Το πρώτο πράγμα που σκέφτεται κανείς είναι το απλό, το αυτονόητο: Για να κοιταζόμαστε. Να φτιάξουμε τα μαλλιά μας ακόμη και να διορθώσουν οι γυναίκες το μακιγιάζ τους. Όμως υπάρχει και άλλος λόγος.
Οι δύο λόγοι
Όταν ξεκίνησαν στην «βιομηχανική εποχή» να χτίζουν ψηλά κτίρια και να ανταγωνίζονται οι κατασκευαστικές για το «ψηλότερο κτίριο του κόσμου», οι όροφοι πλήθαιναν, άρα και η «διαδρομή» προς τα πάνω. Μόνο που υπήρχε ένα πρόβλημα. Τότε τα ασανσέρ, οι ανελκυστήρες ελληνιστί, ήταν αργοί, δεν είναι σε καμία περίπτωση οι σημερινοί. Έτσι, απαιτούνταν χρόνος για να φτάσεις πάνω στους ορόφους και ο κόσμος διαμαρτύρονταν για την χρονοτριβή.
Οι κατασκευαστές σκέφτηκαν πως ο κόσμος ήταν κάπως υπερβολικός, αλλά θα έπρεπε να κατευνάσουν τις φωνές του και -η αλήθεια είναι-να κάνουν κάτι με τη μονοτονία της διαδρομής. Οπότε… έβαλαν καθρέφτες.
Ο κόσμος σταμάτησε να διαμαρτύρεται τόσο, καθώς περνούσε την ώρα του (χωρίς να το καταλαβαίνει) κοιτάζοντας τον εαυτό του στον καθρέφτη, περιποιώντας κάποια ατέλεια στο ντύσιμο ή το χτένισμά του. Η ώρα περνούσε και έφταναν στον όροφό τους δίχως να το καταλάβουν.
Υπάρχει ακόμα ένας λόγος. Οι καθρέφτες τοποθετήθηκαν και για θέμα ασφάλειας, γλιτώνοντας τον κόσμο από πιθανές πτώσεις στο φρεάτιο.
Αν το ασανσέρ δε σταματούσε στο σημείο που έπρεπε και βρισκόταν χαμηλότερα ή ψηλότερα, με αποτέλεσμα ο αφηρημένος κόσμος ή αυτοί που κάνουν μηχανικά τέτοιες κινήσεις, να κινδυνεύουν με πτώση. Με την απουσία του καθρέφτη αυτός που κάθεται απέναντι και ετοιμάζεται να μπει μέσα στο ασανσέρ δεν αντικρίζει το είδωλό του, αλλά τον τοίχο.
Με τους καθρέφτες ο κόσμος βλέπει πλέον το είδωλό του, που σημαίνει πως το ασανσέρ είναι εκεί στη θέση του. Αν υπάρχει πίσω από την πόρτα μαύρο κενό, τότε υπάρχει κίνδυνος και… δεν μπαίνουμε.
Πηγή: in.gr
