές και ασήκωτες. Η πολυκατοικία είχε κριθεί ακατάλληλη και επικίνδυνη, με τους επτά ιδιοκτήτες να είναι ενήμεροι για την κατάσταση. Είχαν λάβει σχετικές ενημερώσεις τόσο από τον τότε Δήμο Γερμασόγειας όσο και μετέπειτα από τον Επαρχιακό Οργανισμό Αυτοδιοίκησης Λεμεσού. Παρά ταύτα, δεν άκουσαν τις προειδοποιήσεις και συνέχισαν να αξιοποιούν τα διαμερίσματα και να εισπράττουν κανονικά τα ενοίκια".
Η αποπομπή του Δημήτρη Παπαδάκη από το ψηφοδέλτιο του ΑΛΜΑτος ήταν κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία για το κίνημα και τον ιδρυτή του που έχουν ως προμετωπίδα την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Είναι όμως απόλυτα σωστό το μήνυμα που στέλνει;
Η φράση Follow the money έγινε ευρύτερα γνωστή από το δραματικό θρίλερ All the President's Men (1976) του Alan J. Pakula που καταγράφει το χρονικό της έρευνας των δημοσιογράφων της Washington Post, Carl Bernstein (Dustin Hoffman) και Bob Woodward (Robert Redford) σχετικά με την υπόθεση που θα έμενε στην ιστορία ως σκάνδαλο Watergate (από το ξενοδοχειακό συγκρότημα όπου τσιράκια του προέδρου Νίξον πιάστηκαν στα πράσα να βάζουν κοριούς στα γραφεία του Δημοκρατικού Κόμματος - λάθος χώρα, αν ήταν Κύπρο θα τους στέλναμε να κάνουν μπίζνες και σε άλλες χώρες).
Τον Δεκέμβριο του 2009 η Κύπρος ξύπνησε σοκαρισμένη από την είδηση ότι άγνωστοι είχαν ξεθάψει και κλέψει τη σορό του τέως Προέδρου Τάσσου Παπαδόπουλου που είχε πεθάνει ακριβώς πριν έναν χρόνο.
Και μέσα στον όλο χαμό που προκλήθηκε από τις αποκαλύψεις του Μακάριου Δρουσιώτη που εξελίσσεται στο ίσως μεγαλύτερο clusterfuck των τελευταίων ετών που κάνει εκείνο του videogate να μοιάζει συγκριτικά με σκίσιμο καλσόν, είχαμε δύο ανακοινώσεις κομμάτων που, αν μη τι άλλο, έκαναν το χειλάκι μας να σκάσει λίγο, κόντρα στον ζόφο των ημερών.
Αν μου έμεινε κάτι από το σημερινό νέο clusterfuck που προκάλεσαν οι αποκαλύψεις του Μακάριου Δρουσιώτη, είναι αναμφισβήτητα η Αδελφότητα(!) και οι ποπ αναφορές του πρώην δικαστή (και βασικού πρωταγωνιστή της 4000+ λέξεων ανάρτησης του δημοσιογράφου και συγγραφέα) Μιχαλάκη Χριστοδούλου στον “Νονό 1 & 2” με την απάντησή του στις καταγγελίες του πρώτου.
Στην εποχή που η ακροδεξιά έχει αναδειχθεί τρίτη πολιτική δύναμη του τόπου με αιχμή του δόρατος τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, με το υγιές κομμάτι του πληθυσμού να σιωπά είτε από φόβο, είτε από κούραση ή απλή αδιαφορία, είναι τουλάχιστον παρήγορο ότι υπάρχει μια άλλη Κύπρος που αντιστέκεται στο ζόφος εφαρμόζοντας την ανθρωπιά στον δρόμο, στο στούντιο, στη σκηνή.
Βλέποντας τον Πρόεδρο να ανακοινώνει τα μέτρα στήριξης του πληθυσμού με το ύφος 10χρονου που του χάρισαν το πρώτο του PlayStation, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς αν αυτός ο άνθρωπος ζει απλά για τη στιγμή που θα εμφανιστεί σε διάγγελμα ως Μεσσίας ανακοινώνοντας λύσεις (που συνήθως μεταφράζονται σε μοίρασμα εκατομμυρίων που δεν του ανήκουν παρά είναι αποτέλεσμα μόχθου, σχεδιασμού ή οράματος) σε προβλήματα που εν μέρει προκάλεσε ο ίδιος και η κυβέρνησή του.
Ή τουλάχιστον είναι το μικρότερο απ’ τα προβλήματα που μας περιμένουν στη γωνία μετά τις εκλογές. Αλλά ο καθένας ιεραρχεί τα εν λόγω προβλήματα ανάλογα με τα πιστεύω, την ιδεολογία και τις εμμονές του, σωστά;
TRENDING NOW
17ºc
