Μακριά απ’ το αγριεμένο πλήθος
Houston we have a problem. Είναι ιδέα μου ή ο κόσμος γύρω μας πάει κατά διαόλου;
Στη γερμανική κωμωδία του 2002 Goodbye Lenin τα παιδιά μιας αφοσιωμένης κομουνίστριας που βρισκόταν σε κώμα όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου και έχασε όλες τις κοσμογονικές αλλαγές στη χώρα της, προκειμένου να μην επιβαρυνθεί η ευαίσθητη υγεία της, προσποιούνται για χάρη της και με διάφορα τεχνάσματα ότι ζουν ακόμα στην προ-1989 εποχή. Φανταστείτε λοιπόν μια αφοσιωμένη Μακαριακή να πέφτει σε κώμα πριν την εκλογή Βασιλείου να ξυπνά σήμερα και να πέφτει πάνω στην καμπάνια του ΔΗΚΟ με Μακάριο και Σπύρο. Δικαίως η γυναίκα θα γείρει πάλι πίσω, χαμογελαστή και ανακουφισμένη ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει...
Houston we have a problem. Είναι ιδέα μου ή ο κόσμος γύρω μας πάει κατά διαόλου;
Σταμάτησα να πιστεύω εκεί κάπου στην εφηβεία. Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς ή ποιο ήταν το triggering, απλά συνέβη. Ίσως μεγαλώνοντας να ένιωσα πως δεν ήταν υποχρεωτικό -όπως όταν ήμουν πιτσιρικάς- να προσεύχομαι, να πηγαίνω στην εκκλησία, να νηστεύω, γενικά να ορίζει τη ζωή μου ένα αόρατο ον στον ουρανό και οι πολυάριθμοι -κυρίως ηλικιωμένοι και διαρκώς συνοφρυωμένοι- ρασοφόροι αντιπρόσωποί του.
Την ερώτηση αυτή μου την απηύθυναν σήμερα. Δεν με ξάφνιασε, αντίθετα αυτό που με ξάφνιασε είναι γιατί πήρε τόσο πολύ να την ακούσω. Συνηθίσαμε άλλωστε στη χώρα που ο διχασμός κατάντησε το εθνικό μας σπορ.
Ισονομία και ισοπολιτεία στην Κύπρο. Το νέο σύντομο ανέκδοτο. Αν υπάρχει μία φράση σήμερα που στέλνει τον μέσο πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας να κυλιέται στο πάτωμα από τα γέλια αυτή είναι η “ισονομία και ισοπολιτεία”.
Imagine all the people Livin' life in peace τραγούδησε ο John Lennon και δεν υπάρχει καλύτερη εφαρμογή του εμβληματικό τραγούδι του θρυλικού “Σκαθαριού” από ένα πρόγραμμα που “φαντάζεται” ή πιο σωστά οραματίζεται έναν κόσμο χωρίς διακρίσεις, μίσος και διαχωρισμούς.
Μια δημόσια υπηρεσία που λειτουργούσε για χρόνια κάτω απ’ το ραντάρ με τον περισσότερο κόσμο να αγνοεί καν την ύπαρξή της (ανάμεσά τους και ο γράφων) έγινε διαβόητη διάσημη με τον καθαρά κυπριακό τρόπο: για όλους τους λάθος λόγους!
Ας καθίσουμε ένα λεπτό και να υποβάλλουμε στον εαυτό μας ένα απλό ερώτημα. Ποιος θεσμός αποτελεί μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία και κατ’ επέκταση την ίδια τη χώρα;
Πριν από λίγες μέρες καθηγήτρια Ιστορίας σε γυμνάσιο της Λευκωσίας είπε στους εμβρόντητους μαθητές της ότι το πραξικόπημα δεν έχει καμία σχέση με την εισβολή που το ακολούθησε, ότι είναι δύο τελείως ασύνδετα γεγονότα και ότι η εισβολή θα γινόταν ούτως ή άλλως.
Σήμερα λέω να κάνω ένα διάλειμμα από τη γκρίνια για την έξαρση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στο νησί -ειδικά μετά και την τελευταία αύξηση στις μεταναστευτικές ροές- και να εστιάσω σε εκείνους που δίνουν καθημερινά την καλύτερη απάντηση στο μίσος και τη διχόνοια: αγάπη και αρμονία.
Τα στοιχεία αμείλικτα και αποκαρδιωτικά, ακόμα και γι’ αυτούς που αρνούνται πεισματικά να δουν την αλήθεια για τους δικούς τους λόγους (ο μισογυνισμός είναι συνήθως ένας απ’ αυτούς).
Το μνημόσυνο της Μ. είχε μια γλυκόπικρη ιδιομορφία. Αν και η συχωρεμένη ήταν βέρα Κυπραία, γέννημα θρέμμα Στροβολιώτισσα, έχοντας ζήσει στην αγαπημένη της πόλη μέχρι τα βαθιά γεράματα (επίσης οδηγούσε μέχρι τα 90 προκαλώντας τρόμο σε όποιον είχε την ατυχία να βρεθεί στο αμάξι μαζί της) κι αφήνοντας πίσω μια μικρή περιουσία και κάτι μακρινούς συγγενείς, στο πεντάχρονο μνημόσυνο ήταν παρούσες μόνο Φιλιππινέζες.




