Στην Κύπρο, όπου τα εγκλήματα σε βάρος γυναικών βαφτίζονται “οικογενειακές τραγωδίες” από ΜΜΕ που ακόμα και στον 21ο αιώνα ρομαντικοποιούν την τοξική κτητική συμπεριφορά και μια στρατιά από ακροδεξιά μισογύνικα ινσελάκια (μαζί τους και κάτι βλαμμένες pick me που μισούν όσες γυναίκες αντιστέκονται) ρίχνουν λάσπη στα θύματα και ξεπλένουν τους δράστες, οι θεσμοί δεν είναι παρά ο καθρέφτης μιας κοινωνίας σε προχωρημένη σήψη. Βλέπετε δεν μας φτάνουν οι βαρύμαγκες οπαδοί του ‘’γαμώ και δέρνω” με τα αμέτρητα κόμπλεξ, την κτητική συμπεριφορά και τον υπερευαίσθητο ανδρισμό έχουμε και εκείνους με όλα αυτά συν άδεια οπλοφορίας. Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο όλοι αυτοί ή συγκεκριμένα ο 55χρονος αστυνομικός που φώναζε “είναι η γυναίκα μου” ενώ την έπιανε απ’ τον λαιμό διακηρύσσοντας την “ιδιοκτησία” του, αλλά και εκείνοι που τον άφησαν να κυκλοφορεί κι οπλοφορεί την ώρα μάλιστα που κάποιοι γνώριζαν πως επρόκειτο για ανθρώπινη ωρολογιακή βόμβα με το ερώτημα όχι αν αλλά πότε θα εκραγεί.
Διαβάζοντας τα όσα εξωφρενικά βγαίνουν στη δημοσιότητα, αντιλαμβάνεται κανείς πως η Λιμενική λειτουργεί με λιγότερα πρωτόκολλα ελέγχου κι από κυβερνητική ιστοσελίδα. Ο δράστης πήγε στη δουλειά του 40 ολόκληρα λεπτά νωρίτερα, ζήτησε το υπηρεσιακό του όπλο -παρότι δεν είχε απολύτως κανένα επιχειρησιακό καθήκον στη θάλασσα που να δικαιολογεί κάτι τέτοιο- και απλώς... έφυγε. Η επίσημη εξήγηση της Διεύθυνσης γι' αυτό το μπάχαλο; Ήταν, λέει, “συνήθης πρακτική”. Συνήθης πρακτική, λοιπόν, να χρεώνεσαι όπλο και να βγαίνεις βόλτα μ’ αυτό και να το αδειάσεις πάνω στη γυναίκα σου.
Πέρα όμως από το έγκλημα που διαπράχθηκε στη μέση του δρόμου, έχουμε όπως όλα δείχνουν ακόμα μία περίπτωση εγκληματικής αμέλειας από πλευράς Αστυνομίας (μεταξύ μας, το αντίθετο θα με εξέπληττε). Σύμφωνα με τον Reporter, ο Βοηθός Αρχηγός Μιχάλης Κατσουνωτός γνώριζε από πρώτο χέρι για τα σοβαρά προβλήματα (οικονομικά, τζόγου και οικογενειακά) που αντιμετώπιζε ο δράστης. Σε μια σοβαρή Αστυνομία, ένα μέλος με εθισμό στον τζόγο (κοινώς, ένας άνθρωπος ευάλωτος, άμεσα εκβιάσιμος και δυνητικά επικίνδυνος) αφοπλίζεται χθες και τίθεται σε διαθεσιμότητα για να προστατευτεί τόσο το Σώμα όσο και ο ίδιος. Εδώ, όμως, ο Κατσουνωτός προτίμησε τη μέθοδο του life coaching και έκανε μια... φιλική συζήτηση με τον 55χρονο - και δείτε πόσο καλά εξελίχθηκε αυτό (ακόμα μία τεράστια προσωπική επιτυχία του συγκεκριμένου Βοηθού για να προσθέσει στο πλούσιο βιογραφικό του). Δεν τον αξιολόγησαν, δεν τον περιόρισαν, δεν του πήραν το όπλο, γιατί προφανώς στο δικό μας αστυνομικό σύστημα, τέτοιου είδους προβλήματα λύνονται με μια... φιλική συζήτηση, σαν σκηνή με intervention σε κριντζ εμψυχωτικό δράμα.
Και τώρα, τι; Τώρα παρακολουθούμε το κλασικό, εμετικό damage control του συστήματος. Οι πρώτες διαρροές προσπάθησαν εντέχνως να ρίξουν το βάρος στα “οικονομικά προβλήματα”, το βολικό άλλοθι, δηλαδή, κάθε δράστη που απλά θεωρούσε τη γυναίκα του ιδιοκτησία του. Χρειάστηκε η οικογένεια της 46χρονης -την ώρα που η ίδια δίνει μάχη για τη ζωή της διασωληνωμένη στη ΜΕΘ- να βγει για να διαψεύσει τα περί οικονομικών και να υποδείξει τον πραγματικό ελέφαντα στο δωμάτιο: τη συστηματική ψυχολογική βία η οποία όμως δεν αφήνει προκαλεί σωματικές πληγές για να τις ψηλαφίσουν οι άπιστοι Θωμάδες. Πώς το έλεγαν οι πηχαίοι τίτλοι; “Χωρίς βίαιο παρελθόν ο δράστης αφού δεν υπήρξαν σχετικές καταγγελίες”. Λογική που σκοτώνει. Κυριολεκτικά.
Το πιο τρομακτικό, ωστόσο, σε όλη αυτή την ιστορία δεν είναι μόνο η εγκληματική αδιαφορία της αστυνομικής ηγεσίας (η οποία εννοείται πως δεν πρόκειται να αναλάβει καμία ευθύνη, όπως άλλωστε ούτε ο αρμόδιος Υπουργός), αλλά το ίδιο το σαθρό σύστημα οπλοφορίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, το οποίο αντιμετωπίζει την ψυχική υγεία ως κάτι... στατικό. Στην Αστυνομία, περνάς ένα ψυχομετρικό τεστ στα 20 σου, όταν προσλαμβάνεσαι (το οποίο διεξάγεται από ελλαδική ιδιωτική εταιρεία) και το κράτος υποθέτει αυθαίρετα ότι θα παραμείνεις ψυχολογικά ακλόνητος μέχρι τη σύνταξη, αφού δεν υπάρχει καμία απολύτως θεσμοθετημένη, περιοδική επαναξιολόγηση. Άπαξ και χρεωθείς υπηρεσιακό όπλο, το κρατάς μια ζωή, εκτός αν υπάρξει κάποιο ακραίο, καταγεγραμμένο περιστατικό ή πειθαρχικό παράπτωμα που θα αναγκάσει τους ανωτέρους να ζητήσουν ιατρική/ψυχιατρική εξέταση (προφανώς ο εθισμός στον τζόγο δεν εντάσσεται σ’ αυτή την κατηγορία). Το ίδιο επικίνδυνο ανέκδοτο ισχύει και στον στρατό, όπου οι επιτροπές ψυχικής ικανότητας λειτουργούν σχεδόν αποκλειστικά πυροσβεστικά εξετάζοντας εκείνους που οι ίδιοι επικαλούνται ψυχικά νοσήματα (π.χ. για να πάρουν απαλλαγή/αναβολή) ή πρόσωπα που παρουσιάζουν εμφανή προβλήματα προσαρμογής και παραπέμπονται από τους διοικητές τους. Στις άδειες κυνηγετικών όπλων δε, αρκεί μια ιατρική βεβαίωση στην αρχή και μετά τ’ αφήνουμε στη θεά Τύχη αφού δεν προβλέπεται κανένας επανέλεγχος.
Κοινώς, ζούμε σε ένα κράτος που ελέγχει αυτούς που οπλοφορούν μόνο τη μέρα που μπαίνουν στο σύστημα, και μετά ασχολείται ξανά μαζί τους μόνο όταν αντί για εγκληματίες ή μπεκάτσες κυνηγούν τις πρώην τους.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Παραμένει υπό κράτηση μέχρι της 16 Ιουλίου ο πατέρας των δύο παιδιών που εντοπίστηκαν νεκρά σε αυτοκίνητο στο Ξυλοφάγου. Σήμερα παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο των Βρετανικών Βάσεων στην Δεκέλεια όπου του απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει.
