Η Annie μιλά για κακοποίηση, κατονομάζει, καταγγέλλει και το κράτος κοιτάει αλλού

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ: Annie Alexui: Τα μέτωπα που άνοιξε - Πώς οι αναρτήσεις της έγιναν θεσμικός πονοκέφαλος - Οι υποθέσεις που ταρακούνησαν την Κύπρο - Βίντεο

Αντί γι’ αυτό, επικρατεί κάτι γνώριμο. Αμηχανία. Σιωπή. Μια περίεργη αίσθηση ότι όλοι ακούν, αλλά κανείς δεν θέλει να απαντήσει.

Η Annie δεν εμφανίστηκε χθες. Δεν είναι «περαστική» του διαδικτύου. Εδώ και χρόνια μιλά για κακοποίηση που, όπως λέει, βίωσε και για ένα σύστημα που είτε δεν άκουσε, είτε επέλεξε να μην ακούσει. Το ότι σήμερα, οι καταγγελίες της αγγίζουν πρόσωπα και μηχανισμούς εξουσίας, δεν θα έπρεπε να προκαλεί παράλυση. Θα έπρεπε να προκαλεί έλεγχο.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν ζητά καταδίκες από τα social media. Αυτό που ζητείται και που εύλογα απαιτεί η κοινωνία, είναι το αυτονόητο: να εξεταστούν οι ισχυρισμοί με ταχύτητα, ανεξαρτησία και διαφάνεια. Όχι με διαρροές. Όχι με «κύκλους». Όχι με σιωπηλές υπεκφυγές.

Όταν μια γυναίκα καταγγέλλει κακοποίηση επί σειρά ετών και το σύστημα δεν αντιδρά, αυτό λέγεται αποτυχία. Όταν η ίδια γυναίκα προχωρά σε βαριές δημόσιες καταγγελίες και το σύστημα συνεχίζει να σιωπά, αυτό λέγεται κάτι χειρότερο: φόβος ή συνενοχή στη σιωπή.

Αν όλα όσα λέγονται είναι ανυπόστατα, τότε οι αρμόδιοι οφείλουν να το πουν καθαρά, τεκμηριωμένα και θεσμικά. Κάθε μέρα που περνά χωρίς απάντηση δεν «προστατεύει τη δικαιοσύνη». Την αποδυναμώνει.

Γιατί το πρόβλημα δεν είναι ότι η Annie μιλά.

Το πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν δείχνει πρόθυμος να την αντικρούσει με στοιχεία ή να την ελέγξει με σοβαρότητα.

ΕΓ