Δείτε την αυτούσια:
Η συνεχής άνοδος του κόστους ζωής, σε συνδυασμό με τις χαμηλές συντάξεις, δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα που πλήττει άμεσα τους ηλικιωμένους. Για χιλιάδες συνταξιούχους στην Κύπρο, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε αγώνα επιβίωσης, με περιορισμένη δυνατότητα κάλυψης ακόμη και βασικών αναγκών. Τα στοιχεία δείχνουν ότι το φαινόμενο δεν είναι μεμονωμένο, αλλά μια διευρυνόμενη κοινωνική πραγματικότητα που απαιτεί άμεση και ουσιαστική πολιτική αντιμετώπιση.
Η κατάσταση αποτυπώνεται με σαφήνεια και στους δείκτες φτώχειας. Σύμφωνα με τον δείκτη AROPE της Eurostat, περίπου το ένα τρίτο των ατόμων άνω των 65 ετών στην Κύπρο βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Πίσω από το ποσοστό αυτό βρίσκονται άνθρωποι που εργάστηκαν για δεκαετίες, πλήρωσαν εισφορές και σήμερα βρίσκονται αντιμέτωποι με εισοδήματα που δεν επαρκούν για μια αξιοπρεπή διαβίωση.
Η ακρίβεια των τελευταίων ετών έχει επιδεινώσει σημαντικά την εικόνα. Πώς μπορεί ένας χαμηλοσυνταξιούχος να ζήσει με 400 ή 500 ευρώ τον μήνα; Τι να πρωτοπληρώσει; Ενοίκιο, ρεύμα, νερό, τρόφιμα ή φάρμακα; Ως αποτέλεσμα, πολλοί ηλικιωμένοι αναγκάζονται να περιορίζουν ακόμη και στοιχειώδεις ανάγκες, όπως η σωστή διατροφή, η θέρμανση ή η καθημερινή φροντίδα.
Το ζήτημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τους ίδιους τους συνταξιούχους. Αφορά το σύνολο της κοινωνίας. Μια κοινωνία που δεν διασφαλίζει αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους ανθρώπους που τη στήριξαν επί δεκαετίες, δοκιμάζει την κοινωνική της συνοχή και τη δικαιοσύνη της. Παράλληλα, η πίεση μεταφέρεται και στις νεότερες γενιές, οι οποίες συχνά καλούνται να καλύψουν τα κενά του συστήματος μέσα από την οικογενειακή στήριξη.
Σε αυτό το πλαίσιο, επανέρχεται επιτακτικά η ανάγκη για ουσιαστική αναπροσαρμογή των χαμηλών συντάξεων, ώστε να ανταποκρίνονται τουλάχιστον σε ένα βασικό επίπεδο αξιοπρεπούς διαβίωσης. Η σύνδεση των συντάξεων με τον κατώτατο μισθό αποτελεί μια προσέγγιση που τίθεται στο τραπέζι της δημόσιας συζήτησης, ως μέτρο ενίσχυσης της κοινωνικής προστασίας και μείωσης των ανισοτήτων.
Το ζήτημα των συντάξεων και της ακρίβειας δεν είναι τεχνικό. Είναι βαθιά κοινωνικό και πολιτικό. Και ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους της αποτελεί τελικά μέτρο του πολιτισμού και της δικαιοσύνης της.
