ΑναTHEMAτισμοι: Ο ατελείωτος δρόμος, η υπομονή που δεν έχω και η συγχώρεση

Δεν με σώζει κανένας παρά μόνο,

ο ίδιος μου ο εαυτός!!!

Μακρύς ο δρόμος. Μοιάζει ατελείωτος. Μόνος μου 

θα τον διασχίσω. Το αποφάσισα.

Θέλω γαλήνη. Δεν την βρίσκω.

Δεν με νοιάζει όμως.

Υπομονή ποτέ δεν είχα!

Είχα ανοχή. Και αυτή άρχισε να μου τελειώνει.

Μπορεί και να σκέφτομαι υπερβολικά!

Μπας και είναι και αυτή μία

αρρώστια, μία ασθένεια. Δεν ξέρω.

Να σταματήσω να συλλογίζομαι. Πάλι δεν ξέρω.

Έφτασα στα όρια μου. Μπορεί και να' ναι και έτσι.

Να συγχωρήσω τους εχθρούς μου. Προσπάθησα.

Προσπαθώ. Όχι δεν τους συγχωρώ και ας είναι λάθος.

Νιώθω ότι τα αποθέματα μου ζωής και

δύναμης δεν εξαντλούνται. Βαρέθηκα όμως.

Μοιράζομαι με τους άλλους, κανείς με μένα.

ΤΕΛΙΚΑ, κανείς δεν με γνωρίζει καλά.

Μόνο όσο τους επέτρεψα να με μάθουν.

Καληνύχτα, είναι αργά.