Από την Annie στον Καϊάφα

Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια που επαφίεται σε εξωτερικούς παράγοντες να κάνουν τη δουλειά των κυπριακών ΜΜΕ, προηγήθηκε το Al Jazeera και είδαμε πόσο καλά πήγε αυτό. Η υπόθεση ακόμα βολοδέρνει στα γρανάζια του εγχώριου δικαστικού συστήματος που κινείται με ρυθμούς του βραδύποδα δημοσίου υπαλλήλου από το Zootopia που μέχρι να πει το ανέκδοτο βράδιαζε (Χα. Χα. Χα.). Απ’ το εξωτερικό μας έσκασε το videogate κι απ’ τη μακρινή, παγωμένη,  Μόσχα η Ιωάννα Φωτίου ανοίγει σχεδόν καθημερινά δεύτερη κωλοτρυπίδα στο σάπιο, διεφθαρμένο σύστημά μας. Και χωρίς φυσικά να ανοίγει ρουθούνι πέρα ίσως από τον Φαίδωνα που όπως όλα δείχνουν θα φάει όλο το ξύλο (pun not intended). Σημειώστε πως κανένα κυπριακό ΜΜΕ δεν θα έστηνε ποτέ σκηνικό αλά- Al Jazeera ή videogate για να πιάσει αξιωματούχους με τη γίδα στην πλάτη. Εκτός του ότι τέτοιες έρευνες κοστίζουν τα κέρατά τους, ποτέ και κανένας ιδιοκτήτης media δεν θα έβαζε το κεφάλι του στον ντορβά για χάρη οποιασδήποτε αποκάλυψης, ούτε φυσικά θα έκανε κάποιο πολιτικό πρόσωπο -και κατ’ επέκταση το κόμμα του- ορκισμένους εχθρούς του.

Οι όποιες “αποκαλύψεις” σκανδάλων από τα κυπριακά ΜΜΕ προέρχονται στο σύνολό τους από έρευνες και εκθέσεις επίσημων φορέων και θεσμών (πχ Ελεγκτική Υπηρεσία) που διαρρέουν σε Μέσο ή δημοσιογράφο της αρεσκείας τους (εκτός κι αν το μυριστεί ο συνάδελφος πρώτος και είναι αναγκασμένοι να του δώσουν). Πάντως για να βγει τέτοιο θέμα πρέπει να υπάρχει δίχτυ ασφαλείας. Γι’ αυτό λέμε πως η Αστυνομία έκανε μαλακία με τη δημοσιοποίηση των ενταλμάτων και των στοιχείων της Annie Alexui γιατί έτσι ουσιαστικά έδωσε το πάτημα στα media να ασχοληθούν με τις καταγγελίες της. Από τη στιγμή που είναι επίσημο, απλά καταγράφουμε τα γεγονότα χωρίς να χρειάζεται να τα βγάλουμε εμείς στη φόρα. Ακούγεται μάλλον θλιβερό και υποτιμητικό για την εγχώρια δημοσιογραφία όμως είναι αναγκαίο κακό. Αν έβγαζε οποιοδήποτε Μέσο ή μεμονωμένος δημοσιογράφος αυτά που καταγγέλλει καθημερινά η Ιωάννα, αν δεν πάθαινε κάποιο “δυστύχημα”, θα τον είχαν θάψει τόσο βαθιά με αγωγές που ευκολότερα θα τον βρίσκαμε στον Κοτσιάτη. Άλλωστε είναι γνωστό πως οι νόμοι είναι φτιαγμένοι πρωτίστως για να προστατεύουν τους παράνομους και όχι για να βρίσκει ο Average Joe το δίκιο του - αυτά μόνο στο Law & Order. Και ποιος θα σε προστατεύσει; Η... Αστυνομία; Η... κυβέρνηση; Η... Ένωση Συντακτών; Δεν ήξερα ότι αρχίσαμε τα ανέκδοτα. Σας τα λέω για να μην νομίζετε ότι ζούμε σε κάποιο ουτοπικό κράτος δικαίου όπου δημοσιογράφοι αποκαλύπτουν σκάνδαλα, οι Αρχές κινητοποιούνται και οι υπεύθυνοι τιμωρούνται. Εδώ ολόκληρο “Κράτος Μαφία” (από τις ελάχιστες δημοσιογραφικές έρευνες στο νησί) και το ερευνά -ακόμα- η ξεδοντιασμένη Αρχή κατά της Διαφθοράς που ίδρυσε... αυτός που πρωταγωνιστεί στο βιβλίο. Αντί ας πούμε να διεξάγει αυτεπάγγελτη έρευνα ο Εισαγγελέας όπως θα συνέβαινε σε οποιαδήποτε κανονική χώρα.

Πολλοί ενίστανται (πρώτος και καλύτερος ο ΔΗΣΥ) για το γεγονός ότι από τις 100-και-βάλε καταγγελίες της Ιωάννας, οι πλείστες για διεφθαρμένους αστυνομικούς, σχέσεις πολιτικής με υπόκοσμο και ανεξιχνίαστα ή ατιμώρητα εγκλήματα, η Αστυνομία επέλεξε την υπόθεση του Φαίδωνα. Η μοναδική έκπληξη εδώ παραμένει το γεγονός ότι... εκπλήσσεστε κάποιοι. Ενώ η εξήγηση είναι ξυράφι του Όκαμ (η απλούστερη απάντηση είναι συνήθως και η σωστή). Ο τόπος βράζει από τις απανωτές αποκαλύψεις με τη μπόχα να φτάνει μέχρι το Προεδρικό (videogate και Ανεξάρτητος Φορέας, δύο σκανδαλάρες που όμως πήγαν αδιάβαστες) το οποίο και δίνει γραμμή: ο κόσμος διψάει για αίμα και σίγουρα δεν θα γίνουμε εμείς οι αιμοδότες. Ο Φαίδωνας είναι η ιδανική περίπτωση γιατί α) υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία β) ενώ το ζεύγος Φαίδωνος ωρύεται, απειλεί και κλαίγεται δεν μας είπε ποτέ εάν τα έγγραφα που κυκλοφορούν είναι πλαστά ή όχι, γ) η Πάφος το’ χε τούμπανο κι αυτοί κρυφό καμάρι για πάνω από δεκαετία και δ) και το πιο σημαντικό, ο Don’t Do It Fedon ήταν δυνητικός αντίπαλος του Χριστοδουλίδη το ‘28 και επίσης ένας δυνατός αντι-Οδυσσέας σε ό,τι αφορά τις κραυγές κατά της διαφθοράς και τον λαϊκισμό (τι ειρωνεία, έτσι;). Το τελευταίο νομίζω πως σφράγισε και τη μοίρα του. Και ακόμα ένα στοιχείο που ενισχύει αυτή τη θεωρία: θυμάστε πολλές φορές την Αστυνομία Κύπρου να κινείται για μια τόσο high profile υπόθεση με ταχύτητα αίλουρου; Όταν την ίδια στιγμή για ΟΛΕΣ τις υπόλοιπες καταγγελίες της Annie (ανάμεσά τους και οι αρχικές της για συστηματική κακοποίηση από την οικογένειά της που πυροδότησαν αυτή τη σχεδόν κινηματογραφική αποστολή εκδίκησης) ποιείται την νήσσαν, για να παραμείνουμε στο ζωικό βασίλειο; 

Ναι, οι υποψίες για τον... υπερβάλλοντα ζήλο της Αστυνομίας, έχουν βάση και η γλώσσα της καημένης της Αννίτας έβγαλε μαλλιά να ζητάει τη διερεύνηση και των άλλων καταγγελιών της Annie (ειδικά εκείνων που ΔΕΝ έχουν να κάνουν με το κόμμα της) μπας και μετατοπιστεί λίγο η συζήτηση από τον Φαίδωνα (και τον Σύκα και τον Γυψιώτη - όλα τα κακά, λένε, έρχονται σε πακέτα των τριών). Τι νομίζετε, πως την έπιασε ο πόνος για την Ιωάννα; Όμως ανεξαρτήτως κινήτρων, σκοπιμοτήτων και των παροιμιακών αοράτων χεριών, καταλήγουμε στο αρχικό ερώτημα που έχει και τη μεγαλύτερη σημασία: Είναι όλα αυτά για τα οποία κατηγορείται ο Φαίδωνας (ξυλοδαρμός και βιασμός) αλήθεια; Αυτό πρωτίστως θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και όχι αν πίσω από τις αποκαλύψεις κρύβονται οι forex, το Προεδρικό ή το καρτέλ της Σιναλόα.