Του Ανδρέα Χριστοδουλίδη
Κάτι αντίστοιχο επιχειρήθηκε και στον ελλαδικό χώρο, εκτιμώντας ότι το ειδικό βάρος της Ένωσης με την πάροδο του χρόνου θα ήταν σαφώς μεγαλύτερο από αυτό που τελικά είναι σήμερα. Με τα δεδομένα της τότε εποχής, οι "μικροί" επιβιβάστηκαν στο ευρωπαϊκό υπερωκεάνιο, με την ελπίδα ότι οι "μεγάλοι" θα τους προστατέψουν, και όλοι μαζί θα συνεχίσουν το ταξίδι τους.
Ερχόμαστε όμως στο σήμερα, εν έτει 2021 η ανθρωπότητα βρίσκεται εν μέσω μιας υγειονομικής κρίσης, και οι χειρισμοί της ΕΕ είναι τουλάχιστο ανεπαρκείς.Το φιάσκο που προκλήθηκε με τα εμβόλια είναι γνωστό σε όλους, γι'αυτό δεν θα αναφερθώ στη συγκεκριμένη παράμετρο.
Μια παράμετρος η οποία δεν έχει αναδειχθεί όσο θα έπρεπε, αφορά τη συζήτηση πέριξ του ρωσικού εμβολίου.
Πριν από λίγες ημέρες ο ύπατος εκπρόσωπος για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε, Ζοζέπ Μπορελ, είχε μεταβεί στη Μόσχα για να συζητήσει με τις ρωσικές αρχές πιθανή συνεργασία.
Σημειώνεται ότι, από την τελευταία επίσκεψη Ευρωπαίου αξιωματούχου στη ρωσική πρωτεύουσα, μέχρι την πρόσφατη επίσκεψη Μπορέλ έχει περάσει ένα διάστημα τεσσάρων ετών.
Στην κοινές δηλώσεις ανάμεσα στον Μπορέλ και την αλεπού της εξωτερικής πολιτικής της Ρωσικής ομοσπονδίας, Σεργκέι Λαβρόφ μπορεί να αντιληφθεί κανείς την υπέρτατη περιφρόνηση του θεσμού της ΕΕ.
Ο Μπορέλ ξεκίνησε τις δηλώσεις του συγχαίροντας τη Ρωσία για την επιτυχία του εμβολίου Sputnik-V, εξάροντας το έργο των Ρώσων επιστημόνων.
Στη συνέχεια το λόγο έλαβε ο Λαβρόφ, ο οποίος κατηγόρησε την ΕΕ ως αναξιόπιστη. Επισήμανε δε, ότι το κύριο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι η έλλειψη κανονικότητας στις σχέσεις Ε.Ε- Ρωσίας, των δύο μεγαλύτερων παιχτών του ευρασιατικού χώρου, ενώ παράλληλα ανακοίνωσε ότι σποραδικές συζητήσεις ή ευκαιριακές συμπράξεις, χωρίς συνολική αποκατάσταση των σχέσεων δεν ενδιαφέρουν τη Μόσχα.
Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε με την απέλαση τριών διπλωμάτων (Γερμανίας, Σουηδίας και Πολωνίας) γιατί παρέστησαν σε διαδηλώσεις υπέρ του Ναβάλνι.
Όλα αυτά, μπροστά στα μάτια του υπάτου εκπροσώπου της Ε.Ε για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ο οποίος έδειχνε ως αδύναμο ανθρωπάκι αδυνατώντας να ανταποκριθεί ακόμα και στο ελάχιστο τόσο στο αξίωμα του, όσο και στις ανάγκες όλων των πολιτών της Ένωσης.
Συνοψίζοντας, ο γραφειοκρατικός μηχανισμός των Βρυξελλών σε ένα ζήτημα υψίστης σημασίας φαίνεται ανήμπορος να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο. Η περιφρονητική, εώς απαξιωτική αντιμετώπιση που δέχεται, μας προβληματίζει ιδιαίτερα ενόψει της επικείμενης πενταμερούς διάσκεψης για το Κυπριακό.
