logo
ΑΡΧΙΚΗ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
LIFESTYLE
ΑΘΛΗΤΙΚΑ
ΕΛΛΑΔΑ
ΚΟΣΜΟΣ
ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019 ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΥΠΡΟΣ LIFESTYLE ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ ΕΛΛΑΔΑ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΟΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΟΘΕΤΟΥΜΕ ΑΘΛΗΤΙΚΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΟΙ ΑΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΡΑ-ΤΗΕΜΑ ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΥΓΕΙΑ ΦΙΛΟΖΩΟΙ ΦΟΙΤΗ-TEXT

Αγγίζει τις ψυχές μας η αγαπητή δημοσιογράφος του ΡΙΚ -Περιγράφει το χαμό του πατέρα της, αλλά δηλώνει ευλογημένη

Είναι αδύνατο να μην σε αγγίξουν στην ψυχή τα όσα καταγράφει η αγαπητή δημοσιογράφος του ΡΙΚ, Κατερίνα Χαραλάμπους.

Την Πέμπτη (17/09) με δημοσίευμα σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης, εξωτερίκευσε τα συναισθήματά της και τα μοιράστηκε με τους φίλους της. Με μοναδικό τρόπο. Μετέφερε τις αναμνήσεις της, αλλά δεν έμεινε ως εκεί. Φύλαξε κι ένα θετικό μήνυμα προς το τέλος.

Ήταν 17 Σεπτεμβρίου πριν από πολλά χρόνια όταν έχασε τον πατέρα σε δυστύχημα και είδε τον αδερφό της να δίνει μάχη (έζησε από θαύμα, όπως σημειώνει). Η Κατερίνα, λοιπόν, εξιστορεί τα όσα έζησε, τον πόνο που της προκάλεσαν, αλλά εξηγεί και γιατί νοιώθει ευλογημένη…

Ας αφήσουμε τα συγκινητικά σημειώματά της να ‘μιλήσουν’:

«Να την παλι αυτη η μερα...αυτη η μέρα που σημαδεψε τη ζωή μου...αυτη η μερα που εφερε τα πάνω κατω στην οικογενεια μου. Και με θυμαμαι ενα κοριτσακι με κοντο παντελονακι χωρις παπουτσια και με αχτενιστα μαλλακια απο το παιχνιδι να παρακολουθω την μαμμά μου ομορφα χτενισμενη και ντυμενη να περιμενει τον μπαμπα για να γιορτασουν τα γενεθλια της... και ξαφνικα κατι ειδε κατι ακουσε βρεθηκαμε στο αυτοκινητο να τρεχει στον αστυνομικο σταθμο. Φωναζε η μάμμα μου, δεν πολυκαταλαβαινα...τα εχασα, μπερδευτηκα...οι αστυνομικοι προσπαθουσαν να παρουν απο μενα πληροφοριες...δε θυμαμαι μετα τιποτα.


Και μετα με θυμαμαι κοριτσακι με ενα φουστανι σε σκουρο χρωμα, μαλλια αλογοουρα με μαυρο φιογκο να καθομαι στην επίχωση και να μου δειχνουν ενα πλοίο...

"Να εκει ειναι ο μπαμπάς, έπρεπε να παει δουλεια κ δεν πρόλαβε να σε αποχαιρετησει..."

Δεν πιστεψα....νομιζω. Δε θυμαμαι...

Εζησα την νύχτα του τροχαίου δυστυχηματος... ψάχναμε να δούμε τι συνέβη στον αδελφό μου και τον πατέρα μου... Μετα θάλασσα, πλοίο, ταξιδι, ουρανος, αγγελος, ταφος, κοιμητηριο... Ηταν η σειρα του αλλου ταξιδιου....εκεινο που πανε ψηλα στον ουρανο γινονται αγγελοι και μας προσέχουν. Αντεδρασα; Δε θυμαμαι...

Θυμαμαι ομως τη μαμμα μου να κοιμαται σε μια καρεκλα στο νοσοκομειο διπλα απο τον αδελφο μου εζησε απο θαυμα...

Θυμαμαι και ότι μετα απο αυτο η ζωη μας άλλαξε και οπως λεει η μαμμα μου καθε Χριστουγεννα για δωρο ηθελα φτερά αγγελου για να πάω ψηλά να βρω τον μπαμπά...να του θυμωσω που επεμενε να παει εκεινο το μοιραιο Σαββατο στην Παφο...

Περασαν τα χρονια και η πληγη δεν εκλεισε. Δεν λεμε αν, δεν λεμε γιατι...μακαρι να μην γινοταν, να μη ζουσαμε ολα αυτα που δυσκολα μπορω να μοιραστω, αλλά ολοι δε ζουμε δυσκολες δοκιμασιες, σκληρες καμια φορα;

Νιωθω ευλογημένη, ομως, γιατί ακόμη και απο εκεί ψηλα ο μπαμπας μας προσεχει και φροντισε να αφήσει και εδώ στη γη φυλακες αγγέλους. Νιωθω ευλογημένη γιατί η μαμμα μου βρήκε τη δυναμη, σταθηκε στα πόδια της και προχωρήσαμε με χαμογέλο, ελπίδα και πιστη. Ακουγεται δυσκολο, σκληρό. Ειναι...

Γι αυτο να θυμαστε: τιποτα δεν ειναι δεδομένο...

Απολαυστε την παρουσια των ανθρώπων σας...

Σα σήμερα πριν απο χρόνια εφυγε ο δικος μου μπαμπας και δεν επέστρεψε ποτε...».