Μίλησε ανοιχτά για τη δολοφονία της μητέρας της το 1993, όταν η ίδια ήταν μόλις πέντε ετών, περιγράφοντας τον τρόπο με τον οποίο το τραγικό γεγονός επηρέασε την παιδική της ηλικία, τις σχέσεις της με τους ανθρώπους, αλλά και τις επιλογές που έκανε αργότερα στη ζωή της.
«Ήμουν πέντε χρονών. Τη θυμάμαι σαν όνειρο», ανέφερε, περιγράφοντας τις αναμνήσεις που διατηρεί από τη μητέρα της. Όπως εξήγησε, μετά τη δολοφονία της στερήθηκε σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση ασφάλειας και την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας.
Η ίδια μίλησε και για τη δυσκολία που είχε ως παιδί να κατανοήσει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αφαιρέσει τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου. Όπως είπε, η εμπειρία αυτή επηρέασε και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα τους γύρω της, καθώς παραδέχθηκε ότι είναι ιδιαίτερα καχύποπτη και δυσκολεύεται να εμπιστευτεί ανθρώπους.
Η ιστορία της μητέρας της δεν έμεινε πίσω μαζί με τα παιδικά της χρόνια. Την ακολούθησε και στην ενήλικη ζωή της, ακόμη και κατά τη διάρκεια των σπουδών της στη Νομική.
Όπως αποκάλυψε, όταν ξεκίνησε την άσκησή της, η υπόθεση της μητέρας της περιλαμβανόταν στη διδακτέα ύλη του ποινικού δικαίου. Για τον λόγο αυτό ζήτησε να εξαιρεθεί από τη συγκεκριμένη διδασκαλία, αίτημα που έγινε τελικά σεβαστό.
Η ίδια αναγνώρισε πως η προσωπική της ιστορία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και την επαγγελματική της πορεία. Αρχικά, όπως είπε, σκεφτόταν να σπουδάσει ψυχολογία, καθώς ήθελε να μπορεί να κατανοεί καλύτερα τους ανθρώπους. Στην πορεία, όμως, στράφηκε στη Νομική και ειδικότερα στο ποινικό δίκαιο.
«Τώρα, ανατρέχοντας πίσω, ξέρω ότι επηρεάστηκα σε τεράστιο βαθμό από την ιστορία μου», ανέφερε.
«Έχω ένα κενό που ποτέ δεν θα κλείσει»
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της στο κενό που, όπως είπε, εξακολουθεί να υπάρχει μέσα της.
«Έχω ένα κενό μέσα μου, στην καρδιά μου, που ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν θα κλείσει. Θα μείνει πάντα εκεί», δήλωσε.
Όπως εξήγησε, για χρόνια πίστευε ότι μέσα από όσα θα κατάφερνε στη ζωή της θα μπορούσε ίσως να καλύψει αυτό το κενό. Η γέννηση, ωστόσο, του πρώτου της παιδιού έκανε την απουσία της μητέρας της ακόμη πιο έντονη.
Σήμερα, όπως είπε, αισθάνεται ότι βρίσκεται σε ένα καλό σημείο της ζωής της, υπογραμμίζοντας πως η προσωπική ευτυχία δεν καθορίζεται αποκλειστικά από τις συνθήκες.
«Το καλά δεν το φέρνουν οι συγκυρίες, δεν το φέρνουν τα γεγονότα. Το φέρνεις εσύ μέσα σου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Μιλώντας για τη συγχώρεση, σημείωσε πως η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί. Στην ερώτηση εάν έχει συγχωρήσει τους ανθρώπους που ευθύνονται για τον θάνατο της μητέρας της, απάντησε «οριακά ναι, αλλά όχι ολοκληρωτικά», εξηγώντας πως εξακολουθεί να κουβαλά την «παράπλευρη απώλεια» της υπόθεσης.
Ξεχωριστή θέση στην αφήγησή της είχε ο πατέρας της, ο οποίος, όπως περιέγραψε, αποτέλεσε σημαντικό στήριγμα για την ίδια και τον αδελφό της μετά την απώλεια της μητέρας τους.
Αναφέρθηκε σε δύο φράσεις που της έλεγε από μικρή και οι οποίες, όπως είπε, την ακολούθησαν στη ζωή της. Η πρώτη ήταν πως όταν οι άλλοι μιλούν για σένα και ασχολούνται μαζί σου, «να ξέρεις ότι αξίζεις».
Η δεύτερη ήταν η προτροπή του: «Τι είμαστε; Είμαστε λιοντάρια».
Ο σύζυγός της, η επιστροφή στην Κύπρο και το «vision board»
Η συζήτηση δεν περιορίστηκε στις δύσκολες στιγμές της ζωής της. Η Κωνσταντινίδη μίλησε και για τον σύζυγό της, ο οποίος είναι Πορτογάλος με ινδικές καταβολές, και για τις διαφορετικές πολιτισμικές καταβολές της οικογένειάς του.
Όπως είπε, θαυμάζει στον σύζυγό της το γεγονός ότι δεν αξιολογεί τους ανθρώπους με βάση τη θρησκεία ή την καταγωγή τους, αλλά σύμφωνα με την προσωπικότητα, τις ιδέες και το όραμά τους.
Παράλληλα, αποκάλυψε μια πιο προσωπική λεπτομέρεια για την απόφαση του ζευγαριού να επιστρέψει στην Κύπρο. Μαζί είχαν δημιουργήσει ένα «vision board», στο οποίο είχαν καταγράψει τους προσωπικούς και κοινούς στόχους τους. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και η επιστροφή στην Κύπρο, με την ίδια να διεκδικεί μια θέση στη Βουλή.
Η επιθυμία αυτή, όπως είπε, τελικά έγινε πραγματικότητα.
Από την ανεξάρτητη υποψηφιότητα στην Άμεση Δημοκρατία
Η είσοδός της στην πολιτική, πάντως, δεν ήταν αποτέλεσμα μιας απόφασης της τελευταίας στιγμής. Όπως εξήγησε, είχε προηγηθεί μια μακρά περίοδος σκέψης και «υπερανάλυσης».
Αρχικά είχε εξετάσει το ενδεχόμενο να κατέλθει ως ανεξάρτητη υποψήφια, πριν τελικά αποφασίσει να ενταχθεί στην Άμεση Δημοκρατία. Στη συνέχεια εξελέγη αντιπρόεδρος του κόμματος και σήμερα συμμετέχει, μεταξύ άλλων, στην Επιτροπή Εξωτερικών.
Στο podcast έγινε αναφορά και στις παλαιότερες αναρτήσεις της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι οποίες είχαν προκαλέσει αντιδράσεις κατά την προεκλογική περίοδο.
Η Κωνσταντινίδη ανέλαβε την ευθύνη για διατυπώσεις που, όπως είπε, ήταν λανθασμένες, αναφερόμενη ειδικότερα σε ανάρτηση του 2018 για δικοινοτική πρωτοβουλία. Όπως εξήγησε, αντιλήφθηκε αργότερα το λάθος της, προχώρησε σε δημόσια διόρθωση και απολογία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι η θέση της υπέρ του διακοινοτικού διαλόγου δεν άλλαξε.
Αναφέρθηκε επίσης σε παλαιότερη ανάρτηση για τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, εξηγώντας ότι η αναφορά της αφορούσε συγκεκριμένα μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που έγιναν σε σχέση με τα δικαιώματα των γυναικών και δεν αποτελούσε συνολική αποδοχή της πολιτικής και της δράσης του.
«Αυτό σημαίνει όμως ότι συμφωνώ με όλα όσα είσαι εσύ;», διερωτήθηκε, θέλοντας να υπογραμμίσει ότι η αναγνώριση μιας συγκεκριμένης πτυχής ενός ιστορικού προσώπου δεν σημαίνει απαραίτητα αποδοχή του συνόλου των θέσεων ή των πράξεών του.
Η ίδια απέρριψε την άποψη ότι οι συγκεκριμένες παλιές αναρτήσεις αποτυπώνουν τις σημερινές πολιτικές της θέσεις, λέγοντας χαρακτηριστικά «καμία σχέση».
«Αυτό που μας ενώνει είναι το καλό του τόπου»
Μιλώντας για την πολιτική της πορεία και τα επόμενα βήματά της, η βουλευτής ανέφερε ότι έχει αρκετούς στόχους για τα επόμενα χρόνια, χωρίς να αποκαλύψει όλους τους σχεδιασμούς της.
Εστίασε στη φιλοσοφία της Άμεσης Δημοκρατίας και στη διαφορετικότητα των ανθρώπων που συμμετέχουν σε αυτήν, υποστηρίζοντας ότι αυτή η διαφορετικότητα μπορεί να οδηγήσει σε καλύτερες λύσεις.
«Αυτό που μας ενώνει είναι το καλό του τόπου», ανέφερε, χαρακτηρίζοντας την Άμεση Δημοκρατία πιθανό «αντίδοτο» στην απώλεια εμπιστοσύνης των πολιτών προς τους θεσμούς, τους διεθνείς οργανισμούς, τη δημοκρατία και την ειρήνη.
Όπως είπε, στόχος είναι η συγκεκριμένη πολιτική προσέγγιση να μπορέσει να επεκταθεί και πέρα από την Κύπρο.
Προς το τέλος της συζήτησης, η Κωνσταντινίδη αναφέρθηκε και στο αρχικό της δισταγμό να μοιραστεί δημόσια τόσο προσωπικές στιγμές. Όπως είπε, τελικά αισθάνθηκε καλά με την απόφασή της, θεωρώντας ότι η προσωπική της εμπειρία μπορεί να αξιοποιηθεί με τρόπο που να βοηθήσει άλλους ανθρώπους.
Η τελευταία ερώτηση του Φειδία Παναγιώτου ήταν ίσως και η πιο προσωπική: τι θα ήθελε να έχει στα τελευταία 30 δευτερόλεπτα της ζωής της;
Η απάντησή της ήταν λιτή και συναισθηματική:
«Να είμαι στην αγκαλιά του άντρα μου, να τον βλέπω στα μάτια, να του πω ότι τον αγαπώ».
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Το πλαίσιο της Συνταξιοδοτικής Μεταρρύθμισης παρουσιάστηκε σήμερα στους κοινωνικούς εταίρους, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Χριστοδουλίδη να χαρακτηρίζει τη μεταρρύθμιση ως τη μεγαλύτερη και πιο ουσιαστική αλλαγή στο Συνταξιοδοτικό από το 1980.
