Συγκεριμένα, όπως αναφέρεται, «δυστυχώς, τέτοια κτίρια δεν αποτελούν εξαίρεση στην Κύπρο. Είναι πολλά και γνωστά. Οι αρμόδιες αρχές εδώ και χρόνια φαίνεται να παρακολουθούν αδρανείς, με τα χέρια σταυρωμένα, περιοριζόμενες σε διαπιστώσεις και υποσχέσεις χωρίς ουσία. Μέχρι να συμβεί το κακό.
Και τώρα, με τις εκλογές να πλησιάζουν, κάποιοι θυμήθηκαν, επιτέλους, ένα ακόμη σοβαρό ζήτημα: την ακαταλληλότητα του κτιρίου στο οποίο στεγάζεται το κρατικό χημείο, στο κέντρο της Λευκωσίας. Ένα κτίριο στο οποίο εργάζονται καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι. Ένα κτίριο που φιλοξενεί ιατρικά απόβλητα και χημικά αντιδραστήρια. Ένα κτίριο που εδώ και χρόνια «νοσεί», με τα προβλήματα να είναι γνωστά αλλά να παραμένουν άλυτα.
Οι εξαγγελίες και οι δεσμεύσεις επαναλαμβάνονται, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια: καμία πραγματική λύση, καμία ουσιαστική πρόοδος.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα: είναι ορθή η απόφαση του Υπουργείου Υγείας να μεταθέσει την ευθύνη αναζήτησης νέων κτιριακών εγκαταστάσεων στην ίδια τη Διεύθυνση του Χημείου; Ή πρόκειται απλώς για μια ακόμη προσπάθεια αποποίησης ευθύνης; Διότι όταν ένα πρόβλημα είναι γνωστό εδώ και χρόνια, όταν αφορά την ασφάλεια εργαζομένων και πολιτών, όταν ενέχει κινδύνους που δεν επιδέχονται καθυστέρηση, τότε η ευθύνη δεν μπορεί να διαχέεται. Δεν μπορεί να μετακυλίεται προς τα κάτω. Είναι ευθύνη πολιτική, θεσμική και άμεση.
Η ανάθεση σε μια υπηρεσία να επιλύσει ένα πρόβλημα τέτοιας κλίμακας, χωρίς τα απαραίτητα μέσα, χωρίς σαφή στήριξη και χωρίς συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, δεν αποτελεί λύση. Αποτελεί υπεκφυγή.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι άλλες διαπιστώσεις ούτε νέες υποσχέσεις. Είναι η ανάληψη ευθύνης και η λήψη άμεσων, συγκεκριμένων μέτρων. Πριν προστεθούν κι άλλα ονόματα στη λίστα των θυμάτων της αδιαφορίας.
Γιατί η ασφάλεια δεν μπορεί να περιμένει. Και η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να εξαρτάται από τη γραφειοκρατία και την αδράνεια».