Cue στο διάσημο μουσικό θέμα του Nino Rota.
O Dan Brown συναντά τον Mario Puzo σε ένα θεοσκότεινο αφήγημα για το ζοφερό πρόσωπο του κυπριακού “κράτους δικαίου”, σε εισαγωγικά φυσικά γιατί είναι τόσο αληθινό και νόμιμο όσο η ΤΔΒΚ. Κεντρική μορφή είναι μια γυναίκα που από την ηλικία των 10 ετών υπέστη συστηματική σεξουαλική κακοποίηση και εκμετάλλευση από έναν ανώτερο δικαστικό λειτουργό, ο οποίος ήταν στενός οικογενειακός φίλος και πολιτικός σύντροφος του πατέρα της. Μέσα από αυτή την τοξική σχέση εξάρτησης, η γυναίκα έγινε αυτόπτης μάρτυρας μιας τεράστιας δικτύωσης διαφθοράς: παιδεραστία, οικονομικά εγκλήματα, παράνομες παρακολουθήσεις, κοριοί σε κρατικές υπηρεσίες, στημένες δίκες και εξαγορές σιωπής. Το κείμενο παρουσιάζει μια μυστική Αδελφότητα που λειτουργεί σαν πανεθνική μαφία, με μέλη από την πολιτική, τη δικαιοσύνη και τον επιχειρηματικό κόσμο Κύπρου και Ελλάδας, η οποία ελέγχει αποφάσεις, διορισμούς και οικονομικές ροές σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος. Η αφήγηση βασίζεται σε μηνύματα, μαρτυρίες και έγγραφα που η γυναίκα συνέλεξε μόνη της, ενώ περιγράφει και την απόπειρα εξαγοράς της σιωπής της με μεγάλο χρηματικό ποσό και μύησή της στην ίδια οργάνωση.
Είναι ακριβώς το υλικό με το οποίο φτιάχνονται τα εθιστικά true crime docs του Netflix με τη διαφορά ότι εμάς, με τη γκαντεμιά που μας δέρνει, μας βλέπω να μας κάνουν ντοκιμαντέρ οι δημιουργοί του Melania.
Τα όσα καταγγέλλει ο Δρουσιώτης είναι μεν εφιαλτικά και σοκαριστικά όμως στα σίγουρα δεν είναι πρωτόγνωρα. ΟΚ, εκτός ίσως από την Αδελφότητα που δυσκολεύομαι λίγο να τη χωνέψω. Κύπριοι και... Ιλουμινάτι; Χαλλουμινάτι μπορεί. Για την ακρίβεια, στη μόνη Αδελφότητα που μπορώ να φανταστώ Κυπραίους είναι κάποια τύπου ΚΔΨ όπου παίζουν beer pong, πίνουν τα άντερά τους με εκείνα τα κόκκινα πλαστικά ποτήρια (ή κατευθείαν με λάστιχο και χωνί από το keg) και μετά ξερνούν στους θάμνους. Αποσπασματικά, κάτι είχαμε ακούσει, κάτι γράφτηκε στα σόσιαλ (για να κατέβει αμέσως) και κάτι παρόμοια κατήγγειλε για χρόνια η Annie Alexui χωρίς να ακούει κανένας. Ο Μακάριος απλά ένωσε τις τελείες.
Ας πούμε, υπήρχαν απορίες γιατί έπεσε η υπόθεση της Focus; Γιατί έπρεπε να φύγει... χθες ο Κώστας Κληρίδης; Γιατί εγκαταλείφθηκε η ιδέα του διορισμού του Ιωνά Νικολάου στη θέση του ΓΕ και ο Αναστασιάδης πήγε τελικά με Σαββίδη και Αγγελίδη με τις ευλογίες μάλιστα του ΑΚΕΛ; Γιατί ενώ γνώριζαν και οι πέτρες ότι το μαύρο βαν του Ταλ Ντίλιαν παρακολουθούσε μέχρι και τις κολονοσκοπήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων, διπλωματών και ιδιωτών απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία με διαταγή ΓΕ ενώ καταδικάστηκε πρόσφατα στην Ελλάδα για τις ΙΔΙΕΣ ακριβώς κατηγορίες; Γιατί το πόρισμα της τριμελούς Ερευνητικής Επιτροπής για τους Takata, υπό τον πρώην Δικαστή του Ανωτάτου Μιχαλάκη Χριστοδούλου (ναι αυτόν που κατηγορεί ο Δρουσιώτης για εγκλήματα που θα φρίκαραν ακόμα και τους Κορλεόνε) απαλλάσσει από κάθε ευθύνη τον νυν Υπουργό Μεταφορών Αλέξη Βαφεάδη παρά το γεγονός ότι η Στυλιανή σκοτώθηκε από τον φονικό αερόσακο οκτώ(!) μήνες αφότου ο ίδιος είχε ενημερωθεί σχετικά από τον πατέρα του πρώτου νεκρού; Πολλά από αυτά βγάζουν τώρα νόημα, τα άλλα -τα πιο σοβαρά και ειδεχθή όπως οι βιασμοί ανηλίκων, οι δωροδοκίες δικαστικών, το κύκλωμα αρπαγής περιουσιών μέσω εταιρειών διαχείρισης κόκκινων δανείων, οι παρακολουθήσεις και το κουκούλωμα high profile υποθέσεων- μένουν να αποδειχθούν και τεκμηριωθούν.
Και εδώ έγκειται το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων: Από ποιους;
Αν αληθεύουν έστω και οι 400 από τις 4000 λέξεις του Δρουσιώτη αστυνομία, δικαστήρια και Νομική Υπηρεσία εμφανίζονται, να το θέσω κομψά, μάλλον απρόθυμοι να μπήξουν το μαχαίρι στο κόκκαλο (εκτός κι αν πρόκειται για την πλάτη του Δρουσιώτη). Ενδεικτική άλλωστε είναι η... πρεμούρα που έπιασε τον Αρχηγό της Αστυνομίας ο οποίος κάλεσε τον Δρουσιώτη να καταθέσει τα στοιχεία που διαθέτει για τις καταγγελίες. Κι όταν ο τελευταίος ζήτησε λίγο χρόνο για να συμβουλευτεί τον δικηγόρο του ο Αρχηγός επανήλθε ζητώντας από τον συγγραφέα να καταθέσει “χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση”. Η Αστυνομία η οποία αναφορικά με τις καταγγελίες της Annie Alexui εδώ και μήνες κινείται με ρυθμούς του βραδύποδα από το ντισνεϊκό Zootopia (ίσως γιατί έχουν να κάνουν με διαφθορά στους κόλπους της), τώρα ξαφνικά... βιάζεται. Αυτό από μόνο του φανερώνει ότι κάτι πάει πολύ λάθος. Άρα τι μένει; Η ξεδοντιασμένη Αρχή κατά της Διαφθοράς που ό,τι πόρισμα κι αν βγάλει θα πρέπει να το παραδώσει στη... Νομική Υπηρεσία; Κάποια “ανεξάρτητη” ερευνητική επιτροπή που θα διορίσει είτε η ΝΥ είτε -ακόμα χειρότερα- το Υπουργικό Συμβούλιο; (αυτό που ήθελε να διορίζει την επιτροπή που θα ήλεγχε κατόπιν εορτής τις παρακολουθήσεις του επίσης διορισμένου από τον Πρόεδρο διοικητή της ΚΥΠ - είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, έτσι;).
Τώρα που το σκέφτομαι, ούτε Dan Brown ούτε Mario Puzo. Καφκικό εφιάλτη ζούμε απ’ τον οποίο ΔΕΝ θέλουμε να ξυπνήσουμε...
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή τοποθέτηση, ο Μακάριος Δρουσιώτης σηκώνει το γάντι που του πέταξε η Αστυνομία, ξεκαθαρίζοντας πως η καθυστέρηση στην κατάθεση των στοιχείων δεν οφείλεται σε υπεκφυγή, αλλά σε βαθιά έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς.
