Μία «ανοικτή και ειλικρινής συζήτηση», ανασκόπηση των ΜΟΕ, κατευθυντήριες γραμμές προς διαπραγματευτές και μια γενική αναφορά σε «θέματα ουσίας». Λόγια προσεκτικά διατυπωμένα από τον Νίκο Χριστοδουλίδη, πολιτικά αποστειρωμένα, χωρίς καμία απτή κατάληξη. Ουσιαστικά, η συνάντηση παρήγαγε αυτό που παράγουν συνήθως τέτοιου τύπου επαφές: τη διαβεβαίωση ότι… θα ξανασυναντηθούν.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι η απουσία αποτελέσματος. Είναι η απουσία ξεκαθαρίσματος.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν διευκρίνισε εάν τέθηκε ευθέως και τι απαντήθηκε στο ζήτημα της βάσης λύσης. Ο κατοχικός ηγέτης, έχει κάνει αναφορές σε «δύο κράτη», θέση που συγκρούεται με το συμφωνημένο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών. Υπήρξε αποσαφήνιση; Υπήρξε διάψευση; Υπήρξε έστω πολιτική αντιπαράθεση επί της ουσίας; Καμία ενημέρωση.
Το ίδιο και στο θέμα ανοίγματος νέων σημείων διέλευσης. Ένα ζήτημα πρακτικό, χειροπιαστό, με άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητα των πολιτών. Αν υπήρξε διαφωνία, αν υπήρξε σύγκλιση ή αν το θέμα απλώς μετατέθηκε για «περαιτέρω επεξεργασία», δεν το γνωρίζουμε.
Αυτό που μένει, τελικά, είναι η διαχείριση της εικόνας:
Να διατηρείται ο διάλογος «ζωντανός».
Να αποφεύγεται η ρήξη.
Να καταγράφεται κινητικότητα.
Ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης προανήγγειλε σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου και απέστειλε επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες ζητώντας συνάντηση εντός Μαρτίου. Πρόκειται για κινήσεις θεσμικά ορθές. Όμως δεν συνιστούν πολιτική πρόοδο. Συνιστούν διαχείριση διαδικασίας.
Το Κυπριακό δεν βρίσκεται σε έλλειψη συναντήσεων. Βρίσκεται σε έλλειψη στρατηγικής σαφήνειας.
Αν η μία πλευρά αφήνει να αιωρείται η ιδέα των «δύο κρατών» και η άλλη δεν ξεκαθαρίζει δημοσίως αν αυτό απορρίφθηκε στο τραπέζι, τότε η σιωπή δεν είναι διπλωματική ευγένεια. Είναι πολιτικό κενό.
Η συνάντηση δεν κατέρρευσε. Αλλά ούτε και παρήγαγε κατεύθυνση.
Δεν υπήρξε ρήξη. Δεν υπήρξε όμως ούτε και βήμα μπροστά.
