Όλα τα βλέμματα στο Κυπριακό - Ο ΠτΔ ενημερώνει το Εθνικό Συμβούλιο μετά τις επαφές του στη Νέα Υόρκη
O Πρόεδρος Χριστοδουλίδης ενημερώνει στις εννέα και μισή το πρωί τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου για τις επαφές του στη Νέα Υόρκη για το Κυπριακό.
Με τη νέα, αναθεωρημένη έκδοση του Κώδικα Συμπεριφοράς κατά του Ρατσισμού και των Διακρίσεων, το Υπουργείο Παιδείας βάζει σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο το πώς πρέπει να αναγνωρίζονται, να καταγράφονται και να αντιμετωπίζονται τέτοια περιστατικά στα σχολεία. Αφορά Δημοτικά, Γυμνάσια, Λύκεια και Τεχνικές Σχολές και η εφαρμογή της πολιτικής αποτελεί υποχρέωση των σχολείων.
Και για έναν γονιό, το σημαντικότερο είναι να γνωρίζει ότι ένα παιδί δεν χρειάζεται να αντιμετωπίσει μόνο του ένα τέτοιο περιστατικό.
Δεν είναι μόνο η καταγωγή ή το χρώμα
Η έννοια της διάκρισης μέσα στο σχολείο είναι πολύ ευρύτερη απ' όσο ίσως πιστεύουμε. Ένα παιδί μπορεί να στοχοποιείται για την εμφάνισή του, την εθνικότητα ή την καταγωγή του, τη γλώσσα ή την προφορά του, τη θρησκεία, το φύλο, μια αναπηρία, την ηλικία, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, ακόμη και για στοιχεία που συνδέονται με το κοινωνικοοικονομικό ή πολιτισμικό του υπόβαθρο.
Ο Κώδικας επισημαίνει ότι τα ρατσιστικά περιστατικά συνήθως έχουν ως σκοπό ή αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση, τον αποκλεισμό ή τη διάκριση ενός ανθρώπου εξαιτίας της διαφορετικότητάς του.
Με απλά λόγια, για έναν γονιό το πρώτο καμπανάκι μπορεί να μην είναι μια σοβαρή σωματική επίθεση. Μπορεί να ξεκινά από λόγια, συμπεριφορές και επαναλαμβανόμενη στοχοποίηση που κάνουν το παιδί να αισθάνεται ότι «δεν ανήκει».
«Μαμά, έγινε κάτι σήμερα…» - Τι πρέπει να ακολουθήσει
Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο χρήσιμο κομμάτι του Κώδικα για κάθε οικογένεια.
Αν ένα περιστατικό γίνει αντιληπτό από παιδί ή εκπαιδευτικό, πρέπει να αναφερθεί στον Υπεύθυνο Εκπαιδευτικό του σχολείου ή, εφόσον χρειάζεται, στον πλησιέστερο εκπαιδευτικό. Μάλιστα, ο Κώδικας αναφέρει ότι ένα παιδί μπορεί να το αναφέρει το συντομότερο δυνατό, χωρίς φόβο, σε οποιονδήποτε εκπαιδευτικό επιθυμεί.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για τους γονείς: το παιδί δεν είναι υποχρεωμένο να γνωρίζει ποια είναι η «σωστή πόρτα» που πρέπει να χτυπήσει. Μπορεί να μιλήσει σε έναν εκπαιδευτικό τον οποίο εμπιστεύεται και από εκεί πρέπει να ενεργοποιηθεί η διαδικασία.
Το σχολείο δεν πρέπει απλώς να πει «θα το δούμε»
Όταν ένας εκπαιδευτικός γίνει μάρτυρας ή ενημερωθεί πρώτος για το περιστατικό, ο Κώδικας προβλέπει συγκεκριμένες ενέργειες, πρέπει να παρέμβει για να το σταματήσει, να προσφέρει άμεση στήριξη και ασφάλεια στο παιδί που στοχοποιήθηκε και να ενημερώσει αμέσως τον Υπεύθυνο Εκπαιδευτικό.
Στη συνέχεια, ο Υπεύθυνος Εκπαιδευτικός πρέπει να βεβαιωθεί ότι το παιδί είναι ασφαλές, να ενημερώσει τη Διεύθυνση και να συζητήσει το περιστατικό, σε ξεχωριστές αλλά και κοινές συναντήσεις, με τα εμπλεκόμενα παιδιά και τους εκπαιδευτικούς, δηλαδή με θύματα, παιδιά που εκδήλωσαν τη συμπεριφορά και θεατές. Το περιστατικό καταγράφεται επίσης σε ειδικό έντυπο.
Και αυτό δεν είναι μια τυπική λεπτομέρεια, σύμφωνα με τον Οδηγό, το σχολείο διατηρεί αρχείο με όλα τα ρατσιστικά περιστατικά που αναφέρονται.
Κάθε σχολείο έχει συγκεκριμένο υπεύθυνο
Ένα ακόμη στοιχείο που αξίζει να γνωρίζουν μαμάδες και μπαμπάδες είναι ότι η διαχείριση τέτοιων περιστατικών δεν αφήνεται απλώς στον εκπαιδευτικό που έτυχε να βρίσκεται εκεί.
Η Διεύθυνση κάθε σχολείου πρέπει να ορίζει άτομο από τη Διευθυντική Ομάδα ως Υπεύθυνο Εκπαιδευτικό για τη διαχείριση ρατσιστικών περιστατικών, ενώ οι οικογένειες πρέπει να ενημερώνονται για τον ρόλο και τα καθήκοντά του.
Ο συγκεκριμένος εκπαιδευτικός έχει, μεταξύ άλλων, την ευθύνη ώστε τα περιστατικά να διερευνώνται και να αξιολογούνται άμεσα ή μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Δεν υπάρχει μόνο η «τιμωρία»
Ο στόχος του Κώδικα δεν περιορίζεται στο να βρεθεί ποιος έκανε τι και να επιβληθεί μια ποινή. Προβλέπεται παιδαγωγική διαχείριση, ανάλογα με τη φύση και τη συχνότητα του περιστατικού.
Στα μέτρα και τις δράσεις που καταγράφονται περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, έντυπο αναστοχασμού, παρατήρηση, γραπτή επίπληξη, απομάκρυνση, αποζημίωση, κοινωφελής εργασία, συζητήσεις με παιδιά και οικογένειες, καθώς και στέρηση συμμετοχής ή αποβολή.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στο έντυπο αναστοχασμού υπάρχει ακόμη και θέση για υπογραφή γονέα ή κηδεμόνα, με το παιδί να καλείται να σκεφτεί τη συμπεριφορά του πριν επιστρέψει στην τάξη.
Ο γονιός έχει δικαίωμα να ζητήσει να αντιμετωπιστεί το περιστατικό
Ο Κώδικας προβλέπει πρόσβαση σε διαδικασίες υποβολής παραπόνου όταν ένα άτομο θεωρεί ότι υπέστη διάκριση ή ρατσισμό. Παράλληλα προβλέπει ασφάλεια, εμπιστευτικότητα και ιδιωτικότητα κατά τη διαδικασία εξέτασης ή αναφοράς ενός περιστατικού.
Το ίδιο το σχολείο δεσμεύεται να συνεργάζεται με τις οικογένειες και τους Συνδέσμους Γονέων για την αντιμετώπιση των μορφών ρατσισμού.
Άρα, όταν ένα παιδί επιστρέψει σπίτι και πει ότι στοχοποιείται για το ποιος είναι, πώς μιλά, πώς μοιάζει ή από πού προέρχεται, η συζήτηση δεν χρειάζεται να τελειώσει στο «μην τους δίνεις σημασία».
Το σημαντικό είναι το παιδί να αισθανθεί ότι ακούστηκε και ότι μπορεί να μιλήσει. Και ο γονιός, από την πλευρά του, να γνωρίζει ότι υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία που μπορεί να ζητήσει από το σχολείο να ακολουθηθεί.
Γιατί πολλές φορές το δυσκολότερο βήμα για ένα παιδί δεν είναι να αντιμετωπίσει εκείνον που το πλήγωσε. Είναι να βρει το θάρρος να πει σε έναν μεγάλο, «Αυτό μου συνέβη σήμερα στο σχολείο».
