Το άρθρο, που συνυπογράφεται από το Διευθυντή του ‘Ινστιτούτου Ντελόρ’ Χένρικ Έντερλεϊν, επισημαίνει αρχικά τρεις βασικούς κινδύνους για την ευρωζώνη.
Πρώτον, τον εφησυχασμό όσων θεωρούν ότι η κρίση της Ελλάδας είναι μία απομονωμένη ιδιαίτερη περίπτωση και όχι ενδεικτική πιο θεμελιωδών διαφωνιών για τη λειτουργία της νομισματικής ένωσης. Δεύτερον, η ανάλωση σε ένα παρατεταμένο παιχνίδι καταλογισμού ευθυνών και τρίτον η συνέχιση της υιοθέτησης πρόχειρων λύσεων.
Μέσα από αυτούς τους κινδύνους προκύπτουν τρεις προκλήσεις, γράφουν οι κ. Ντελόρ και Έντερλεϊν. Αρχικά οι μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα πρέπει να προσαρμόζονται ανά χώρα ανάλογα με το αναπτυξιακό της μοντέλο. Οι συντάκτες σημειώνουν ότι «οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις δεν συνεπάγονται απαραίτητα απορρύθμιση ή αποσύνθεση του κοινωνικού μοντέλου» και ότι απαιτείται μία νέα μεταρρυθμιστική ατζέντα που θα είναι «κοινωνικά δίκαιη».
Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη πρόκληση που είναι οι επενδύσεις, το άρθρο αναφέρει ότι η Ευρώπη πρέπει να αναγνωρίσει πως αυτές είναι η μοναδική λύση στο αδιέξοδο του υψηλού χρέους των χωρών μελών. Οι συντάκτες εκτιμούν ότι χρειάζεται μία «πραγματική επενδυτική επίθεση» σε ευρωπαϊκό επίπεδο, την οποία δεν καλύπτει το επενδυτικό σχέδιο Γιούνκερ χωρίς πρόσθετη χρηματοδότηση. Κατά τον κ. Ντελόρ χρειάζεται και ένα πρόσθετο επενδυτικό όχημα εντός ευρωζώνης, με χρήματα από τις χώρες μέλη και αμοιβαιοποίηση χρέους.
Αυτή η τελευταία πρόκληση άπτεται και της ανάγκης στενότερης σύγκλισης των χωρών του ευρώ με μια οικονομική ένωση, με τη δημιουργία ενός «Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου» υπό έναν Ευρωπαίο Υπουργό Οικονομικών και με χρήματα από ένα περιορισμένο ποσό κοινού ευρωπαϊκού χρέους, με ένα κοινό ταμείο τραπεζικής εκκαθάρισης και ασφάλισης καταθέσεων καθώς τέλος και με απευθείας νομιμοποίηση των αποφάσεων από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια.
Ξεχωριστό ρόλο σε όλο αυτό το εγχείρημα θα πρέπει να παίξουν η Γαλλία και η Γερμανία, με τους κ. Ντελόρ και Έντερλεϊν να αναγνωρίζουν πάντως τους ενδοιασμούς αμφότερων των χωρών – της Γαλλίας ως προς την εκχώρηση κυριαρχίας και της Γερμανίας ως προς την ανάληψη του ρίσκου από κοινού. Ωστόσο, η επιμονή των δύο χωρών στις θέσεις τους «θα παραγάγει όλο και περισσότερα αδιέξοδα, οδηγώντας σε κρίσεις σαν αυτή που μόλις περάσαμε στην Ελλάδα», καταλήγει το άρθρο.
