Η Γιουβέντους ήταν ένα μάλλον σύντομο κεφάλαιο στην καριέρα του Ιταλού τεχνικού, αλλά και στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Το χριστουγεννιάτικο δέντρο μου». Δύο σεζόν κάθισε στον πάγκο της «μεγάλης κυρίας» (1999-2000, 2000-2001) στο ξεκίνημα της προπονητικής καριέρας του. «Είναι μια ομάδα που ποτέ δεν αγάπησα» έχει πει ο ίδιος, ίσως λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπισε με τους πιο σκληροπυρηνικούς οπαδούς της ομάδας, οι οποίοι δεν τον συμπάθησαν ποτέ και ο ίδιος, δεν το έκρυψε, δε τους σεβόταν καθόλου.
Εξίσου προβληματική ήταν και η σχέση του με την διοίκηση του συλλόγου. Ο Αντσελότι αισθανόταν ότι δεν αναγνωριζόταν η αξία του. «Κάθε φορά που ερχόταν ο Ανιέλι στα αποδυτήρια, χαιρετούσε τον Ντελ Πιέρο και κατόπιν πήγαινε κατευθείαν στον Ζιντάν. Το είδα να συμβαίνει δεκάδες φορές. Το ίδιο και ο Μότζι. Που είναι ο Ζιντάν; Που είναι ο Ζιντάν; με αγνοούσαν. Η Γιουβέντους ήταν γεμάτη γκλάμουρ και αστέρες, αλλά αυτό απείχε κατά πολύ από τον δικό μου τρόπο ζωής» συμπληρώνει στο βιβλίο του ο Αντσελότι.
Η παρουσία του στο Τορίνο ολοκληρώθηκε με μάλλον περίεργο τρόπο. «Μια ημέρα ο Τζιοβάνι Ανιέλι μου ζήτησε να συναντηθούμε. Μου έδειξε εμπιστοσύνη. ''Δεν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα, αλλά κάναμε καλή σεζόν. Είσαι καλός άνθρωπος, Κάρλο. Να θυμάσαι ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό στη ζωή''. Την επόμενη ημέρα, με απέλυσαν» θυμάται ο Αντσελότι. «Με τη Γιουβέντους δεν ταιριάζαμε. Εγώ ήμουν ένα ρολόι Swatch απέναντι σε ένα Ρόλεξ. Πλαστικό απέναντι σε χρυσό».
Πηγή: www.sdna.gr
