Ευχές για λιγότερες ευχές

Μαζί και οι ευχές-κλισέ για μια “βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού” (η “δίκαιη” όπως θα προσέξατε εξαλείφθηκε πιο διακριτικά απ’ ότι οι αντίπαλοι του Στάλιν απ’ τις κοινές τους φωτογραφίες), “υγεία”, “ειρήνη”, “αγάπη” και τελευταία “λιγότερη τοξικότητα” κυρίως από και στα σόσιαλ. Ευχές που επαναλαμβάνονται με μια μηχανική ευλάβεια, σχεδόν ψυχαναγκαστικά, την ίδια στιγμή που βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε πως, για τους περισσότερους, θα παραμείνουν όπως τις θερμίδες της τουλούμπας: κενές.

Γιατί όμως επιμένουμε στις μεγαλοστομίες που ξέρουμε ότι πάνω-κάτω θα διαψευστούν, αντί για τις μικρές, πιο ρεαλιστικές, αλλαγές που είναι στο χέρι μας; Δεν απαιτείται βαθιά φιλοσόφηση, ξέρουμε πολύ καλά γιατί.

Ο λόγος που αποφεύγουμε τις πραγματοποιήσιμες ευχές είναι ο φόβος της αυτοδιάψευσης. Ευχόμαστε αόριστα για υγεία, ευτυχία, αγάπη, πιστεύοντας ότι όλα αυτά τα αγαθά είναι καθαρά θέμα τύχης. Ότι εμφανίζονται μαγικά ή κατακτώνται ως αποτέλεσμα κάποιας ανώτερης δύναμης, είτε τη λένε Θεό, είτε Σύμπαν, είτε Κισμέτ και ποτέ από τις πράξεις μας. Κι εδώ έγκειται η πιο συνήθης μαλακία μας. Ας πούμε, πως μπορεί να εύχεται “υγεία πάνω απ’ όλα” κάποιος που καταναλώνει 10.000 θερμίδες την ημέρα σε γλυκά και junk food ή καπνίζει τρία πακέτα τσιγάρα ή πίνει τα άντερά του ή οδηγεί μεθυσμένος ή ένα εκρηκτικό κοκτέιλ κάποιων εξ αυτών; Δεκτό ότι και κάποιος που προσέχει, δεν πίνει, δεν ξενυχτάει και αθλείται μπορεί κάλλιστα να πέσει νεκρός, ξέρω γω, από ανεύρυσμα, αλλά εδώ μιλάμε όχι μόνο για πιθανότητες αλλά και το γεγονός ότι τις πλείστες φορές αυτό που αποκαλούμε “μοίρα” είναι πρακτικά ένα συνοθύλευμα πράξεων και αποφάσεων. Ναι υπάρχει “τύχη” ή “ατυχία”, όπως πχ να βρίσκεσαι από κάτω τη στιγμή που πέφτει ένα πιάνο από τον 10ο, όμως επίσης είναι γεγονός πως αν είσαι κάποιος “γνωστός επιχειρηματίας” αυξάνονται κατά πολύ οι πιθανότητες να πας από σφαίρες ή βόμβα.

Άρα λοιπόν προτιμάμε να είμαστε θύματα της τύχης παρά υπεύθυνοι των προσωπικών μας αποτυχιών. Στην Κύπρο του 2026, η απόσταση ανάμεσα στην ευχή και την πράξη είναι το κενό μέσα στο οποίο πέφτει οποιαδήποτε πρόοδος. Για παράδειγμα, ένα τουλάχιστον 80% όσων εύχονται για 52η χρονιά μια “βιώσιμη και λειτουργική λύση του Κυπριακού” θα ψήφιζαν “ένα βροντερό ΟΧΙ” σε σχετικό δημοψήφισμα γιατί κατά 100% θα θεωρούσαν οποιαδήποτε λύση μη βιώσιμη και μη λειτουργική. Να μη πω και για τις ανεκδιήγητες ευχές για “απελευθέρωση της σκλαβωμένης πατρίδας μας”, εκφραζόμενες ειρωνικά είτε από ανθρώπους που δεν επιστρατεύονται (παπάδες) είτε που δεν πήγαν καν στρατό (ακροδεξιοί μπετόβλακες). Με πορδές όχι μόνο δεν βάφονται αυγά αλλά και δεν διώχνονται κατοχικοί στρατοί - όση φασολάδα κι αν έφαγες πριν.

Όσο για τις ευχές για “περισσότερη αγάπη και λιγότερη τοξικότητα”, αυτές είναι σίγουρα οι πιο υποκριτικές αφού εκφράζονται λες και αφορούν μόνο τους άλλους. Υπάρχει κανένας που παραδέχεται ότι είναι (όχι μόνο τη χρονιά που πέρασε αλλά κάθε χρονιά) ένας σκατόψυχος μαλάκας που μοίραζε απλόχερα ψόφους και καρκίνους με triggering από τους μετανάστες και τους πίνακες του Γαβριήλ μέχρι τον “Καποδίστρια”; Όχι βέβαια. Απλά θα εύχεται κι αυτός “περισσότερη αγάπη και λιγότερη τοξικότητα” γιατί προφανώς θα το είδε στο Facebook όπου ξημεροβραδιάζεται ευχόμενος σε αγνώστους να βγάλουν καρκίνο και να ψοφήσουν μέχρι την 4η γενιά και θα σκέφτηκε ότι ακούγεται ωραία και trendy ευχή. Ενώ, ξέρεις, θα μπορούσε να γίνει πράξη.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ελπίζουμε (άνθρωποι είμαστε), αλλά ότι χρησιμοποιούμε την ελπίδα ως άλλοθι για να μην πράττουμε. Άρα λοιπόν μια δική μου ευχή αγαπητοί αναγνώστες είναι από δω και πέρα λιγότερα ευχολόγια και περισσότερες πράξεις. Που είναι μεν πιο δύσκολο αλλά στα σίγουρα πιο ωφέλιμο και παραγωγικό.