Η παρέμβαση της προέδρου της βουλής, προέδρου του ΔΗΣΥ Αννίτας Δημητρίου, με σαφή έκκληση για άμεση, πλήρη και ανεξάρτητη διερεύνηση όλων των καταγγελιών, δεν αποτελεί απλώς πολιτική τοποθέτηση. Αντιπροσωπεύει την ανησυχία για το γεγονός ότι οι πολίτες βλέπουν σημαντικές υποθέσεις να παραμένουν σε εκκρεμότητα, χωρίς σαφή κατάληξη και με τις ευθύνες να μετατίθενται αλλού.
Η κ. Δημητρίου υπογραμμίζει ότι η καθυστέρηση στην επεξεργασία των υποθέσεων ενισχύει την αίσθηση ατιμωρησίας και πλήττει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην ανάγκη εξέτασης ακόμη και καταγγελιών που διατυπώνονται δημόσια ή μέσω διαδικτύου, όταν συνοδεύονται από πρόθεση κατάθεσης στοιχείων. Η πρόταση αυτή υπογραμμίζει ότι η πολιτική και οι θεσμοί πρέπει να λειτουργούν με ισονομία και αποφασιστικότητα, ανεξάρτητα από το προφίλ των εμπλεκόμενων προσώπων.
Το παράδειγμα της Ιωάννας Φωτίου, γνωστής ως Annie Alexui, είναι ενδεικτικό. Εναντίον της είχαν εκδοθεί δεκάδες εντάλματα σύλληψης μετά από καταγγελίες βουλευτών, αξιωματικών της Αστυνομίας και πολιτών. Ωστόσο, ο βουλευτής του ΔΗΣΥ από την Πάφο, Χαράλαμπος Πάζαρος, απέσυρε πρόσφατα την καταγγελία του, δηλώνοντας ότι η ίδια δεν πρέπει να θεωρείται εγκληματίας και ότι οι ισχυρισμοί της για θυματοποίηση χρειάζονται ουσιαστική διερεύνηση. Η κίνηση αυτή, φέρνει στο φως τις αντιφάσεις του συστήματος: από τη μια οι υποθέσεις ποινικοποιούνται, από την άλλη παραμένουν ανοιχτές, χωρίς σαφή κατεύθυνση.
Στο ίδιο πλαίσιο, βρίσκονται οι καταγγελίες κατά του Δημάρχου Πάφου, Φαίδωνα Φαίδωνος. Η Αστυνομία διεξάγει αυτεπάγγελτη έρευνα για την κατ’ ισχυρισμό κακοποίηση της συζύγου του, ενώ παράλληλα αξιολογούνται οι νέες καταγγελίες του επιχειρηματία Θεόδωρου Αριστοδήμου, που υποστηρίζει ότι είχε καταθέσει στοιχεία πριν από δέκα χρόνια χωρίς ποτέ να κληθεί για κατάθεση. Οι νέοι ισχυρισμοί έρχονται στο φως τη στιγμή που η αξιοπιστία των θεσμών τίθεται υπό αμφισβήτηση, ενισχύοντας την εντύπωση ότι η Δικαιοσύνη κινείται με καθυστέρηση, αδυναμία ή επιλεκτικότητα.
Το Υπουργείο Εσωτερικών περιμένει την ολοκλήρωση της αστυνομικής αξιολόγησης, για να αποφασίσει αν θα κινηθεί διαδικασία για πιθανή αργία του Δημάρχου. Η σύζυγος του Δημάρχου έχει ζητήσει διακοπή των ερευνών, αίτημα που όμως δεν δεσμεύει τις διωκτικές Αρχές, και η εξέλιξη της υπόθεσης θα κρίνει εν πολλοίς την ικανότητα των θεσμών να λειτουργούν ανεξάρτητα και με διαφάνεια.
Παρά την κρισιμότητα των θεμάτων αυτών, τα κόμματα ανταλλάσσουν δημόσια αλληλοκατηγορίες, πιστεύοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα προσελκύσουν ψηφοφόρους. Η πολιτική αντιπαράθεση γίνεται άλλοθι για την αδράνεια της Δικαιοσύνης και οδηγεί σε ένα περιβάλλον όπου η κοινωνία δυσκολεύεται να ξεχωρίσει ποιοι προτάσσουν το δημόσιο συμφέρον και ποιοι το κομματικό συμφέρον. Η δημοσιογραφική έρευνα και η δημόσια πίεση γίνονται οι μόνες ασφαλιστικές δικλείδες σε ένα πολιτικό σύστημα που κινδυνεύει να λειτουργεί με «ρευστές αξίες» και χωρίς πλήρη λογοδοσία.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι σαφής: καταγγελίες που λιμνάζουν, θεσμοί που χάνουν αξιοπιστία, πολιτική αντιπαράθεση που συχνά αποκρύπτει το ουσιαστικό. Οι πολίτες παρακολουθούν με αυξανόμενη δυσπιστία, καταγράφοντας την αίσθηση ότι η δικαιοσύνη δεν ισχύει για όλους με τον ίδιο τρόπο. Η παρέμβαση της Αννίτας Δημητρίου υπενθυμίζει ότι η διαφάνεια, η ισονομία και η αποφασιστικότητα των θεσμών δεν μπορούν να περιμένουν.
Ενόψει των εκλογών, η πίεση για κάθαρση δεν είναι πια θεωρητική ή συμβολική. Είναι πρακτική ανάγκη: η κοινωνία ζητά πράξεις, ουσιαστική διερεύνηση και αποτελέσματα. Οι εκλογές του Μαΐου θα κρίνουν όχι μόνο ποιοι θα εκλεγούν, αλλά και κατά πόσο οι θεσμοί μπορούν να πείσουν ότι λειτουργούν υπέρ του δημοσίου συμφέροντος, ακόμη και κάτω από την πίεση ενός πολιτικά φορτισμένου, ρευστού περιβάλλοντος.
Στην τελική ανάλυση, η δημόσια πίεση και η συνεχής δημοσιογραφική παρακολούθηση των υποθέσεων, δεν αφήνουν χώρο για αδιαφάνεια: η Δικαιοσύνη και οι θεσμοί βρίσκονται σε δοκιμασία, και οι πολίτες απαιτούν απτά αποτελέσματα, όχι υποσχέσεις. Η ουσία είναι ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν σε μια ατμόσφαιρα όπου η εμπιστοσύνη πρέπει να κερδηθεί ξανά, υπό το βλέμμα ενός ανήσυχου και απαιτητικού κοινού.
