Παρά τα χαμόγελα αισιοδοξίας, η ευμετάβλητη κατάσταση, οι νέες μεταλλάξεις και οι αλλαγές που φυσιολογικά θα επέλθουν στις καιρικές συνθήκες δεν επιτρέπουν τον παραμικρό εφησυχασμό. Οι συνεχείς -άλλωστε- δηλώσεις και εξαγγελίες για την κάθοδο του φθινοπώρου και την προδιαγεγραμμένη έξαρση έχουν χτυπήσει από νωρίς το καμπανάκι κινδύνου.
Οι προθέσεις από πλευράς Κυβέρνησης είναι ξεκάθαρες αφού έχει εξαγγελθεί πολλάκις πως σκοπός είναι να αποφευχθούν οποιαδήποτε αυστηρά περιοριστικά μέτρα που ενδέχεται να έχουν αρνητικό αντίκτυπο σε τομείς της οικονομίας. Δε μπορεί όμως να πει κανείς με βεβαιότητα πως δε θα επιστρέψουμε σε αυστηρά μέτρα εάν η κατάσταση το επιβάλει.
Είναι πλέον γνωστό και ξεκάθαρο πως ο σκληρός δείκτης της πανδημίας καθορίζεται από τους αριθμούς των νοσηλευόμενων σε σοβαρή κατάσταση και κατ’επέκταση των πιέσεων που δέχονται τα νοσηλευτήρια. Ήδη το πρώτο καμπανάκι ήχησε μόλις χθες (Τρίτη 7/9) με την επάνοδο των μαθητών μέσης εκπαίδευσης στις σχολικές αίθουσες αφού μέλη της επιδημιολογικής ομάδας αναμένουν αύξηση των κρουσμάτων.
Στο απευκταίο λοιπόν σενάριο που επαναρχίσει η αύξηση των νοσηλειών με γεωμετρική πρόοδο και γεμίσουν οι ΜΑΦ και ΜΕΘ ίσως αποτελέσει μονόδρομο η επαναφορά μέτρων που μας συνόδευσαν τον προηγούμενο χρόνο. Δυστυχώς το δραστικότερο εξ’αυτών είναι η λύση του lockdown αφού ο μοναδικός στόχος θα είναι η προστασία του συστήματος υγείας από ενδεχόμενη κατάρρευση.
Σε αυτό τον τομέα η χώρα μας τα έχει πάει περίφημα μέχρι στιγμής και ως θετικό μπορεί να προστεθεί πως κάτι τέτοιο ενδέχεται να ισχύσει μόνο σε ακραία περίπτωση.
Αυτό που δεν μπορεί να αποκλειστεί σε τυχόν έξαρση, και για να αποφευχθούν ακραία σενάρια, είναι η περαιτέρω αυστηροποίηση σε μέτρα αποστασιοποίησης, η μείωση του μέγιστου αριθμού παρευρισκομένων -ιδιαίτερα σε ότι αφορά κλειστούς χώρους- καθώς και η εντατικοποίηση του διαχωρισμού των μη εμβολιασμένων που θα λειτουργήσει ως άλλος ένας μοχλός πίεσης προς τη δημιουργία του τείχους ανοσίας.
