Για τον κοινό θνητό, τον αμαρτωλό πληβείο φορολογούμενο, η μοίρα του είναι λαξευμένη στην πέτρα: ου παρανομήσεις γιατί έτσι και τολμήσεις να σηκώσεις ένα υπόστεγο χωρίς άδεια στην αυλή σου, πόσο μάλλον σε προστατευόμενο βιότοπο, θα δεις μπροστά σου τις μπουλντόζες σαν τους τέσσερις καβαλάρηδες της Αποκάλυψης. Για τους εν Χριστώ αδελφούς όμως, ισχύει η άφεση αμαρτιών ή πιο λαϊκά το «καλύτερα να ζητάς συγγνώμη παρά την άδεια».
Αντί της κατεδάφισης λοιπόν, επιστρατεύθηκε η θαυματουργή «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που ακούει στο όνομα Συμβούλιο Μελέτης Παρεκκλίσεων, ένας θεσμός πλασμένος για εξαιρέσεις που λειτουργεί ουσιαστικά ως εφετείο που έρχεται να ευλογήσει ό,τι απέρριψε αρχικά ο νόμος. Όλοι πρέπει να έχουμε δεύτερες ευκαιρίες στη ζωή, σωστά; Κι εδώ συντελέστηκε το πρώτο θαύμα: Τέσσερα μέλη του Συμβουλίου έσπευσαν -στην αρχική ψηφοφορία- να ανάψουν το πράσινο φως για τη νομιμοποίηση των παράνομων κτισμάτων, με μόνη εξαίρεση τη φωνή βοώντος εν τη ερήμω του ΕΤΕΚ. Προφανώς θα είχαν κι αυτοί επιφοίτηση. Ή τους επισκέφτηκε άγγελος Κυρίου. Μπορεί πάλι να είδαν καιόμενη βάτο ή κάποιο αόρατο χέρι να γράφει στον τοίχο «δώστε την άδεια ΧΘΕΣ μην σας πάρει ο διάολος» ή κάτι τέτοιο. Και όπως διαπίστωσε η Ελεγκτική Υπηρεσία, το νέο δόγμα του Ιράν της Μεσογείου είναι: παραβίασε συνειδητά τον νόμο, χτίσε τετελεσμένα, περίμενε λίγα χρόνια και η παρανομία σου θα στεφθεί με επίσημο συγχωροχάρτι. Τύφλα να’ χει ο Πάπας!
Όταν το σκάνδαλο έφτασε μέχρι στη Βουλή, ανέλαβαν οι θεματοφύλακες της εθνικοθρησκευτικής παράδοσης να προσφέρουν ιδεολογικό λιβάνισμα. Ο βουλευτής του ΕΛΑΜ, Ευγένιος Χαμπουλλάς (ναι, ο ίδιος που ζήτησε να μετονομαστεί το Υπουργείο Άμυνας σε... Απελευθέρωσης γιατί ως γνωστόν τα κατεχόμενα εδάφη ελευθερώνονται με κλανιές), ανέκραξε με ιερό δέος ότι «εκκλησίες γκρέμιζαν οι Οθωμανοί», αξιώνοντας να παραχωρηθεί άδεια κατά παρέκκλιση στην παρανομία. Εν τω μεταξύ αυτοί που λυσσαλέα γκρέμιζαν αρχαιοελληνικούς ναούς και αγάλματα γιατί τα θεωρούσαν παγανιστικά ήταν οι καλοί χριστιανοί Βυζαντινοί αλλά ας μην ταλαιπωρούμε τους καημένους τους ΕΛΑΜίτες με άγνωστες έννοιες όπως «διάβασμα», «ιστορία» και «κατανόηση». Και να σκεφτείτε πως αυτό ΔΕΝ είναι η αισχρότερη πτυχή της υπόθεσης. Ο τίτλος δικαιωματικά ανήκει στο απόλυτο επικοινωνιακό αντίδωρο που επιστράτευσε η Μητρόπολη Κωνσταντίας μόλις έσφιξαν τα ζόρια: τη φιλανθρωπία. Εμφάνισε στα χαρτιά μια «Στέγη Φιλοξενίας κακοποιημένων γυναικών και παιδιών» και ανακοίνωσε πρόθυμα ότι καταργεί κτίρια που υπερβαίνουν το 50% του συντελεστή δόμησης, βαπτίζοντας την υποχώρηση ως... μεγαλοψυχία. Πόσο large ρε σεις. Σου λέει ποιος άσπλαχνος θα τολμούσε να κατεδαφίσει ένα καταφύγιο πονεμένων ψυχών; Μόνο που το ιερό αυτό «τυράκι» αποδείχθηκε επικίνδυνη παγίδα. Η επιστημονική διευθύντρια του ΣΠΑΒΟ ξεκαθάρισε ότι η τοποθεσία ενός καταφυγίου αποτελεί ζήτημα υψίστης ασφάλειας και αυστηρής μυστικότητας. Διατυμπανίζοντας το σημείο στα κανάλια και στον Τύπο, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να καθιστούν τα θύματα ορατά και ευάλωτα στους κακοποιητές τους. Χώρια η εργαλειοποίηση ενός σοβαρού κοινωνικού προβλήματος - κακοποιημένες γυναίκες να χρησιμοποιούνται ως πλυντήριο περιβαλλοντικών εγκλημάτων.
Και για να παίξουμε λίγο στο γήπεδό τους, λίγες ημέρες πριν το Πάσχα, στη Βηθανία, η Μαρία (αδελφή του Λαζάρου) άλειψε τα πόδια του Ιησού με ένα πολύ ακριβό άρωμα (μύρο καθαρό νάρδου) και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Αυτό προκάλεσε την αντίδραση του Ιούδα ο οποίος σχολίασε «διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη πτωχοίς;» (Γιατί δεν πουλήθηκε αυτό το μύρο για τριακόσια δηνάρια και να δοθούν τα χρήματα στους φτωχούς;). Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης διευκρινίζει αμέσως μετά «είπε δε τούτο, ουχ ότι περί των πτωχών έμελεν αυτώ, αλλ’ ότι κλέπτης ην...», δηλαδή ότι ο Ιούδας δεν το είπε αυτό επειδή νοιαζόταν πραγματικά για τους φτωχούς αλλά γιατί ήταν κλέφτης, (κρατούσε το κοινό ταμείο των μαθητών και υπεξαιρούσε όσα χρήματα έβαζαν μέσα).
Το καλό με τη Βίβλο είναι ότι μπορεί να τους γυρίσει μπούμερανγκ.
Στο τέλος της ημέρας, η σκυτάλη της ευθύνης περνά στο κοσμικό κράτος —δηλαδή στο Υπουργικό Συμβούλιο. Εκεί όπου η κυβέρνηση καλείται να αποφασίσει αν θα επικυρώσει το περιβαλλοντικό σκάνδαλο ή αν θα τολμήσει να πράξει το αυτονόητο, αυτό δηλαδή που προβλέπει ο νόμος -υποτίθεται- για ΟΛΟΥΣ. Γκρέμισμα και ένα τσουχτερό πρόστιμο στους ρασοφόρους παραβάτες - και με τα λεφτά που θα εισπραχθούν να γίνει μια κανονική στέγη για κακοποιημένες γυναίκες από ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται. Αλλά μιλάμε για την κυβέρνηση που ηγείται κάποιος που τρέχει κάθε τρεις και λίγο στο Άγιο Όρος και βασίζεται στην ακροδεξιά για να επανεκλεγεί.
Νομίζω μαντεύετε προς τα που θα πάει το πράγμα, έτσι δεν είναι;