Σκέψου να φιγουράρει το όνομά σου στην ταυτότητα του ηλίθιου παιδιού σου 

Δηλαδή, θέλω να πιστέψω ότι δεν είναι, γιατί σε αντίθετη περίπτωση σε ένα κράτος όπου κυριαρχούν η αναξιοκρατία, η κουμπαροκρατία, η διαφθορά, η διάβρωση των θεσμών, η εγκληματική ανικανότητα και στην κορυφή όλων ο ωχαδερφισμός (δηλαδή η αδιαφορία των πολιτών για όλα τα προηγούμενα), θα το έβρισκα ιδιαίτερα ανησυχητικό το ότι κάποιοι βρήκαν πάλι να ασχοληθούν και να κατατάξουν ψηλά στην ιεραρχία των «προβλημάτων» ένα καθαρά τυπικό, γραφειοκρατικό, ευτελές και -μεταξύ μας- πέρα για πέρα ηλίθιο θέμα. 

Κι όμως. Πιστή στην παράδοση που θέλει τα πράγματα να αργούν λίγο να φτάσουν σ’ αυτές τις ακτές η Κύπρος ζει τώρα την κρίση που είχε ξεσπάσει το 2000 στην Ελλάδα όταν κόντεψε να πέσει η κυβέρνηση Σημίτη από την απόφαση να μην αναγράφεται πια το θρήσκευμα στις ταυτότητες. Η Κύπρος επειδή έχασε τη μάχη με το θρήσκευμα το οποίο δεν αναγραφόταν εξαρχής, κάλυψε το κενό -έστω και με 26 χρόνια καθυστέρηση- με αιχμή του δόρατος τα ονόματα μητέρας και πατέρα. Δηλαδή, όπως και το θρήσκευμα, δύο στοιχεία τόσο σημαντικά για την εξακρίβωση της ταυτότητας κάποιου μέσω ενός δημοσίου εγγράφου όσο το ζώδιο και ο σεξουαλικός προσανατολισμός.

Πάμε τώρα στα αυτονόητα (τουλάχιστον για εκείνους που χρησιμοποιούν τη φαιά ουσία για κάτι περισσότερο από iaso kokla μηνύματα): Η ταυτότητα έχει ως μοναδικό σκοπό την ταυτοποίηση του προσώπου που την κατέχει και όχι του γενεαλογικού του δέντρου. Η συγγένεια και τα στοιχεία των γονέων αποδεικνύονται μέσω του πιστοποιητικού γέννησης, στο οποίο εξακολουθούν να καταγράφονται κανονικά για χρήση οπουδήποτε ζητηθεί. Όπως είχε τονίσει το Γραφείο της Επιτρόπου Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, η προηγούμενη μορφή της ταυτότητας εξέθετε ευαίσθητα δεδομένα. Για παράδειγμα, σε περιπτώσεις παιδιών αγνώστου πατρός, ορφανών ή από δωρητή σπέρματος, στο αντίστοιχο πεδίο τυπωνόταν απλώς μια παύλα ( - ), γνωστοποιώντας άμεσα και χωρίς κανέναν λόγο ένα ευαίσθητο στοιχείο της ιδιωτικής ζωής σε κάθε απλή συναλλαγή (π.χ. σε μια τράπεζα, δημόσια υπηρεσία ή σε έναν απλό αστυνομικό έλεγχο). Η αλλαγή ευθυγραμμίζεται πλήρως με τα εγχειρίδια του Διεθνούς Οργανισμού Πολιτικής Αεροπορίας (ICAO) και τον σχετικό Ευρωπαϊκό Κανονισμό καθώς αν δεν το πρόσεξαν όσοι γαυγίζουν ούτε στα διαβατήρια αναγράφονται τα ονόματα των γονέων. Αν και η Ε.Ε. δεν απαγορεύει ρητά στα κράτη να κρατήσουν τα ονόματα των γονέων, δεν τα εντάσσει στα υποχρεωτικά στοιχεία -και γι' αυτό στην πλειοψηφία των κρατών-μελών δεν αναγράφονται. Το Υπουργείο Εσωτερικών δεν χρειάστηκε να περάσει νέο νόμο από τη Βουλή καθώς βάσει του περί Αρχείου Πληθυσμού Νόμου, η μορφή και τα επιμέρους στοιχεία που τυπώνονται πάνω στην ταυτότητα καθορίζονται με απόφαση του Διευθυντή του Αρχείου.

Με απλά λόγια (γιατί έχουμε να κάνουμε και με στόκους) η κατάργηση γίνεται ώστε να μην χρειάζεται κανένας να δίνει εξηγήσεις ή να ανέχεται τα επικριτικά (ή ακόμα χειρότερα συγκαταβατικά) βλέμματα του κάθε μαλάκα και της κάθε κυράτσας που προσέχει την παύλα στη θέση του ονόματος πατρός - ειδικά όταν η αναγραφή του ονόματος αποδεικνύεται το ίδιο άχρηστη για τον προσδιορισμό του ατόμου με τον απόντα γονέα.

Οι αντιδράσεις για το θέμα ήταν ακριβώς του επιπέδου που αναμένει κανείς από ξεσηκωμό που ηγείται ο ακροδεξιός βόθρος: από την (ανύπαρκτη) woke ατζέντα και την «κατάργηση της μητέρας και του πατέρα» μέχρι τη «διαγραφή των παραδόσεων»(!), την «προσβολή της Αγίας Κυπριακής Οικογένειας» και -το καλύτερο- τη «νομιμοποίηση των εποίκων από την πίσω πόρτα» (γιατί ως γνωστόν ο έποικος καταλαβαίνεται από το «τίνος είσαι εσύ;»), δεν υπάρχει ούτε ένα επιχείρημα που να βγάζει το παραμικρό γαμημένο νόημα ή να απαντά έστω στο ερώτημα «πού ακριβώς χρησιμεύουν τα ονόματα των γονέων στον προσδιορισμό ενός ατόμου;» πέρα ίσως από το «έτσι γουστάρω ρε κουμπάρε, δεν θα μου επιβάλλουν οι γκέι τη woke ατζέντα και τα 52 φύλα» (αυτά κολλάνε παντού ούτως ή άλλως). 

Βέβαια όπως είπαμε, δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από την ακροδεξιά, την επίσημη αλλά και αξιολύπητα knock offs όπως το βαθύ ΔΗΚΟ, γι’ αυτούς τα ζητήματα υψηλής πολιτικής πάνε αντιστρόφως ανάλογα με το IQ τους. Τόσο τους βοηθάει τους ανθρώπους, που να πονοκεφαλιάζουν με οικονομία, διαφθορά, διαπλοκή, επανένωση, realpolitik και άλλα τέτοια ακαταλαβίστικα. Δώστε τους woke ατζέντες, ΛΟΑΤΚΙ, Χριστούλι, Παναγίτσα, εχθρούς του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, φυσιολογική οικογένεια που απειλείται, ήθη, έθιμα, παραδόσεις, όλο το πακέτο, εδώ μάλιστα, παίζουν στην έδρα τους (το πως καταφέρνουν πάντως και τρώνε πάντα τα μούτρα τους θα πρέπει να το κοιτάξουν κάποια στιγμή). Τι να πει όμως κάποιος για τον ΔΗΣΥ, τη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας, τη σπουδαία (δήθεν) φιλελεύθερη, σύγχρονη και ευρωπαϊκή παράταξη, την εν δυνάμει κυβέρνηση και φωνή της... λογικής, της σοβαρότητας και της ψυχραιμίας, το ανάχωμα στην τοξικότητα και τον λαϊκισμό, το κόμμα που παράγει... υψηλή πολιτική (γελάνε και τα μπάζα μαλάκα μου) όπως μας είχαν ζαλίσει τον έρωτα προεκλογικά (πείθοντας ένα μεγάλο μέρος του προοδευτικού κόσμου να τους φιλοδωρήσει με το 27% - κάτι για το οποίο άρχισε ήδη να μετανιώνει); Αρνούμενος λοιπόν να ξεπεράσει τον μπαμπούλα της ακροδεξιάς (στην Πινδάρου ακόμα κοιτάζουν κάτω απ’ το κρεβάτι τους) η μεγάλη και τρανή κληριδική παράταξη εξέδωσε ανακοινώσεις ζητώντας από την Κυβέρνηση να αποσύρει(!) την απόφαση καταθέτοντας παράλληλα την πρόταση του κόμματος να υπάρχει ελεύθερη επιλογή(!), ώστε ο κάθε πολίτης να αποφασίζει μόνος του αν θέλει να αναγράφονται οι γονείς του στο έγγραφο (ή, φαντάζομαι, όποιον θεωρεί γονέα, δηλαδή ανάδοχους, παππούδες, θείους, αδέλφια, τον Πατερούλη Στάλιν, τη Μητέρα Φύση κλπ). Δηλαδή κάτι που δεν εφαρμόζεται πουθενά στον πλανήτη γιατί πολύ απλά ένα δημόσιο έγγραφο δεν είναι το γαμημένο προφίλ σου στο Facebook ώστε να ρυθμίζεις το όνομα της μάνας σου στο «ορατό μόνο σε πατριώτες ψηφοφόρους». Η ειρωνεία είναι ότι μια δικιά τους, η βουλεύτρια Σάβια Ορφανίδου που πρωτοστάτησε στις συζητήσεις εντός της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (που δεν ήταν καν μέλος) πολύ πριν εφαρμοστεί η πρόσφατη απόφαση. Η Σάβια τοποθετήθηκε ανοιχτά καταθέτοντας το δικό της παράδειγμα, καθώς απέκτησε το παιδί της ως μονογονιός μέσω δότη σπέρματος, εξηγώντας ότι η υποχρεωτική αναγραφή των γονέων (ή η χρήση παύλας στο πεδίο του πατέρα) στιγματίζει, περιθωριοποιεί και εκθέτει χωρίς λόγο παιδιά από μονογονεϊκές οικογένειες ή ευάλωτες ομάδες. Αν και η ίδια εισηγήθηκε την επιλογή αναγραφής (που υιοθετεί σήμερα ο επίσημος ΔΗΣΥ) λόγω αυτής της στάσης της και της προσωπικής της ζωής, η βουλεύτρια δέχθηκε σφοδρότατες, συχνά χυδαίες και σεξιστικές επιθέσεις στα κοινωνικά δίκτυα από πιο συντηρητικούς κύκλους. Αν πιστώνω κάτι στον Φειδία είναι ότι με τη διαβόητη ατάκα «εχέσhan πάνω τους» πέτυχε μία 100% ακριβή περιγραφή της Πινδάρου της τελευταίας τριετίας. 

Στο τέλος της ημέρας είναι πλέον ολοφάνερο ότι κανένας από αυτούς που γαυγίζει για τα ιερά και τα όσια δεν θα έδινε την παραμικρή σημασία στο τι ακριβώς αναγράφει ένα κομμάτι πλαστικού, αν δεν τους είχε κουρδίσει η ακροδεξιά προπαγάνδα για να χτίσει αφήγημα. Όλη αυτή η υστερία είναι ένα ξεκάθαρο, παιδαριώδες γινάτι, μια κυνική απουσία ενσυναίσθησης. Χέστηκαν αν ένα παιδί από μονογονεϊκή οικογένεια νιώθει δακτυλοδεικτούμενο εξαιτίας μιας παύλας που δεν έχει καμία γαμημένη θέση σε ένα δημόσιο έγγραφο. Άλλωστε σ’ αυτούς ανήκουν αυτά τα δάχτυλα που δείχνουν, που κρίνουν, που σχολιάζουν και κουτσομπολεύουν τα ορφανά, τα αγνώστου πατρός, τα «μπάσταρδα», τις χωρισμένες, τις ομόφυλες οικογένειες - έτσι δίνουν υπόσταση στις μίζερες, αξιοθρήνητες ζωές τους. Το μόνο που τους νοιάζει είναι να περάσει το δικό τους, να επιβάλουν τον συντηρητικό τους ψυχαναγκασμό σε ένα απολύτως αδιάφορο και γραφειοκρατικό ζήτημα, απλώς και μόνο για να νιώσουν ότι «νίκησαν» τον αόρατο εχθρό που τους κατασκεύασαν και καταπίνουν αμάσητο. 

Και για να τελειώνουμε με τις μαλακίες: Το μοναδικό πράγμα που έχει πραγματική σημασία σε αυτή την ιστορία είναι να προστατευτούν αυτά τα παιδιά. Ούτε τα θρησκευτικά πιστεύω του κάθε γραφικού, ούτε η αγωνία του πώς θα αποδείξει την καταγωγή του. Θέλεις ρε μεγάλε να τιμήσεις τον πατέρα σου και τη μάνα σου; Πήγαινέ τους στον γιατρό, πλήρωσέ τους κανέναν λογαριασμό, βλέπε τους καμιά Κυριακή που τους έχεις πετάξει μια Φιλιππινέζα να τους ξεσκατώνει και ξεμπέρδεψες. Η τιμή και ο σεβασμός αποδεικνύονται στην πράξη, δεν τυπώνονται σε ένα δημόσιο έγγραφο για να τα κάνεις επίδειξη πού ακριβώς; Στον υπάλληλο του Κτηματολογίου ή στον αστυνομικό που σε σταμάτησε για αλκοτέστ; 

Και μεταξύ μας, πόσοι γονείς βλέποντας τις μαλακίες που γράφουν δημόσια τα βλαστάρια τους, ευχαριστούν την κυβέρνηση για την απόφαση να αφαιρέσει τα ονόματά τους από τις ταυτότητές τους;