Γιατί, εύλογα, πολλοί πολίτες αναρωτήθηκαν: μήπως τελικά το μήνυμα που εκπέμπεται είναι πως θα ήταν καλύτερα… να μη μιλάμε;
Σε αυτή τη λογική αντέδρασαν τόσο ο Νικόλας Παπαδόπουλος όσο και ο Χρύσης Παντελίδης. Ο τελευταίος το έθεσε ξεκάθαρα: Το πρόβλημα δεν είναι οι αντιδράσεις των κομμάτων, αλλά τα ίδια τα φαινόμενα που τις προκαλούν. Και αυτή είναι μια θέση που βρίσκει απήχηση στην κοινωνία, πέρα από κόμματα και πολιτικές σκοπιμότητες.
Γιατί αν δεν υπήρχε το επίμαχο βίντεο, αν δεν υπήρχαν σκιές και ερωτήματα που αγγίζουν το Προεδρικό, δεν θα υπήρχε ούτε πολιτικός θόρυβος, ούτε δημόσια συζήτηση. Οι αντιδράσεις δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Προκύπτουν όταν οι πολίτες αισθάνονται ότι, κάτι δεν εξηγείται επαρκώς και ότι η εμπιστοσύνη τους δοκιμάζεται.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον ήρθε και η σημερινή δήλωση του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι δεν μπορεί να υπάρχει καθημερινή ενημέρωση για τις έρευνες. Πρόκειται για μια θεσμική και απολύτως σεβαστή τοποθέτηση, που υπενθυμίζει ότι η Δικαιοσύνη έχει τους δικούς της χρόνους και κανόνες.
Όμως άλλο είναι η θεσμική σιωπή που επιβάλλεται στις ανακριτικές διαδικασίες και άλλο η πολιτική συζήτηση. Το γεγονός ότι οι έρευνες δεν μπορούν να εξελίσσονται δημόσια μέρα, με τη μέρα, δεν σημαίνει ότι η κοινωνία πρέπει να σταματήσει να προβληματίζεται, ή ότι τα πολιτικά κόμματα οφείλουν να σωπάσουν.
Οι εκλογές του 2026 ασφαλώς και θα αποτελέσουν σημείο αναφοράς. Όχι όμως επειδή κάποιοι μίλησαν, αλλά επειδή οι πολίτες θα κρίνουν ποιοι στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων όταν τέθηκαν σοβαρά ζητήματα διαφάνειας και πολιτικής ευθύνης.
Η Δημοκρατία δεν λειτουργεί με σιωπές. Λειτουργεί με ερωτήματα, με διάλογο και με λογοδοσία. Και όσο κι αν κάποιοι ενοχλούνται από τον θόρυβο, το να μη μιλάμε ποτέ δεν ήταν και δεν θα είναι, λύση.
