Ο Άντριου Μακ Γκίνλεϊ τάχθηκε κατά των προτεινόμενων τροποποιήσεων στην ιρλανδική νομοθεσία, βάσει των οποίων άτομα με ψυχικά νοσήματα θα συλλαμβάνονται μόνον όταν ενέχει «σοβαρός κίνδυνος», προειδοποιώντας ότι σε αντίθετη περίπτωση θα συμβούν κι άλλες τραγωδίες.
Στη δική του οικογενειακή τραγωδία πρωταγωνίστησε η σύζυγός του, Ντέρντρε Μόρλεϊ, που έπνιξε τα παιδιά τους, τον εννιάχρονο Κόνορ, τον επτάχρονο Ντάραγκ και την τρίχρονη Κάρλα στις 24 Ιανουαρίου του 2020 και στη συνέχεια αποπειράθηκε να βάλει τέλος στη ζωή της.
Αθώωση λόγω παραφροσύνης
Επειτα από μια δίκη, που διήρκεσε μία εβδομάδα, οι ένορκοι -δέκα άνδρες και δύο γυναίκες- απάλλαξαν τη μητέρα λόγω παραφροσύνης. Σύμφωνα με το irishtime, η 44χρονη έριξε μορφίνη στα δημητριακά των παιδιών της, σχεδιάζοντας να τα ναρκώσει προτού βάλει τέλος στη ζωή τους και τη δική της.
Η Μόρλεϊ έπασχε από σοβαρή ψυχική διαταραχή και απέκρυψε τις σκέψεις της από το περιβάλλον της και τον άνδρα της, που απουσίαζε σε επαγγελματικό ταξίδι στο Κορκ της Ιρλανδίας, όταν διέπραξε τους φόνους των παιδιών της. Όταν εκείνος επέστρεψε, βρήκε το πλήρωμα ασθενοφόρου να παρέχει τις πρώτες βοήθειες στη γυναίκα του, έξω από το σπίτι τους, στο Νιουκάσλ του Δουβλίνου, μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της.
Μπαίνοντας στο σπίτι, συνοδεία τραυματιοφορέων, βρήκε νεκρό στο ισόγειο τον μεγαλύτερο γιο του, Κόνορ, και τα άψυχα κορμάκια του επτάχρονου Ντάραγκ και της τρίχρονης Κάρλα στο κρεβάτι του. Η γυναίκα του είχε πνίξει νωρίτερα τα μικρότερα παιδιά και στη συνέχεια πήγε στο σχολείο και παρέλαβε τον μεγαλύτερο και τον σκότωσε στο ισόγειο.
Στη διάρκεια της δίκης της αναφέρθηκε ότι η ψυχική της διαταραχή ήταν τόσο σοβαρή ώστε πίστευε ότι είχε βλάψει ανεπανόρθωτα τα παιδιά της, κληροδοτώντας τους την ασθένειά της, ενώ τη βασάνιζαν ενοχές ότι δεν ήταν καλή μητέρα. Αποφάσισε να αυτοκτονήσει και σκέφτηκε ότι η μόνη επιλογή της ήταν να πάρει μαζί της και τα παιδιά της στον άλλο κόσμο.
Όταν ξύπνησε από το κώμα, μία εβδομάδα μετά τους φόνους, η 44χρονη δήλωσε ότι μετάνιωσε για τις πράξεις της και ήθελε πίσω τα παιδιά της. Ηταν όμως πια πολύ αργά.
