Κύριε Αγγελίδη ή παραιτήσου ή παράτα μας
Πείτε μου σας παρακαλώ τι καταλαβαίνω λάθος κι αν αυτό που συνέβη σήμερα είναι ενδεικτικό ενός σοβαρού και λειτουργικού κράτους ή μιας τύπου The Naked Gun παρωδίας κράτους με το οποίο κάποιος μας τρολάρει.
Πάντως, αν δεν ήταν μια πολύ σοβαρή υπόθεση με πολλές ανησυχητικές παραμέτρους για όλη την κοινωνία, θα μπορούσε να είναι βιογραφική μίνι σειρά του Netflix με στοιχεία σάτιρας και ενδεικτικό τίτλο «Αναντικατάστατος: Η Αληθινή Ιστορία Ενός Βοηθού Που Ζητούσε Βοήθεια» ή κάτι τέτοιο. Η υπόθεση της ίσως πιο επεισοδιακής (και αθέλητα ξεκαρδιστικής) παραίτησης-μη-παραίτησης στην ιστορία, εξελίσσεται σε πρώτης τάξεως clusterfuck για όσους εμπλέκονται. Και όχι άδικα.
Πείτε μου σας παρακαλώ τι καταλαβαίνω λάθος κι αν αυτό που συνέβη σήμερα είναι ενδεικτικό ενός σοβαρού και λειτουργικού κράτους ή μιας τύπου The Naked Gun παρωδίας κράτους με το οποίο κάποιος μας τρολάρει.
Κάθε 20 ώρες. Για αφήστε για λίγο τον εγκέφαλό σας να το επεξεργαστεί. Κάθε 20 ώρες ένα παιδί στην Κύπρο πέφτει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης. Τα στοιχεία σπαρακτικά. Μόνο το 2024 καταγράφηκαν 438 περιστατικά παιδικής κακοποίησης, 2.217 από το 2017 μέχρι σήμερα. Κι αυτά είναι μόνο όσα καταγγέλλονται. Σκεφτείτε πόσα μένουν θαμμένα κάτω την ντροπή, τις ενοχές και τον φόβο των θυμάτων μη πάθουν χειρότερα.
«Βρέθηκε μια γυναίκα… μετά από 50 χρόνια να αλλάξει το σύστημα αξιολόγησης»
Είναι γνωστό πως η εξουσία αλλάζει τον άνθρωπο. Ανάλογα με τον χαρακτήρα, τα βιώματα και την ανατροφή, αυτή η αλλαγή μπορεί να είναι από ανεπαίσθητη μέχρι υιοθέτηση μιας πλήρως φασίζουσας συμπεριφοράς. Το διαβόητο πείραμα του πανεπιστημίου Στάνφορντ το 1971, όπου οι συμμετέχοντες φοιτητές εναλλάσσονταν σε ρόλους καταδίκων και δεσμοφυλάκων είναι χαρακτηριστικό του τι μπορεί να κάνει η εξουσία σε έναν συνηθισμένο άνθρωπο. Πόσο μάλλον όταν έχει ήδη την προδιάθεση.
Το ότι το ΡΙΚ παραμένει ο κύριος εκφραστής της (εκάστοτε) κυβερνητικής προπαγάνδας και του (διαχρονικού) επίσημου αφηγήματος από την εποχή του Μακαρίου δεν θέλουμε και εχμ.. παπά να μας το πει.
Η ρήση του Samuel Johnson “ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων” επιβεβαιώνεται πανηγυρικά από τη “βόμβα” (ούτε καν αμπούλα βρώμας, αλλά κουβέντα να γίνεται) που πέταξε στο ξεκούδουνο ο Αναστασιάδης στο “Τετ α Τετ” με τον Τάσο Τρύφωνος, ότι και καλά ο πρώην Επίτροπος Χρήστος Στυλιανίδης “υιοθέτησε το τουρκικό αφήγημα” στο Κραν Μοντανά.
Όσοι παραπονιέστε ότι το επίπεδο της εγχώριας πολιτικής το ρίχνουν οι Φειδίας και οι Τορναρίτες αυτού του τόπου (οι οποίοι σημειώστε είναι τα συμπτώματα και όχι η ασθένεια) να σας θυμίσω ότι σχεδόν τρία χρόνια μας κυβερνάει κάτι ανάμεσα σε ολόγραμμα, πυροτέχνημα και το ChatGPT.
Το 2014 στα τηλεοπτικά καλλιστεία για την ανάδειξη της Σταρ Κύπρος (το αλήστου μνήμης Feel Fantastic) η υποψήφια για το στέμμα Νάταλι Ριάρ όταν ρωτήθηκε από την επιτροπή για το τι θα έλεγε σε κάποιον που είναι φορέας του AIDS, απάντησε: «Καταρχάς θα του έλεγα συγχαρητήρια. Μπράβο και ότι είναι ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος. Θα του έλεγα να το ξανακάνει!». Η σπαρταριστά αστεία γκάφα της συμπαθέστατης κοπέλας που μπέρδεψε την έννοια του φορέα εκείνου που μεταφέρει κάτι με τον σύλλογο ή οργανισμό με συγκεκριμένες δραστηριότητες, έγραψε τηλεοπτική ιστορία, όμως στην τελική ίσως δεν πρέπει να έχουμε και μεγάλες απαιτήσεις από ένα 20χρονο κορίτσι, σωστά;
Πιστή στις παραδόσεις, είναι εκείνη η εποχή του χρόνου που η στήλη καταθέτει τη δική της εισφορά στον Ραδιομαραθώνιο που δεν είναι άλλη από τη σταθερή υπενθύμιση adapt or die. Ή αν θέλετε πιο ωμά, αλλάξτε νοοτροπία ή βγάλτε τον απ’ την πρίζα.
Μνημείο για την πατάτα μας στην Ξυλοφάγου, μνημείο για μια ακόμα μεγαλύτερη πατάτα μας (τον Γρίβα) στη Λεμεσό, κι εσχάτως μνημείο χαλουμιού στο Πισσούρι γιατί προφανώς δεν έχει ακόμα κορεστεί η ζήτηση για viral κιτς μνημεία-ύμνοι στο εγχώριο φολκλόρ. Αυτό όμως που προκάλεσε τις περισσότερες (και πιο πολωτικές) συζητήσεις βρίσκεται εκτός Κύπρου και δεν έχει κατασκευαστεί ακόμα.
Αν μη τι άλλο πέτυχαν το ότι ο σεξισμός χτυπάει κόκκινο




