Περίπου το 40% των ψηφοφόρων δηλώνει ότι επιλέγει πλέον με βάση το πρόσωπο και όχι την κομματική ταυτότητα. Πρόκειται για μια εξέλιξη που αποδυναμώνει τον παραδοσιακό «κομματικό πατριωτισμό» και μετατρέπει το πολιτικό σκηνικό σε ένα πιο ρευστό και απρόβλεπτο πεδίο. Ο ψηφοφόρος του σήμερα, είναι πιο ανεξάρτητος, λιγότερο ιδεολογικά δεσμευμένος και περισσότερο προσανατολισμένος στην αποτελεσματικότητα.
Σε αυτό το περιβάλλον εξηγείται και η άνοδος σχηματισμών που επενδύουν σε πρόσωπα. Το «ΑΛΜΑ» καταγράφει 7,4%, ενώ η «Άμεση Δημοκρατία Κύπρου» κινείται μεταξύ 6,6% και 6,8%, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική που αναπτύσσουν νέες πολιτικές εκφράσεις. Η ενίσχυσή τους δεν είναι συγκυριακή· αποτελεί ένδειξη ότι σημαντικό μέρος της κοινωνίας αναζητά εναλλακτικές, πέρα από τα καθιερωμένα κόμματα.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το γεγονός ότι η «Άμεση Δημοκρατία» αντλεί περίπου το 28% της στήριξής της από ψηφοφόρους που στο παρελθόν ανήκαν στον χώρο του ΑΚΕΛ. Η μετακίνηση αυτή καταδεικνύει όχι μόνο διαρροές, αλλά και βαθύτερη κρίση εκπροσώπησης, με τους ψηφοφόρους να επιλέγουν πρόσωπα που θεωρούν πιο άμεσα και αυθεντικά.
Την ίδια στιγμή, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ καταγράφουν σχεδόν ισοπαλία με 14,6% και 14,2% αντίστοιχα. Ωστόσο, η οριακή αυτή διαφορά δεν κρύβει την ουσία: οι κομματικοί μηχανισμοί των δύο μεγάλων κομμάτων δείχνουν να μην κινούνται με την ένταση του παρελθόντος. Η αδυναμία τους να διευρύνουν την επιρροή τους και να κινητοποιήσουν νέους ψηφοφόρους ενισχύει την εικόνα στασιμότητας.
Πιέσεις δέχονται και τα κόμματα που στηρίζουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Νίκο Χριστοδουλίδη. Παρά το γεγονός ότι ο ίδιος εμφανίζει βελτίωση στην προσωπική του αποδοχή, οι πολιτικές δυνάμεις που τον πλαισιώνουν δεν φαίνεται να κεφαλαιοποιούν αυτή τη θετική εικόνα. Αντίθετα, καταγράφουν απώλειες και αδυναμία διατήρησης της εκλογικής τους βάσης.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ΔΗΚΟ, το οποίο υποχωρεί στο 5,4% από 6,1%, επιβεβαιώνοντας τη φθορά που υφίσταται ο ενδιάμεσος χώρος. Το κόμμα φαίνεται να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, όπου οι ψηφοφόροι δεν παραμένουν σταθεροί αλλά μετακινούνται με μεγαλύτερη ευκολία.
Αντίστοιχα, το ΕΛΑΜ, αν και διατηρεί την τρίτη θέση με 9,9%, παρουσιάζει μικρή κάμψη. Το κόμμα φαίνεται να χάνει το βασικό του πολιτικό πλεονέκτημα, το μεταναστευτικό, το οποίο δεν αποτελεί πλέον κορυφαία προτεραιότητα για τους πολίτες. Η οικονομία αναδεικνύεται ως το κυρίαρχο ζήτημα, περιορίζοντας την απήχηση ενός μονοθεματικού λόγου.To ΕΛΑΜ ωστόσο, φαίνεται ότι θα είναι ρυθμιστής στη νέα βουλή με ό,τι αυτό συνεπάγεται, ακόμα και για την εκλογή του νέου Προέδρου του κοινοβουλίου.
Την ίδια ώρα, η αποχή ενισχύεται, με μεγάλο μέρος των αναποφάσιστων να επιλέγει να μείνει εκτός εκλογικής διαδικασίας. Η τάση αυτή λειτουργεί ως σιωπηλή αποδοκιμασία προς το πολιτικό σύστημα και ενισχύει την αβεβαιότητα για την τελική έκβαση.
Το πολιτικό σκηνικό αλλάζει με ταχύτητα. Οι εκλογές δεν θα κριθούν μόνο από τα ποσοστά, αλλά από την ικανότητα των πολιτικών δυνάμεων να εμπνεύσουν και να κινητοποιήσουν. Σε μια εποχή όπου τα πρόσωπα αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο, το παλιό μοντέλο φαίνεται να εξαντλεί τα όριά του.
Το βέβαιο είναι ότι οι ψηφοφόροι έχουν ήδη αρχίσει να γράφουν ένα νέο πολιτικό κεφάλαιο και αυτή τη φορά, οι κανόνες δεν είναι οι ίδιοι.
