Ο παπα-Δημήτρης, όπως τον αποκαλούσε ο λαός, «ο πάντων έσχατος και αμαρτωλός παπαδάκος, μάλλον το σκύβαλον της γης», όπως συνήθως υπέγραφε τις χαριτωμένες επιστολές του, υπήρξε προικισμένος με πολλά χαρίσματα και κληρικός για όλους. Διακρίθηκε για τη φιλανθρωπία του και την αγάπη του προς τον Θεό, τον οποίον και υπηρέτησε με σεμνότητα και ταπεινότητα.
Γεννήθηκε στο χωριό Πλάτανος Τρικάλων το 1902 από φτωχή οικογένεια. Από παιδί βρέθηκε κοντά στην Εκκλησία, βοηθώντας τον ιερέα του χωριού στις Ιερές Ακολουθίες, ενώ διάβαζε συνέχεια για τους βίους των αγίων.
«Η εργασία είναι αξία»
Ο παπα-Δημήτρης δεν είχε πανεπιστημιακά πτυχία, καθώς με δυσκολία τελείωσε το δημοτικό σχολείο και ασχολήθηκε με τα πρόβατα. Όπως έλεγε χαρακτηριστικά, «η εργασία είναι αξία».
Σύμφωνα με τον βίο του, επιστρατεύθηκε κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία και πολλές φορές σώθηκε από βέβαιο θάνατο. «Στη Σμύρνη σφάζουν, κάνουν, εμένα έρχονται, μου δίνουν ένα άλογο και μου λένε: “Φύγε στον Τζεσμέ”. Βρίσκομαι στο τάδε μέρος με τρεις άλλους, σκοτώνονται δύο από 150 ιππείς. Εμένα μου λένε “μη φοβάσαι, εμείς είμαστε μαζί σου. Θα πας εννιά παρά τέταρτο στο τάδε μέρος να προλάβεις το τελευταίο πλοίο για να πας για τη Χίο”». Επιστρέφοντας στο χωριό του, παντρεύτηκε μια συγχωριανή του με την οποία και απέκτησε εννέα κόρες.
Διωγμοί
Το 1931, ο τότε μητροπολίτης Τρίκκης Πολύκαρπος τον χειροτόνησε ιερέα. Φοίτησε στην ιερατική σχολή Τριπόλεως και ανέλαβε ιερατικά καθήκοντα στον ναό του Αγίου Νικολάου, στον Πλάτανο. Στα χρόνια της διακονίας του λέγεται ότι βίωσε δυσκολίες, και διωγμούς κατά την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Αρρώστησε με καρκίνο και έφυγε απο τη ζωή στις 29 Ιανουαρίου του 1975.
ΠΗΓΗ: Πρώτο Θέμα
