Οι «επόμενες γενιές» και η επόμενη Προεδρία: Το πολιτικό αδιέξοδο του ΔΗΣΥ απέναντι στον Χριστοδουλίδη
Πίσω από τη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για τη δημοσιονομική υπευθυνότητα, διαμορφώνεται ήδη η μάχη του 2028.
Σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη καμπή της ιστορίας της, βρίσκεται η ΕΔΕΚ, με το Καταστατικό Συνέδριο, που πραγματοποιείται σήμερα, να αποτελεί την πρώτη μεγάλη δοκιμασία, για τη νέα πρόεδρο του κόμματος, Σοφία Χριστοδούλου Μακρή.
Πίσω από τη δήλωση του Προέδρου της Δημοκρατίας, για τη δημοσιονομική υπευθυνότητα, διαμορφώνεται ήδη η μάχη του 2028.
Οι διεργασίες στον Δημοκρατικό Συναγερμό, ενόψει της επιλογής υποψηφίου, για τις προεδρικές εκλογές του 2028, εξελίσσονται σε μια σύνθετη πολιτική εξίσωση, με διαφορετικές προσεγγίσεις για τις μελλοντικές συνεργασίες, έντονες προειδοποιήσεις για την ενότητα του κόμματος και δημόσιες τοποθετήσεις, που αποκαλύπτουν το βάθος των προβληματισμών, στο εσωτερικό της παράταξης.
Την ώρα που 11 μέλη του Πολιτικού Γραφείου εξαπολύουν καταγγελίες κατά της προέδρου, η ηγεσία στέλνει SMS σε διαγραφέντα μέλη, καλώντας τα, στο Καταστατικό Συνέδριο.
Στις έντεκα σήμερα το πρωί, στο παλιό αεροδρόμιο Λευκωσίας, ο Νίκος Χριστοδουλίδης και ο Τουφάν Ερχιουρμάν, έχουν ένα ακόμη ραντεβού με το Κυπριακό. Όχι όμως, με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Το θετικό κλίμα που δημιουργήθηκε το Σάββατο στην Πύλα, αποδείχθηκε βραχύβιο, οι δημόσιες τοποθετήσεις των τελευταίων ημερών άνοιξαν ξανά μέτωπα και η δυσπιστία επέστρεψε, πριν προλάβει να εδραιωθεί η αισιοδοξία.
Σοβαρές διαστάσεις προσλαμβάνει η εσωκομματική κρίση στην ΕΔΕΚ, με την έντονη αντίδραση στελεχών του κόμματος, απέναντι στους χειρισμούς της Προέδρου, Σοφίας Χριστοδούλου Μακρή, να αποτυπώνεται πλέον και σε γραπτή παρέμβαση προς την ίδια.
Η πολιτική ανανέωση είναι θεμιτή. Η προσαρμογή στις κοινωνικές ανάγκες είναι αναγκαία. Και η προσπάθεια ενός πολιτικού να διευρύνει την εκλογική του απήχηση, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος, της δημοκρατικής διαδικασίας. Όταν, όμως, η αναζήτηση ενός νέου πολιτικού ακροατηρίου οδηγεί σε θέσεις που δημιουργούν ερωτήματα, για τη συνέπεια της προηγούμενης διαδρομής του, τότε το ζήτημα ξεπερνά την επικοινωνιακή στρατηγική και μετατρέπεται, σε πρόβλημα πολιτικής ταυτότητας.
Από τον καφέ της Λήδρας μέχρι τον περίπατο στην παλιά Λευκωσία και από εκεί στο δικοινοτικό φεστιβάλ της Πύλας, το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων συναντιούνται, χαμογελούν, ανταλλάσσουν χειραψίες και στέλνουν μηνύματα ειρηνικής συνύπαρξης. Ύστερα, όμως, επιστρέφουμε στην ίδια πραγματικότητα: το Κυπριακό παραμένει άλυτο.
Όσο πληθαίνουν οι φωνές υπέρ μιας συμμετοχής του Δημοκρατικού Συναγερμού στην κυβέρνηση, τόσο πιο επιτακτικό γίνεται το ερώτημα, πώς η παράταξη θα διατηρήσει την αυτονομία της και θα πείσει τη βάση της για τις διαφορές της, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Η αποχώρηση της Αννίτας Δημητρίου από τη διεκδίκηση του προεδρικού χρίσματος, δεν έβαλε τέλος στις εσωκομματικές αναταράξεις. Αβέρωφ Νεοφύτου και Γιώργος Παμπορίδης συνεχίζουν τη μάχη, ο Μιχάλης Ιωαννίδης παίρνει δημόσια θέση υπέρ του δεύτερου, ενώ ο Νίκος Τορναρίτης επαναφέρει τους ανοιχτούς λογαριασμούς με τον Αβέρωφ και δηλώνει απερίφραστα τη στήριξή του, σε δεύτερη θητεία του Νίκου Χριστοδουλίδη.




