Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον «Φιλελεύθερο» το τεμάχιο γης που ζήτησαν μέσω Εφετείου οι δύο ιδιοκτήτες, αποτελεί περίκλειστη νησίδα μεταξύ των δύο κατευθύνσεων στον αυτοκινητόδρομο Λάρνακας – Κοφίνου.
Ο λόγος που οι δύο ιδιοκτήτες ζητούν πίσω το τεμάχιο γης, που το 1991 έλαβαν αποζημίωση και πέρασε στα χέρια της Κυπριακής Δημοκρατίας και απαλλοτριώθηκε, είναι γιατί στο σημείο υπάρχουν 200 ελαιόδεντρα και δύο αδειούχες διατρήσεις, που θέλουν να εκμεταλλεύονται.
Το 2000, ο ένας εκ των δύο ιδιοκτητών, ζήτησε και έλαβε άδεια για την καλλιέργεια των ελαιόδεντρων, ωστόσο υπήρχε όρος: «σε περίπτωση που στο μέλλον διαφανεί ότι στον κόμβο δημιουργούνται ανασφαλείς συνθήκες διακίνησης το δικαίωμα πρόσβασης θα αφαιρεθεί».
Η άδεια αυτή ανακλήθηκε το 2007, επειδή δεν τηρήθηκαν ορθά πρακτικά κατά τη λήψη της απόφασης από το Υπουργικό Συμβούλιο.
To 2010, οι δύο ιδιοκτήτες άσκησαν προσφυγή ζητώντας επιστροφή του μέρους του ακινήτου που βρίσκεται η νησίδα, υποστηρίζοντας πως δεν χρησιμοποιήθηκε για τον σκοπό της απαλλοτρίωσης, στηρίζοντας μάλιστα την αξίωσή τους, στο γεγονός της άδειας πρόσβασης που είχε παραχωρηθεί παλαιότερα.
«Η πιο πάνω εισήγηση, εμφανώς, κινείται στο πεδίο της εικασίας, αφού δεν έχει προσκομισθεί οποιαδήποτε μαρτυρία ότι η παραχώρηση άδειας για χρήση της εν λόγω ιδιοκτησίας επηρέασε, με οποιονδήποτε τρόπο, το σκοπό της οδικής ασφάλειας, δεδομένων των όρων οι οποίοι είχαν τεθεί, προς τούτο, με αυτήν. Επαναλαμβάνεται δε πως δεν υπήρξε αμφισβήτηση ότι οι εν λόγω όροι εξασφάλιζαν, πράγματι, τον προαναφερθέντα σκοπό», ήταν η απάντηση του Εφετείου προς τους ιδιοκτήτες.
Ως εκ τούτου, η έφεση απορρίφθηκε.
