Του Γιώργου Τάττη
Βλέποντας πριν μερικές μέρες ένα ντοκιμαντέρ για τον πόλεμο στο Αρτσάχ, ένας ηλικιωμένος άνδρας, δείχνοντας στον δημοσιογράφο το μισογκρεμισμένο σπίτι του, έκανε κάτι συνταρακτικό. Συνταρακτικό για όλη την ανθρωπότητα, πόσο μάλλον για την κυπριακή κοινωνία των σάπιων επενδύσεων. Ο άνθρωπος αυτός, γελούσε με σθένος μες την τραγικότητά του, λέγοντας πως εάν βρισκόταν μέσα στο σπίτι την ώρα του βομβαρδισμού, θα είχε γίνει… «κεφτές χωρίς κόκκαλα».
Μου ήρθε ξαφνικά το πονηρό μειδίαμα του δικού μας μπάρμπα, του Προέδρου της Βουλής, Δημήτρη Συλλούρη. Παραδίδοντας ουσιαστικά «γη και ύδωρ», γιατί περί αυτού πρόκειται, χωρίς να είναι εξουσιοδοτημένος, έκανε «τσιν-τσιν» με τους undercover συνδέσμους ενός υποτιθέμενου εγκληματία επενδυτή. Μιλώντας για εμένα και για σένα, για την Κύπρο.
Ο άλλος επιφανής δικηγόρος, χαριτολογώντας έλεγε «This is Cyprus» («Εδώ είναι Κύπρος» για τους μη αγγλομαθείς), εννοώντας ότι εδώ είναι ουσιαστικά ένα μπουρδέλο που κάνουμε ό,τι θέλουμε. Τώρα, γιατί έπρεπε να το τραβήξει τόσο στα άκρα με αγκαλιές και χαριτολογήματα, για να τους «πιάσει στα πράσα και να τους ρουφιανέψει στις αρχές», ένας Θεός ξέρει.
Και… συνεχίζει το ντοκιμαντέρ, όπως συνεχίζει και η ιστορία μας στην Κύπρο. Μια νεαρή δικηγόρος, περήφανα δήλωνε πως μεγάλωσε σε συνθήκες πολέμου και οι πρώτες της λέξεις ήταν «μας βομβαρδίζουν». Ερωτηθείς γιατί δεν φεύγει να πάει στην ενδοχώρα, είπε το εξής συγκλονιστικό:
«Είμαι Αρμένισσα, είναι η «Αρμενοσύνη», το Αρμενικό πνεύμα. Αυτό με στηρίζει».
Ένας από τους μεγάλους σύγχρονους Έλληνες φιλοσόφους, έγραψε κάπου 30 χρόνια πριν, για την «τραγική μας ελληνικότητα»: «Παραμένουμε ένα πελώριο ανοιχτό θέατρο, όπου παίζεται πάντα αφτιασίδωτη η ανθρώπινη τραγωδία».
Αυτή είναι η Ελληνικότητα που θέλουμε; Πήραν πρώτα αυτήν και μετά άνοιξαν τον δρόμο για τις …. εγκληματικές του επενδύσεις.
Γιώργος Τάττης
