Κατ΄ ιδίαν συνάντηση ΠτΔ-Ολγκίν, το πρωί της Δευτέρας
Κατ΄ ιδίαν συνάντηση θα έχει το πρωί της Δευτέρας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης με την Προσωπική Απεσταλμένη του ΓΓ του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν, όπως πληροφορείται το ΚΥΠΕ.
Οι ΛΟΑΤΚΙ όπως και κάθε άνθρωπος που ζει σε μια κοινωνία όπου τους κανόνες θέτουν -κυρίως- μεσήλικες, στρέιτ, λευκοί, χριστιανοί άντρες, πρέπει να ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες. Να μην εκδηλώνονται, να μην προκαλούν, να μην εμφανίζονται στα media, να μην προσπαθούν να “επιβάλουν την ανωμαλία τους”, να μην φωνάζουν για ανισότητα, να μην διεκδικούν, βασικά να υπάρχουν αλλά κλεισμένοι στα σπίτια τους με τους ομοίους τους. Τους αφήνουμε να υπάρχουν αλλά πρέπει να είναι “σοβαροί” και όχι κραυγαλέα σούργελα, υπάκουοι, φρόνιμοι και ευγνώμονες που δεν είμαστε τίποτα ISIS να τους πετάμε απ’ τις ταράτσες. Τα ίδια πάνω κάτω ισχύουν και για άλλες πληθυσμιακές ομάδες που βρίσκονται χαμηλότερα στη διατροφική αλυσίδα από το κυρίαρχο είδος: τις γυναίκες τις αγαπάμε αλλά μόνο όσο είναι υπάκουες, πιστές, σιωπηλές, καθωσπρέπει, σεμνές, άβουλες, πάντα χαμογελαστές, πρόθυμες και να λατρεύουν το καβλί μας σαν τοτέμ. Αλλιώς καταντούν στατιστικά στοιχεία για βιασμούς, κακοποιήσεις και γυναικοκτονίες. Οι αλλοδαποί/αλλόθρησκοι πρέπει να είναι πρόθυμοι να δουλεύουν 12ωρα 6 μέρες τη βδομάδα χωρίς δικαιώματα και διαμαρτυρίες, να μένουν ήσυχοι στις τρώγλες που πληρώνουν για επαύλεις, να μην μαγειρεύουν τίκα μασάλα και άλλα φαγητά που βρωμάνε τον τόπο, να μην ακούν τη μουσική τους, να μην μιλάνε την ακαταλαβίστικη γλώσσα τους ή να δοξάζουν τους πρωτόγονους θεούς τους. Να είναι φρόνιμοι, υπάκουοι, να δουλεύουν με σκυφτό κεφάλι και να έχουν σαν Θεό τον Κυπραίο εργοδότη τους. Αλλιώς καταντούν υλικό για διαδικτυακούς ψόφους, ρατσιστικές επιθέσεις και προεκλογικές καμπάνιες που ανεβάζουν την ακροδεξιά στο 10%.
Το καινούργιο trend για τους ΛΟΑΤΚΙ είναι “να αγαπούν και να αγαπιούνται”. Παντού καρδούλες, πολύχρωμα σημαιάκια και all you need is love συνθήματα ad nauseam. Η αγάπη, αυτό το ομολογουμένως όμορφο συναίσθημα, έγινε βασική προϋπόθεση ύπαρξης. Χωρίς αυτή είσαι χαμένος. Είναι όμως έτσι τα πράγματα;
Η αγάπη δεν εκβιάζεται, δεν επιβάλλεται, ούτε αποκτάται με το στανιό. Την αγάπη είτε τη νιώθεις, είτε όχι. Δεν μπορεί να αποτελεί προϋπόθεση για τον απλούστατο λόγο ότι δεν είναι όλοι οι άνθρωποι το ίδιο τυχεροί να την προσφέρουν ή να τη λάβουν. Απλά τυχαίνει. Και αν σου τύχει, δηλαδή αγαπήσεις και αγαπηθείς τότε ναι, είσαι ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Αν όχι, δεν πειράζει, υπάρχουν κι άλλα πράγματα στη ζωή για τα οποία αξίζει να σηκώνεσαι κάθε πρωί από το κρεβάτι. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αγαπάς τους γκέι. Αρκεί να αποδέχεσαι την ύπαρξή τους με την ίδια nonchalant αποδοχή χιλιάδων διαφορετικών ανθρώπινων χαρακτηριστικών γύρω σου. Γνώρισε πρώτα έναν άνθρωπο και απέρριψέ τον γιατί δεν κάνει συχνά μπάνιο, έχει πρόστυχο χιούμορ, λέει ψέματα ή ξεπλένει τον Χίτλερ, όχι γιατί είναι γκέι. Βασικά μπορείς να τον απορρίψεις επειδή είναι γκέι (δικαίωμά σου) αλλά η απόρριψη ας περιοριστεί στην προσωπική σου επιλογή κι ας μην γίνει δημόσια ανάρτηση, πλακάτ ή τεράστια διαφημιστική πινακίδα που να ακυρώνει την ύπαρξή του. Κανείς δεν πρέπει να σου επιβάλλει να αγαπήσεις κάποιον που δεν γουστάρεις, όμως είναι καθαρά επιλογή σου να τον μισείς.
Από την άλλη, η αγάπη δεν πρέπει να είναι σημείο αναφοράς, κεντρικό σύνθημα ή βασική προϋπόθεση για θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα όπως η ισότητα, η εξάλειψη διακρίσεων, η προστασία από εγκλήματα μίσους, η ισονομία/ισοπολιτεία. Οι ΛΟΑΤΚΙ ξέρετε μπορούν να υπάρχουν χωρίς να αγαπούν και να αγαπιούνται. Χωρίς να έχουν σύντροφο ή ενεργή σεξουαλική ζωή. Δεν τους ορίζει η σεξουαλικότητα, η συντροφικότητα και η αγάπη αλλά οι επιλογές, οι πράξεις και η προσωπικότητά τους όπως ΟΛΟΥΣ τους ανθρώπους. Ο σεξουαλικός προσανατολισμός είναι μόλις μία από τις πτυχές που μας απαρτίζουν ως όντα. Να είσαι περήφανος ναι, αλλά δεν πρέπει να σε ορίζει μόνο αυτό. Κάθε Ιούνιο διακηρύσσουμε την αγάπη ως τον θεμελιώδη λίθο του Pride όμως στην πραγματικότητα βάζουμε ακόμα ένα κουτάκι να τικάρουν, ακόμα ένα στεγανό να στριμωχτούν μέσα. Ο ΛΟΑΤΚΙ δεν χρειάζεται να αγαπάει, να είναι πάντα χαρούμενος, εξωστρεφής ή έστω προοδευτικός. Μπορεί να είναι κακόκεφος, δύστροπος, μουντρούχος, συντηρητικός, ακόμα και εγκληματίας. Δηλαδή ένας άνθρωπος που τυγχάνει να είναι ομοφυλόφιλος όπως και πολλά άλλα τα οποία κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να κρίνει (όχι τουλάχιστον τόσο αυστηρά).
Τέτοιες μέρες θυμάμαι τον αείμνηστο Κώστα Γαβριηλίδη, έναν από τους πρωτεργάτες του Pride, που τον ρώτησα στην τελευταία μας συνέντευξη γιατί είχε ενταχθεί σε έναν πολιτικό χώρο που, η βάση του τουλάχιστον, μισεί την ύπαρξή του. “Μα είμαι δεξιός, απλά τυχαίνει να είμαι και ομοφυλόφιλος” η απάντησή του. Ο Κώστας αγαπούσε τους πάντες. Όμως αυτό τον έκανε απλά έναν καλό άνθρωπο, όχι έναν “καλό, σοβαρό και υπάκουο ομοφυλόφιλο”.
Η απάντηση λοιπόν “γιατί Pride;” είναι “μέχρι να μπορούν όλοι να υπάρχουν χωρίς προϋποθέσεις”. Ακόμα και χωρίς αγάπη.
