logo
ΑΡΧΙΚΗ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
LIFESTYLE
ΑΘΛΗΤΙΚΑ
ΕΛΛΑΔΑ
ΚΟΣΜΟΣ
ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΥΠΡΟΣ LIFESTYLE ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΟΥΜΕ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΑΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΦΑΝΗΣ ΜΑΚΡΙΔΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΡΑ-ΤΗΕΜΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΦΙΛΟΖΩΟΙ ΦΟΙΤΗ-TEXT

ΕΚΛΟΓΕΣ-ΤΟΥΡΚΙΑ: Τα τρωτά σημεία του παντοδύναμου Ερντογάν – Τι αλλάζει στο Κυπριακό

 25 Ιουν 2018 Πολιτική

Κυρίαρχος του… εαυτού του έγινε την Κυριακή (24/6) ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Ο Τούρκος Πρόεδρος, με ποσοστό 52.55% συγκέντρωσε στο παλάτι της Άγκυρας υπερεξουσίες, που ανακαλύπτει κανείς σε σκοτεινά κιτάπια της ιστορίας.

Με τη βοήθεια του Ντεβλέτ Μπαχτσελί και του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP) ο Σουλτάνος -και με βούλα πια- Ταγίπ Ερντογάν θα κτίσει και με τον νόμο τη δική του Τουρκία.

Αξίζει να σημειωθούν ξανά οι πρώτες του δηλώσεις: «Αποφασισμένοι και πιστοί», είπε, «στον στόχο μας για μια πιο δυνατή Τουρκία. Θα κάνουμε τη δικαιοσύνη ακόμη πιο ανεξάρτητη απ’ ό,τι είναι σήμερα».

Τα ευκόλως εννοούμενα είναι πως «δυνατή Τουρκία» σημαίνει αδύνατα Βαλκάνια, Ελλάδα, Αιγαίο, Κύπρος, Συρία, Κουρδιστάν. «Ανεξάρτητη δικαιοσύνη» σημαίνει κατά το δοκούν αντίληψη του νόμου από τον ίδιο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Φυλακές, φίμωση, διωγμοί.

Είναι όμως παντοδύναμος ο κύριος Ερντογάν;

Αφενός ναι. Κατόρθωσε να μεταπηδήσει από τον «ευρωπαϊσμό» της πρώτης του εμφάνισης το 1994-1998 όντας δήμαρχος Κωνσταντινούπολης και το 2003-2014 όντας πρωθυπουργός, στον «νεοοθωμανισμό» των τελευταίων χρόνων.

Εκδίωξε ή φίμωσε τους πολιτικούς του αντιπάλους, «έφαγε» όσους απειλούσαν την κυριαρχία του (βλ. Αχμέτ Νταβούτογλου) και σχηματοποίησε το σουλτανάτο του απειλώντας θεούς, δαίμονες και μεγάλες ή μικρές δυνάμεις της ευρύτερης περιοχής.

Αφετέρου, όμως, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι μόνος. Κατρακύλησε στον βούρκο του εθνικισμού -αν δεν ήταν πάντα- και γιγάντωσε την πολιτική των ακροτήτων, τόσο δημιουργώντας κοινό σοβινιστών όσο και παραχωρώντας την πολιτική του επιβίωση στο MHP του Μπαχτσελί.

Αυτό, σε συνάρτηση με τα ανοικτά μέτωπα της Τουρκίας στα σύνορα με τη Συρία και στο εσωτερικό με τον κουρδικό πληθυσμό, καθώς και η κατάσταση της οικονομίας και ο βαθύς διχασμός της κοινής γνώμης απαλείφουν το προσωνύμιο «παντοδύναμος» από τον Ερντογάν.

Σε όλα αυτά τα προβλήματα -για τον Ερντογάν- προστίθεται και η θεαματική είσοδος του φιλοκουρδικού HDP στο κοινοβούλιο με 11.6% και 67 περίπου έδρες.

Εκ του αποτελέσματος, το Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών δεν θα αφήσει ήσυχο τον Τούρκο Πρόεδρο, ακόμα και αν ο Σελαχαντίν Ντεμιρτάς βρίσκεται στα μπουντρούμια του.

Επιπρόσθετα, το PKK και όλες οι κουρδικές δυνάμεις, τις οποίες κατηγόρησε ο Ερντογάν στις πρώτες του δηλώσεις, άφησαν προ πολλού στα ράφια την οποιαδήποτε εκεχειρία με το καθεστώς.

Και στο Κυπριακό τι θα αλλάξει;

Για όλους τους παραπάνω λόγους, καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο να συναινέσει ο Ερντογάν σε μια διευθέτηση στο Κυπριακό, ειδικά αν προϋποθέτει «απώλειες» για το κατοχικό καθεστώς και «κέρδη» για τους Ελληνοκύπριους.

Μπορεί να δεχτεί την αποστολή προσωπικότητας από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ για να βολιδοσκοπήσει τις βουλές των δύο πλευρών, ωστόσο τίποτα δεν προμηνύει ελπίδες για την επόμενη μέρα.

Ενδεικτικά, ακριβώς εξαιτίας της ευάλωτης κυριαρχίας του Ερντογάν στην Τουρκία, δεν θα ρισκάρει με μια οποιαδήποτε λύση, να «χάσει» την Κύπρο.

Από τη μια, λαμβάνοντας υπόψη τη «συμμαχία του λαού», του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης με την οποία διατηρεί πλειοψηφία στη βουλή και από την άλλη συντηρώντας αυτό που έχει δημιουργήσει ο ίδιος: Μια Τουρκία τριχοτομημένη και οπαδούς έτοιμους να σκοτώσουν για λογαριασμό του (βλ. πραξικόπημα 15ης Ιουλίου 2016).

Επομένως, καθίσταται επιπόλαια η αντίληψη ότι η εκλογή Ερντογάν -και όχι του παρόμοιου στα εθνικά ζητήματα Ιντζέ- θα βοηθήσει στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

Εξάλλου, όπως απεδείχθη το 2004, ο κύριος φαινόμενο, που ξαναγράφει την τουρκική ιστορία και στέκεται σιγά-σιγά δίπλα από τον πατέρα των Τούρκων, Κεμάλ, δεν πρόκειται να υποστηρίξει οτιδήποτε δεν εγγυάται τα συμφέροντα της χώρας του στην παρανόμως κατεχόμενη Κύπρο.

Άρα, η μανιφεστοποίηση της στάσης αναμονής -για τις προσταγές του εκάστοτε Τούρκου ηγέτη- νομιμοποιεί την ομηρία της Κυπριακής Δημοκρατίας και του μέλλοντός της σε μια Τουρκία βαθιά μοιρασμένη και εμπόλεμη.