Μιλώντας στο ThemaOnline, σημείωσε πως, «κάποιοι θεωρούν μεγάλη επιτυχία ενός πνευματικού την ίδρυση πολλών μοναστηριών και την προσέλευση σε αυτά μεγάλου αριθμού μοναχών».
Όπως ανέφερε, «σκοπός της μοναχικής ζωής, είναι να εντείνει ο μοναχός τον αγώνα του για την πρόοδο του στην πνευματική του ζωή και την σωτηρία του» και πρόσθεσε πως, «η αυστηρή επίβλεψη από έναν Γέροντα του δικτύου των μοναστηριών που ίδρυσε γίνεται πολλές φορές αντικίνητρο στην ανάπτυξη της πνευματικής ζωης».
Επιπρόσθετα σημείωσε ότι, «δεν είναι τυχαίο που οι σύγχρονοι Άγιοι άκμασαν μακριά από πολυπληθή και αυστηρά ελεγχόμενα μοναστήρια ενώ προτίμησαν τα κελιά αντί τα μοναστήρια» και έδωσε παραδείγματα όπως, «ο Παΐσιος στο κελί του στην Παναγούδα, ο Πορφύριος για χρόνια πολλά στο εκκλησάκι δίπλα από την Πολυκλινική Αθηνών, οι Όσιοι Ιωσήφ Ησυχαστής, Ιάκωβος Τσαλίκης και Εφραίμ Κατουνακιώτης σε πολύ μικρές αδελφότητες».
Καταληκτικά ο κ. Κυριακού, αναφέρει ότι, «η δεσποτική μορφή του Γέροντα δεν αφήνει άλλες μορφές μοναχισμού να ακμάσουν» και συμπλήρωσε ότι, «η μόνη περίπτωση είναι ο Γέροντας να έχει θεραπευτεί από τα πάθη του και να φτάσει στον φωτισμό και πιο πέρα στην θέωση. Αντίθετα αν ο Γέροντας εξουσιάζει τα μοναστήρια του δεν θα μπορέσει ο μοναχός να αναπτυχθεί εν πνεύματι και ελευθερία».
