Όταν θέλεις να τραβήξεις την προσοχή του κόσμου μακριά από το γεγονός ότι δεν έχεις καμία απάντηση στα πραγματικά προβλήματα -από τις τιμές των καυσίμων και των βασικών αγαθών μέχρι την πανάκριβη εκπαίδευση, την ανεργία και την ιδιωτικοποιημένη υγεία- χρειάζεσαι τον γνωστό δυσπρόφερτο αποδιοπομπαίο τράγο. Κι αν είναι επώνυμος, μουσουλμάνος, με πτυχίο από την Οξφόρδη και το Columbia, ακόμα καλύτερα. Τον ρίχνεις βορά στον όχλο και περιμένεις να τον κατασπαράξει η πάντα πρόθυμη στρατιά σου από τα πεινασμένα ζόμπι του MAGA.
Μόνο που αυτή τη φορά, το σενάριο δεν βγήκε. Ας δούμε τους πέντε επικρατέστερους μύθους γύρω από το φαινόμενο Abdul El-Sayed που κατακρημνίστηκαν γρηγορότερα κι από τη δημοτικότητα του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Μύθος 1: «Είναι ένας ακραίος ράντικαλ που φύτρωσε από το πουθενά»
Ένας σίγουρος τρόπος για να δυσφημίσεις κάποιον στη μάζα είναι να τον βγάλεις επικίνδυνο λαϊκιστή (η μόνιμη επωδός των «νοικοκυραίων» που απεχθάνονται οποιαδήποτε αλλαγή). Αυτό που ΔΕΝ σου λέει το πολιτικό κατεστημένο είναι ότι ο Abdul El-Sayed δεν εμφανίστηκε από κάποιο σκοτεινό υπόγειο αλλά είναι γιατρός, επιδημιολόγος, Rhodes Scholar στην Οξφόρδη και ο άνθρωπος που ανέλαβε το κατεστραμμένο Τμήμα Υγείας του Ντιτρόιτ και της κομητείας Wayne, βάζοντας τάξη εκεί που το κράτος σήκωνε τα χέρια ψηλά. Αν το να ζητάς δωρεάν υγεία για όλους, να αγωνίζεσαι ενάντια στη φτώχεια, να απαιτείς αυξήσεις μεροκάματων και να καταγγέλλεις τον συστημικό και περιβαλλοντικό ρατσισμό (όπως στη δηλητηρίαση του νερού στο Flint) θεωρείται «ακραίο», τότε μάλλον έχουμε μπερδέψει τον ορισμό του ακραίου με την κοινή λογική (κάτι που τελευταία γίνεται όλο και συχνότερα). Γι' αυτό εξάλλου στάθηκαν δίπλα του από την πρώτη στιγμή τα ισχυρότερα εργατικά συνδικάτα (όπως η UAW και η AFL-CIO) και οι ενώσεις νοσοκομειακών γιατρών.
Μύθος 2: «Έχει διασυνδέσεις με φανατικούς ισλαμιστές»
Όταν ο Τραμπ και ο παγκόσμιος ακροδεξιός βόθρος που τον στηρίζει, συνειδητοποίησαν ότι απέναντί τους δεν είχαν έναν συστημικό πολιτικό που φοβάται τη σκιά του, επιστρατεύτηκε το βαρύ πυροβολικό της ισλαμοφοβικής γελοιότητας. Τον αποκάλεσαν «τζιχαντιστή», θυμήθηκαν θεωρίες συνωμοσίας περί «Αδελφότητας Μουσουλμάνων» ενώ έφτασαν στο σημείο να λένε ότι οι Αμερικανοί θα κινδυνεύσουν αν πατήσει το πόδι του στη Γερουσία. Αλλά και πάλι πήγαν κουβά. Ο El-Sayed όχι μόνο δεν απολογήθηκε για την καταγωγή του, αλλά ήταν ανέκαθεν ένας από τους πιο αμείλικτους επικριτές του ισλαμικού φονταμενταλισμού και των τζιχαντιστών. Ως προοδευτικός επιστήμονας, ξεκαθάρισε ότι τα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα δεν διαπραγματεύονται με καμία θεοκρατία, κανέναν θρησκευτικό αυταρχισμό και καμία τρομοκρατική οργάνωση -είτε αυτή κρύβεται πίσω από σταυρούς είτε πίσω από ημισελήνους. «Είναι ο μόνος γερουσιαστής που θα πρέπει να περνάει από ανιχνευτή μετάλλων για να μπει στο κτήριο» σχολίασε ο Τραμπ (έξυπνα, πιστεύοντας όπως πάντα... μόνος του) για να πάρει την αληθινά θεϊκή απάντηση από τον El-Sayed: «Ας κάνουμε μια συμφωνία Πρόεδρε, θα περάσω από ανιχνευτή μετάλλων αν δεχτείς να περάσεις κι εσύ από ανιχνευτή ψεύδους (...) Μία λέξη έχω για σένα: Epstein».
Άουτς!
Μύθος 3: «Δικαιολογήσε τη βία και την τρομοκρατία»
Αυτή η παπαριά γεννήθηκε στην καταβόθρα των πολιτικών επιτελείων στην απελπισία τους να βγάλουν βρώμα για έναν ισχυρό αντίπαλο που δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν με πολιτικά επιχειρήματα. Όταν εκδηλώθηκε η φρικαλέα επίθεση στη συναγωγή Temple Israel τον περασμένο Μάρτιο, ο El-Sayed από την πρώτη στιγμή καταδίκασε απερίφραστα την τρομοκρατική ενέργεια, θύμισε ότι μεγάλωσε 15 λεπτά μακριά από το σημείο και ξεκαθάρισε ότι ο αντισημιτισμός είναι το απόλυτο κακό. Όμως, ως επιδημιολόγος που μελετά τις ρίζες της κοινωνικής παθογένειας, χρησιμοποίησε την επίμαχη φράση «hurt people hurt people» (οι πληγωμένοι άνθρωποι πληγώνουν ανθρώπους) για να εξηγήσει πώς ο ένας κύκλος βίας τροφοδοτεί τον επόμενο. Τα τσιράκια του Τραμπ και του Elon Musk απομόνωσαν αυτές τις τέσσερις λέξεις για να κατασκευάσουν το αφήγημα περί «συμπόνιας στον θύτη». Κι όταν εκείνος είχε το σθένος να πει δημόσια στο Εβραϊκό Caucus «συγγνώμη αν το τάιμινγκ της ακαδημαϊκής ανάλυσής μου πλήγωσε ανθρώπους που εκείνη την ώρα θρηνούσαν», οι επικριτές του έπαθαν βραχυκύκλωμα γιατί ως γνωστόν στην ακροδεξιά ιδεολογία, η ειλικρινής αυτοκριτική θεωρείται αδυναμία.
Μύθος 4: «Είναι συντηρητικός στα κοινωνικά ζητήματα»
Άλλο ένα παραμύθι που κατέρρευσε θεαματικά. Οι αντίπαλοί του πόνταραν στο ότι λόγω θρησκευτικού υποβάθρου θα ήταν διστακτικός και καχύποπτος απέναντι στα δικαιώματα των μειονοτήτων. Όμως κι εκεί έφαγαν τα μούτρα τους. Ο El-Sayed παραμένει αμετακίνητος προασπιστής των δικαιωμάτων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας (στηρίζοντας ανεπιφύλακτα τον ισότιμο γάμο και το Equality Act) και της αναπαραγωγικής ελευθερίας / δικαιώματος στην άμβλωση. Δεν είναι τυχαίο ότι την υποψηφιότητά του στήριξαν επίσημα οι κορυφαίοι οργανισμούς προστασίας ατομικών ελευθεριών: το Planned Parenthood, το Reproductive Freedom for All, η Human Rights Campaign, η Equality Michigan και η ACLU. Για τον El-Sayed, η σωματική αυτονομία και η ισότητα απέναντι στον νόμο είναι αδιαπραγμάτευτοι πυλώνες κάθε δημοκρατικής κοινωνίας.
Μύθος 5: «Έχασε την εβραϊκή ψήφο και δίχασε την πολιτεία»
Το αφήγημα ότι «οι Εβραίοι της Μίσιγκαν στράφηκαν μαζικά εναντίον του» καταρρέει μόλις κοιτάξεις τα πραγματικά νούμερα της κάλπης. Το MAGA προσπάθησε να στήσει ένα φτηνό εμπόριο φόβου, πιέζοντας τους Εβραίους ψηφοφόρους να επιλέξουν ανάμεσα στην ταυτότητά τους και το μέλλον τους. Όμως οι προοδευτικοί Εβραίοι της Μίσιγκαν αποδείχθηκαν πολύ πιο έξυπνοι από όσο τους υπολογίζουν η φάρα του Τραμπ και του Νετανιάχου. Κατάλαβαν πολύ καλά ότι ο πραγματικός υπαρξιακός κίνδυνος για την ασφάλειά τους, για τα δικαιώματά τους και για τη συνταγματική δημοκρατία δεν είναι ένας γιατρός που ζητά ειρήνη και δικαιοσύνη, αλλά αυτός που ήταν ανέκαθεν: ο ακροδεξιός εθνικισμός . Η πλειοψηφία στάθηκε δίπλα στη δημοκρατική συμμαχία, απορρίπτοντας το φτηνό διαίρει και βασίλευε και ρίχνοντας μια τεράστια ροχάλα στα μούτρα του Musk που έριξε σχεδόν 10 εκατομμύρια για δυσφήμιση του El-Sayed και υποστήριξη του αντιπάλου του Mike Rogers.
Γι’ αυτούς ακριβώς τους μύθους ο θρίαμβος του El-Sayed αποτελεί μια ηχηρή σφαλιάρα στον πολιτικό εκφοβισμό, ανάχωμα στον ακροδεξιό τσαμπουκά και μια τρανταχτή απόδειξη ότι όταν ένας υποψήφιος μιλάει με ειλικρίνεια για τα υπαρκτά προβλήματα του κόσμου, τη διαφθορά, την ακρίβεια, τις ανισότητες και την κυβερνητική ανεπάρκεια, τεχνητοί εχθροί όπως η αντικατάσταση των λευκών, ο εξισλαμισμός της Δύσης και η επιβολή της woke ατζέντας ακούγονται στα αυτιά των πολιτών σαν αυτά ακριβώς που είναι:
Μαλακίες.
