Βουλευτικές: Απ’ όλα έχει το πανέρι - Τα συνθήματα, το «όραμα» και η σύγκρουση παλιού και νέου

Αντί για ουσία, είχαμε επανάληψη. Αντί για πολιτική, είχαμε επικοινωνία. Και αντί για σαφείς θέσεις, ένα γνώριμο μείγμα από «όραμα», «κοινωνία» και «ευθύνη», λέξεις που ακούγονται όλο και περισσότερο, όσο αδειάζουν από περιεχόμενο.

Μέσα σε ένα σκηνικό με 753 υποψηφιότητες-εκ των οποίων 744 κομματικές και 9 ανεξάρτητες-η εικόνα θα μπορούσε να είναι ενθαρρυντική. Αντ’ αυτού, η ποσότητα δεν έγινε ποιότητα.

Οι 529 άνδρες και 224 γυναίκες υποψήφιοι απλώς συμπληρώνουν ένα γνώριμο παζλ, χωρίς να αλλάζουν ουσιαστικά τη συνολική εικόνα ενός πολιτικού συστήματος που υπόσχεται ανανέωση, αλλά δυσκολεύεται να την αποδείξει.

Πολλά κόμματα, λίγες διαφορές

Στις εκλογές συμμετέχουν 19 πολιτικά κόμματα. Ένας αριθμός που, θεωρητικά, θα έπρεπε να εγγυάται πολυφωνία, ιδεολογική σύγκρουση και πλούτο προτάσεων. Στην πράξη, όμως, η πληθώρα κομμάτων δεν μεταφράστηκε σε αντίστοιχη ποικιλία πολιτικού λόγου.

Από τα μεγάλα και παραδοσιακά κόμματα μέχρι τα νεότερα σχήματα – από τον Δημοκρατικό Συναγερμό και το ΑΚΕΛ, μέχρι το ΕΛΑΜ, τη ΔΗΠΑ και το Κίνημα Οικολόγων- Συνεργασία Πολιτών, αλλά και νεότερες παρουσίες όπως το Volt Κύπρος και η Άμεση Δημοκρατία Κύπρου- η εικόνα παραμένει εκπληκτικά ομοιόμορφη.

Πολλοί σχηματισμοί, αλλά με λόγο που κινείται στην ίδια επιφάνεια: γενικότητες, συνθήματα και προσεκτικά διατυπωμένες φράσεις που αποφεύγουν τη σύγκρουση.

Η Αννίτα Δημητρίου, δήλωσε ότι «ο ΔΗΣΥ έχει τους αντιπροσώπους που χρειάζονται». Μια δήλωση που απαντά στο εσωτερικό του κόμματος ,όχι όμως στα ερωτήματα της κοινωνίας.

Ο Νικόλας Παπαδόπουλος επανέλαβε ότι «το κέντρο πρέπει να έχει δυνατή φωνή». Μια φράση που ακούγεται σωστή, αλλά παραμένει κενή αν δεν συνοδεύεται από σαφές πολιτικό περιεχόμενο.

Ο Σταύρος Παπαδούρης μίλησε για πορεία «με λάβαρο την ιστορία 30 χρόνων». Το παρελθόν, όμως, δεν αρκεί για να πείσει για το μέλλον.

Ο Φειδίας Παναγιώτου, εκ μέρους της Άμεσης Δημοκρατίας Κύπρου, προσπάθησε να διαφοροποιηθεί, καταγγέλλοντας τη «ξύλινη γλώσσα» και την επανάληψη των ίδιων πολιτικών μοτίβων, επικαλούμενος ακόμη και τον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Ωστόσο, η πρόκληση για όλους- παλιούς και νέους -παραμένει ίδια: από τη ρητορική στην πράξη.

Την ίδια στιγμή, από το ΑΚΕΛ, ο Στέφανος Στεφάνου μίλησε για «εγγύηση στήριξης της κοινωνίας», ενώ ο Χρίστος Χρίστου του ΕΛΑΜ για «καθαρές θέσεις». Από τη ΔΗΠΑ, ο Μάριος Καρογιάν επανέφερε τη «σταθερότητα» ως κεντρικό αφήγημα.

Διαφορετικές λέξεις, ίδιο αποτέλεσμα.

Αυτός ο προεκλογικός εξελίσσεται σαν μια παράσταση χωρίς πλοκή. Οι ρόλοι είναι γνωστοί, οι ατάκες επαναλαμβανόμενες, και η ουσία απούσα. Οι πολίτες καλούνται να επιλέξουν όχι ανάμεσα σε ξεκάθαρες πολιτικές, αλλά ανάμεσα σε διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αφήγησης.

Τα παραδοσιακά κόμματα φαίνεται να επενδύουν περισσότερο στο να αποτρέψουν τη στήριξη προς τα νέα κόμματα, παρά στο να πείσουν γιατί αξίζουν την ψήφο. Είναι μια στρατηγική άμυνας, όχι πειθούς. Και η άμυνα, χωρίς περιεχόμενο, δεν κερδίζει εμπιστοσύνη.

Το αποτέλεσμα είναι ένας προεκλογικός χωρίς ουσία. Ένας διάλογος που δεν εμπνέει, δεν κινητοποιεί, δεν πείθει. Και αυτό, σε μια περίοδο που η κοινωνία ζητά καθαρές απαντήσεις, είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα.