Γιατί πίσω από τη δραματική ρητορική κρύβεται μια παλιά, γνώριμη αντίφαση: να εμφανίζεται κάποιος ως αυστηρός κριτής ενός πολιτικού συστήματος, του οποίου υπήρξε οργανικό κομμάτι.
Στη συνέντευξη καταγγέλλονται ελλείψεις, λάθη, αδυναμίες, εσωστρέφεια, απουσία τόλμης. Προστίθεται και η βαριά αιχμή ότι ο ΔΗΣΥ δεν αρθρώνει σαφή πολιτικό λόγο. Σκληρή παρατήρηση αλλά και αποκαλυπτική για το μέγεθος της κρίσης που ο ίδιος περιγράφει. Γιατί όταν ένα κόμμα εξουσίας κατηγορείται πως δεν έχει καθαρό στίγμα, το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Μόνο που η κριτική του μοιάζει να μένει κυρίως στη διάγνωση. Μιλά για έλλειμμα πολιτικού λόγου, χωρίς να ξεκαθαρίζει ποιος είναι αυτός ο λόγος που λείπει.
Υπάρχει μια μόνιμη έπαρση σε αυτό το ύφος. Ο τόνος εκείνου που δεν διαφωνεί απλώς, αλλά αποφαίνεται. Που δεν σχολιάζει, αλλά νουθετεί. Που δεν παρεμβαίνει, αλλά επιπλήττει.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος.
Η κοινωνία έχει κουραστεί από πολιτικούς που εμφανίζονται μετά εορτής για να πουν τι έπρεπε να είχε γίνει.
Ναι, ο ίδιος λέει πως αν υπάρξει αποτυχία «θα αποτύχαμε όλοι», αναγνωρίζοντας συλλογική ευθύνη. Όμως αυτό δεν αναιρεί ότι η παρέμβασή του παραμένει περισσότερο καταγγελία παρά πυξίδα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η σχεδόν μεσσιανική λογική ότι μόνο μια βαθιά αναδιάταξη, σχεδόν υπό τους δικούς του όρους, μπορεί να σώσει τον χώρο. Δεν είναι πολιτική αυτοκριτική αυτό. Είναι πολιτική κηδεμονία μεταμφιεσμένη σε ανησυχία.
Και η ειρωνεία; Ενώ καταγγέλλει εσωστρέφεια, τροφοδοτεί ακριβώς αυτήν. Ενώ μιλά για ενότητα, θέτει όρους επιβίωσης. Ενώ ζητά ανανέωση, επιστρέφει με τον παλιό τόνο του πολιτικού επιτιμητή.
Ο Παμπορίδης δεν εμφανίζεται ως μεταρρυθμιστής. Εμφανίζεται ως πολιτικός εισαγγελέας που αγαπά περισσότερο τη διάγνωση από τη θεραπεία. Και αυτό είναι ίσως το πρόβλημα: πολλή αυστηρότητα, πολλή αυτοπεποίθηση, λίγη αυτοσυνείδηση.
Η παράταξη και η πολιτική γενικότερα δεν έχει ανάγκη από αυτόκλητους θεματοφύλακες που περιγράφουν την κατάρρευση με ύφος πολιτικής αυθεντίας.
Γιατί όσο πιο δραματικά μιλά κάποιος για το τέλος των άλλων, τόσο πιο έντονα μοιάζει να τοποθετεί και τον εαυτό του στο κάδρο της επόμενης μέρας.
Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Συγκλονιστικές στιγμές έζησε ο Κύπριος ανταποκριτής του Omega στην Ουάσιγκτον, Μιχάλης Ιγνατίου, ο οποίος βρισκόταν στην αίθουσα του δείπνου των ανταποκριτών τη στιγμή της ένοπλης επίθεσης κατά του Ντόναλντ Τραμπ.
