Sunday Kristallnacht

Και μια αρκετά μεγάλη μερίδα της κοινωνίας δηλώνει την τυφλή υποταγή της στα παιδιά με τα μαύρα επειδή πιστεύουν στ’ αλήθεια ότι είναι “καθαροί”, “αντισυστημικοί” και “αγνοί πατριώτες” ενώ παράλληλα παραβλέπουν σκόπιμα ότι εκφέρουν ρατσιστικό, εθνικιστικό, μισαλλόδοξο, ομοφοβικό και ενίοτε ψεκασμένο/αντιεπιστημονικό λόγο. Κι αυτό γιατί είτε ασπάζονται τις ίδιες απόψεις, είτε γιατί δεν θεωρούν σημαντικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, ειδικά των μειονοτήτων και ευάλωτων ομάδων, ή τέλος πάντων όχι το ίδιο σημαντικά με τα δικά τους προβλήματα. Στην καλύτερη περίπτωση αναγνωρίζουν τη ρητορική μίσους απλά δεν τους ενοχλεί σε βαθμό που να αγνοήσουν τα προαναφερθέντα “προτερήματα”. Καθένας με τις προτεραιότητές του.

Αυτό που συμβαίνει τελευταία με το lifestyle ξέπλυμα της ακροδεξιάς δεν είναι φυσικά κάτι καινούργιο, ούτε καν πρωτότυπο. Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα ελλαδικά trends που αργούν να φτάσουν σ’ αυτές τις ακτές, το έργο το ξαναείδαμε με τη Χρυσή Αυγή, υποκατάστημα της οποίας είναι και το ΕΛΑΜ, απλά επειδή το ΔΣ της μητρικής εταιρείας σαπίζει πίσω απ’ τα κάγκελα της φυλακής, το κυπριακό παράρτημα λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση. Μπορεί να άλλαξε το branding αλλά το μίσος εξακολουθεί να φωλιάζει κουλουριασμένο στον πυρήνα. Όταν λοιπόν η ΧΑ ήταν στα ντουζένια της, παραήταν πλέον hot και trendy για να περιοριστεί στο πολιτικό ρεπορτάζ, με συνέπεια φωτογενή στελέχη ή υποστηρικτές της όπως ο Ηλίας Κασιδιάρης, η αθλήτρια Βούλα Παπαχρήστου (ένα ρατσιστόμουτρο που πέταξε στα σκουπίδια μια ολόκληρη καριέρα με ένα ηλίθιο tweet - οι ακροδεξιοί άλλωστε δεν είναι και τα πιο ακονισμένα μαχαίρια στο συρτάρι) και άλλοι μετακόμισαν στο βλαχομπαρόκ lifestyle σύμπαν με αλλεπάλληλα “ρεπορτάζ” για το πως διασκεδάζουν, με ποιον τα έχουν και γιατί προκάλεσαν πάλι με τις δηλώσεις τους. Όταν αποκαλύφθηκε το πραγματικό, δολοφονικό, πρόσωπο της εγκληματικής οργάνωσης πολλοί λαϊφσταϊλίστες γκουρού σήκωσαν τα χέρια τους αλά-Αρτεμάκης και αναφώνησαν “εγώ εν τζιαι” αλλά έλα που ό,τι κάνεις, ό,τι λες και ό,τι γράφεις είναι εκεί έξω για πάντα. Όταν κοιτάζεις για πολύ ώρα μέσα στην άβυσσο, η άβυσσος κοιτάζει κι αυτή μέσα σου. Και τα ελλαδικά μίντια κοίταζαν για πολλά χρόνια την άβυσσο μέσα και από την κλειδαρότρυπα. Το τέρας όχι μόνο συνηθίστηκε, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του τραγελαφικού post-IMAKO ελλαδικού lifestyle.

Fast forward μια δεκαετία και η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα στην Κύπρο που ακολουθεί αγκομαχώντας και αντιγράφοντας αδέξια ειδικά σε θέματα ποπ (υπο)κουλτούρας. Της “ανθρώπινης” εμφάνισης του προέδρου του ΕΛΑΜ στην Αριστοτέλους προηγήθηκε η μάλλον κριντζ απόπειρα της Χριστιάνας Αρτεμίου να “κάνει χάζι” το ΕΛΑΜ πηγαίνοντας πριν τα Χριστούγεννα με το τιμ της εκπομπής της στο Omega στα κεντρικά τους γραφεία για να τους ψάλλουν υποτίθεται “σατιρικά” κάλαντα. Η λέξη-κλειδί είναι το “υποτίθεται” γιατί μόνο σατιρικά δεν ήταν, αντίθετα έψαλλαν ένα απάνθισμα των θέσεων του ΕΛΑΜ (“έξω οι λαθρομετανάστες / είστε ριζοσπάστες”) που έκαναν τα στελέχη του (βασικά κάτι υπάλληλοι και ο Πελεκάνος - η ηγεσία εννοείται πως τους έγραψε επιδεικτικά) να κορδώσουν από υπερηφάνεια. Το backlash ήταν αρκετά έντονο, κανείς δεν το περίμενε αυτό από την Αρτεμίου που όλοι ξέρουμε πού στέκεται και πολιτικά και ως άνθρωπος. Όταν τη ρώτησα γιατί το έκανε η απάντησή της δεν διέφερε και πολύ από τη μόνιμη επωδό όσων χαριεντίζονται γενικά με τους ΕΛΑΜίτες: “Θα είναι τρίτο κόμμα στη Βουλή, δεν μπορούσα να τους αγνοήσω” (έκανε επίσης ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ). Επίσης αποποιήθηκε την ευθύνη της επιλογής της λέγοντας ότι “είναι στη Βουλή και δεν τους έστειλα εγώ εκεί”. Σωστό. Όμως άλλο να αντιμετωπίζονται με πολιτικούς όρους από τους συναδέλφους τους στη Βουλή ή δημοσιογραφικά καλεσμένοι σε talk shows κι άλλο να ξεπλένονται με χαριεντίσματα και lifestyle αγιογραφίες. Έχει τεράστια διαφορά. Το πρώτο είναι αναγκαιότητα, το δεύτερο συνειδητή επιλογή.

Η Αριστοτέλους από την άλλη δεν την ενδιαφέρει η πολιτική, σκοτίστηκε για τη ρητορική μίσους και ούτε κρύβεται πίσω από προσχήματα “δίκαιης εκπροσώπησης” και “πολυφωνίας”. Την ενδιαφέρουν μόνο τα πασχίζοντα νούμερα των εκπομπών της σε ένα κουρασμένο και ξεπερασμένο μέσο που έχει πάψει να είναι relevant εδώ και μια δεκαετία. Εδώ χασκογελούσε όταν ο Κώστας Μαλέκκος (άλλη... υπέρλαμπρη προσωπικότητα και με όλο το βάθος της Μακένζι) της έλεγε ότι οι γυναίκες πρέπει να μένουν στο σπίτι ή ότι θα... σκότωνε την ίδια αν χώριζε τον άντρα της, στο lifestyle ασβέστωμα του Χρίστου Χρίστου θα κολλούσε; Απλά έπρεπε να βρει τον νέο Μαλέκκο που θα έκανε talk of the town την εκπομπή της, έστω και για όλους τους λάθος λόγους, και νόμιζε πως τον βρήκε στον πρόεδρο του ΕΛΑΜ. Δεν είναι όμως κάθε μέρα του Αγίου Μαλέκκου. Το κομμάτι με τον Χρίστου βγήκε πιο ανιαρό κι απ’ το να παρακολουθείς μπογιά να στεγνώνει, ρίχνοντας σε κώμα απ’ τη βαρεμάρα ακόμα και τους ακραιφνείς υποστηρικτές του. Ούτε από τηλεθέαση ευτύχησε, γράφοντας μονοψήφια παρά το γενναιόδωρο lead in από τη “Μπέμπα”. Κάποιες φορές δεν χρειάζονται online καμπάνιες ή πύρινα άρθρα για να χτυπήσεις τον φασισμό, αρκεί η απλή, τυπική, καθαρόαιμη... αδιαφορία.

Και στις δύο περιπτώσεις η απόπειρα “κανονικοποίησης” της ακροδεξιάς απέτυχε παταγωδώς. Στην περίπτωση της Αρτεμίου τής γύρισε μπούμερανγκ αποξενώνοντας μεγάλο μέρος του σταθερού της κοινού, στη δεύτερη το τηλεοπτικό κοινό -όσο απέμεινε- απλά αδιαφόρησε ενώ στα σόσιαλ δεν κουνήθηκε φύλλο. Βέβαια, καταγράφεται ότι έγιναν αυτές οι απόπειρες και αυτό έχει σημασία. Αν είμαστε τυχεροί μπορεί να λειτουργήσει ως cautionary tale ότι η ακροδεξιά δεν προσφέρεται για χαριτωμενιές και λαϊφσταϊλάδικο χαβαλέ, όπως δεν μπορείς να έχεις για πετ έναν κροκόδειλο του Νείλου και μετά να κλαίγεσαι ότι διαρκώς σε περνάει για γεύμα.

Γιατί πιστέψτε με, όταν το ΕΛΑΜ φτάσει στο peak του και δείξει το πραγματικό του, χειρότερο,  πρόσωπο (όχι αν, όταν) ΔΕΝ θέλετε να είστε αυτοί που κάποτε επιχείρησαν να εξανθρωπίσουν το κτήνος. Αυτό είναι πρακτικά το Alpha και το Omega της κοινής λογικής...