Σύμφωνα με την επίσημη γραπτή απάντηση που έλαβε η ασθενής, η αίτηση της για το 2025 δεν μπορούσε να εγκριθεί για περισσότερες από δέκα ημέρες, καθώς οι ασφαλιστικές της εισφορές για το 2024 ήταν κάτω από το απαιτούμενο όριο των 4.031 ευρώ.
Αναμφίβολα, η απόφαση βασίζεται στη νομοθεσία και στις προϋποθέσεις που προβλέπει το σύστημα, που καθορίζουν με μαθηματική ακρίβεια το δικαίωμα λήψης επιδόματος.
Ωστόσο, η συγκεκριμένη περίπτωση φέρνει στο προσκήνιο ένα μεγαλύτερο ζήτημα: πρέπει οι νόμοι και οι διαδικασίες να αντιμετωπίζουν όλες τις περιπτώσεις με τον ίδιο «ψυχρό» μαθηματικό τρόπο και αποκλειστικά με βάση αριθμητικά κριτήρια; Γιατί δεν υπάρχει περιθώριο για εξαιρέσεις, ειδικά σε ασθενείς που αντιμετωπίζουν σοβαρές παθήσεις, όπως ο καρκίνος;
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι άνθρωποι δεν είναι απλώς αριθμοί σε μια εξίσωση.
Σε μια σύγχρονη κοινωνία του 2025 (και Ευρωπαϊκή) είναι δυνατόν να μην υπάρχουν «παραθυράκια εξαίρεσης», τα οποία να επιτρέπουν στις υπηρεσίες να λαμβάνουν αποφάσεις με βάση την πραγματική ανθρώπινη ανάγκη και όχι αποκλειστικά τους αριθμητικούς δείκτες;
Τελικά, η κοινωνική πολιτική υπάρχει για να υπηρετεί τον άνθρωπο, ή τους τύπους;
